รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็น

“คุณมินตราคะ กรุณาให้เกียรติพื้นที่ส่วนตัวของธันวาด้วยค่ะ การที่คุณบุกเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลยนะคะ” เสียงของพายสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น เธอตัดสินใจก้าวขาที่หนักอึ้งออกไปยืนเคียงข้างธันวา แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุดจนแทบจะทะลุออกมานอกอกก็ตาม ธันวาไม่ได้หันมามองพาย แต่แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ เขายืนตระหง่านราวกับกำแพงหินที่ปกป้องคนที่อยู่ข้างหลัง สายตาคมกริบจ้องมองมินตราที่ยืนกอดอกอยู่กลางห้อง ใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาวตรงหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่ถูกเลขาสาวตัวเล็กๆ อย่างพายขัดจังหวะ “แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน พาย” มินตราแค่นหัวเราะ เหยียดมุมปากขึ้นสูง “ที่นี่คือบริษัท และฉันก็เป็นคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่รับรู้ ถอยออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืนในบริษัทนี้” ธันวาก้าวเท้าสวนกลับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังร่างพายจนมิด “มินตรา... ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนไม่มีมารยาท หากคุณยังไม่หยุดคุกคามเลขาของผม ผมคงต้องเชิญคุณออกไปเอง ไม่ว่าผู้ใหญ่จะว่าอย่างไรก็ตาม” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยเบาหวิวกลับดูดังจนน่าอึดอัด พายเบิกตากว้าง เธอไม่เคยเห็นมุมที่แข็งกร้าวและปกป้องเธอถึงเพียงนี้ของธันวามาก่อน ปกติเขามักจะเป็นคนสุขุม เยือกเย็น และรักษาระดับอารมณ์ได้เสมอ แต่ตอนนี้... เขากำลังโกรธเพื่อเธอ มินตราหน้าเสียไปชั่วครู่ ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความไม่คาดฝัน ก่อนจะหันหลังสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องพร้อมแรงกระแทกประตูจนบานกระจกสั่นสะเทือน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธันวาถอนหายใจยาว ไหล่ที่เคยเกร็งคลายตัวลงช้าๆ เขาหันกลับมามองพายที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงมุมห้อง สายตาที่ดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ... ไม่ใช่สิ เป็นอะไรไหมคะพาย” เขาเปลี่ยนคำลงท้ายทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ พายที่กำลังจะอ้าปากตอบกลับถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ “พายโอเคค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย” เธอพยายามฝืนยิ้ม แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของเขา พายก็รู้สึกว่าหัวใจตัวเองอ่อนยวบ “คุณธันวาไม่ควรทำแบบนั้นเลยนะคะ ถ้าคุณมินตราไปฟ้องคุณพ่อคุณ...” “ผมไม่ได้สนใจ” ธันวาพูดตัดบท เสียงของเขาแหบพร่า “พาย... ผมแค่อยากให้รู้ว่าผมเลือกได้ และผมเลือกที่จะปกป้องคนที่ผมให้ความสำคัญ” เขาก้าวเข้ามาใกล้ พายถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับขอบโต๊ะทำงาน ธันวาไม่ได้รุกไล่ แต่เขาวางมือลงบนขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกอบอุ่นจากไออุ่นของร่างสูงทำให้พายหายใจติดขัด เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมสันที่ตอนนี้เจือรอยยิ้มจางๆ วินาทีนั้นเองที่เวลาเหมือนหยุดหมุน... ธันวาไม่ได้แค่ยิ้มแบบที่เขาเคยทำเวลาคุยงาน แต่มันเป็นรอยยิ้มที่มาจากส่วนลึกของหัวใจ ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน รอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย ไม่มีการแบกรับความคาดหวังใดๆ เอาไว้ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะไปไกลกว่าเดิม “คุณยิ้ม...” พายพึมพำแผ่วเบา เผลอยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง “นี่คือ... รอยยิ้มจริงๆ ของคุณเหรอคะ?” ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ผมไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองลืมการยิ้มแบบนี้ไปนานแค่ไหน จนกระทั่งมีคนโก๊ะๆ เข้ามาทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญของผมในวันแรกที่มาทำงาน” พายหน้าแดงก่ำ “อย่าพูดถึงวันนั้นเลยค่ะ! พายอายจะแย่อยู่แล้ว” “ผมกลับชอบวันนั้นที่สุด” เขากล่าวพลางเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ปรกหน้าพายออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วทำให้พายใจสั่นจนต้องก้มหน้างุด “เพราะมันทำให้ผมรู้ว่า ชีวิตคนเรามันไม่ได้มีแค่กฎเกณฑ์หรือความสมบูรณ์แบบ แต่มันมี 'ความผิดพลาดที่น่ารัก' อยู่ด้วย” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยดูเยือกเย็นและหรูหรา กลับกลายเป็นพื้นที่อบอุ่นเพียงแห่งเดียวในโลกของคนสองคน พายรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่เริ่มถักทอขึ้นในใจ ความรู้สึกที่ไม่ใช่แค่เจ้านายกับเลขานุการ แต่มันคือความเข้าใจที่หยั่งลึกเกินกว่าคำบรรยาย ทว่า... ความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูที่ดังกริ๊กขึ้นพร้อมกับเสียงบานประตูที่เปิดออกอีกครั้งทำลายความเงียบแสนหวานนั้นลง ธันวารีบถอยห่างจากพายทันที แต่เมื่อเห็นบุคคลที่ก้าวเข้ามา ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไปในทันที ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าดุจเดียวกับธันวา แต่มีแววตาที่เฉียบคมและเย็นชากว่ามาก ยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาราวกับจะกรีดเนื้อคนให้ขาด “คุณพ่อ...” ธันวาครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ขณะที่พายรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ผู้เป็นพ่อเดินตรงเข้ามาในห้อง สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่ลูกชาย แต่กลับจ้องมองพายด้วยความดูแคลน “นี่สินะ... ต้นเหตุที่ทำให้ธุรกิจของตระกูลเราต้องสั่นคลอนเพียงเพราะความหลงระเริงของลูกชายคนเดียว” ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากเถียง มือของคนเป็นพ่อก็หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งขึ้นมาวางลงบนโต๊ะด้วยแรงกระแทก “ฉันให้เวลาแกตัดสินใจ...” เขากล่าวเสียงเรียบ “เซ็นเอกสารใบหย่าทางธุรกิจที่แกทำไว้กับมินตราซะ ถ้าแกยังอยากให้ผู้หญิงคนนี้ทำงานอยู่ที่นี่ต่อไป หรือถ้าแกไม่อยากเห็นบริษัทนี้พังพินาศลงด้วยมือของแกเอง... ธันวา!” ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วห้องทำงาน พายตัวสั่นเทาเมื่อเห็นธันวาก้มมองเอกสารใบนั้นด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา เขาจะเลือกอะไร... ระหว่างหน้าที่ที่แบกรับมาทั้งชีวิต กับความรู้สึกที่เพิ่งจะเริ่มผลิบานในหัวใจ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเค้กวานิลลามาจนถึงตอนนี้นะคะ!