พายโชว์ความสามารถ

“คุณพายคะ ดิฉันว่าคุณควรจะพิจารณาตัวเองใหม่นะ งานระดับนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่ใครจะเข้ามาซุ่มซ่ามทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ” น้ำเสียงเชือดเฉือนของมินตราดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยเหล่าบอร์ดบริหารและตัวแทนจากพาร์ทเนอร์ต่างชาติ เธอเพิ่งจะหยิบแฟ้มเอกสารสำคัญที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วพบว่ามันไม่ใช่รายงานสรุปโครงการที่ควรจะเป็น แต่มันคือรายงานสต็อกสินค้าที่ระบุตัวเลขผิดพลาดจนน่าตกใจ ความเงียบกริบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง พายยืนตัวลีบอยู่ข้างกายธันวา มือเล็กๆ ของเธอสั่นน้อยๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยสายตาตำหนิ เธอรู้ดีว่านี่คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ “คุณมินตราคะ เอกสารชุดนั้นไม่ใช่เวอร์ชันล่าสุดค่ะ” เสียงของพายไม่ได้สั่นอย่างที่เจ้าตัวคิด เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากแต่มั่นคง ดวงตากลมโตที่มักจะดูเลิ่กลั่กอยู่เสมอกลับฉายแววแน่วแน่ ธันวาหันมามองเลขาตัวน้อยข้างกายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ “ว่ายังไงนะ? นี่น่ะเหรอไม่ใช่เวอร์ชันล่าสุด ในเมื่อมันวางอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณ!” มินตราหัวเราะในลำคอ สายตาของเธอจิกกัดอย่างไม่ปิดบัง “เพราะฉันเพิ่งสลับมันออกเมื่อห้านาทีก่อนหน้าการประชุมจะเริ่มค่ะ” พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ “เหตุผลที่ฉันสลับออก เพราะฉันตรวจพบข้อมูลรั่วไหลในรายงานฉบับที่คุณถืออยู่ ซึ่งมันอาจทำให้บริษัทสูญเสียความน่าเชื่อถือในการเจรจาครั้งนี้” การกระทำของพายสร้างความตื่นตะลึงไปทั่วห้อง เธอไม่ได้พกเพียงเอกสารมา แต่เธอกดรีโมทคอนโทรลนำเสนอข้อมูลแบบเรียลไทม์ที่เธอทำการสรุปใหม่ทั้งหมดด้วยตนเองเมื่อคืนนี้ ข้อมูลที่เปรียบเทียบระหว่างต้นทุนจริงกับคาดการณ์ที่มินตราเคยนำเสนอไว้ก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างชัดเจน “คุณมินตราคะ ตัวเลขนี้คือสิ่งที่บริษัทพาร์ทเนอร์ต้องการ แต่ตัวเลขที่คุณให้ฉันเตรียมเมื่อวาน... มันสูงกว่าความเป็นจริงถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ซึ่งฉันเกรงว่าทางหุ้นส่วนจะมองว่าเราจงใจปั่นราคา ดิฉันเลยตัดสินใจทำสรุปแบบใหม่ขึ้นมาเพื่อความโปร่งใสค่ะ” ห้องประชุมเงียบสนิทลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความทึ่ง บอร์ดบริหารหลายท่านเริ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับแผนงานที่พายนำเสนอ ธันวาเฝ้ามองพายที่กำลังสาธยายรายละเอียดโครงการด้วยความคล่องแคล่ว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด พายคนเดิมที่เคยทำกาแฟหกใส่ชุดสูทเขา หรือเดินสะดุดพรมในห้องประชุม บัดนี้กลับยืนโดดเด่นท่ามกลางความกดดันด้วยความมั่นใจอย่างประหลาด “เยี่ยมมากครับคุณพาย” ธันวาเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ แต่ทว่าเสียงของเขากลับก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน มินตรากำหมัดแน่นภายใต้โต๊ะ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีจากความโกรธเป็นความแค้น เธอรู้ดีว่าวันนี้เธอพลาดท่าให้เลขาตัวโก๊ะคนนี้เข้าเต็มเปา การประชุมดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่ดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตา พายจัดการปัญหาเฉพาะหน้าได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของคำถามย้อนศรจากพาร์ทเนอร์ หรือแม้กระทั่งความสับสนเรื่องตัวเลขในเอกสาร เธอสามารถตอบได้อย่างแม่นยำราวกับจดจำทุกตัวอักษรไว้ในหัวใจ เมื่อการประชุมจบลง ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มพอใจ ธันวารั้งท้ายไว้เพียงครู่เดียวเพื่อมองดูพายที่กำลังเก็บเอกสารด้วยมือที่ยังไม่หายสั่นเสียทีเดียว “เก่งมากวันนี้” เขาเดินเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนพายรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้า “พายแค่ทำตามหน้าที่ค่ะ... พายไม่อยากให้คุณธันวาเดือดร้อน” พายก้มหน้าตอบ เสียงแผ่วเบาด้วยความเขินอาย “ขอบคุณนะที่เชื่อมั่นในตัวเอง” ธันวายกมือขึ้นลูบศีรษะเธออย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องประชุมเปิดผางออกอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาขัดจังหวะ พวกเขาทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน และนั่นทำให้รอยยิ้มของธันวาจางหายไปในทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนอยู่หน้าประตู เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชาที่ทำเอาพายรู้สึกเย็นสันหลังวาบ “ดูเหมือนว่าฉันจะกลับมาได้ถูกจังหวะนะธันวา... หวังว่าเลขาของแกคงจะไม่มีปัญหากับการที่ฉันตัดสินใจจะเข้ามารับช่วงต่อการบริหารชั่วคราวตามคำสั่งของบอร์ดใหญ่นะ” คำพูดนั้นไม่ได้ทำลายเพียงความสุขในชั่วพริบตา แต่มันกำลังจะทำให้ชีวิตในบริษัทของพายเปลี่ยนไปตลอดกาล ธันวากำมือแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ พายสัมผัสได้ทันทีว่าวิกฤตที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะถาโถมเข้ามาหาพวกเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของพายมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นนะคะ!