ธันวาผู้กุมความลับ

“คุณธันวาคะ! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันทำเองได้ค่ะ!” เสียงร้องโวยวายของพายดังลั่นห้องครัวคอนโดฯ หรูที่ควรจะเงียบสงบในยามวิกาล หญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนลายหมีที่ดูจะใหญ่เกินตัวไปนิด กำลังยืนเก้ๆ กังๆ พยายามดึงคีมออกจากมือชายหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นไปถึงข้อศอก ทว่าดูเหมือนความพยายามนั้นจะเปล่าประโยชน์ เมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งยังคงจดจ่ออยู่กับการจัดการท่อน้ำใต้ซิงค์ล้างจานที่เพิ่งจะรั่วออกมาเป็นน้ำตกขนาดย่อมเมื่อสิบนาทีที่แล้ว “ถ้าคุณทำเองอีกนิด ครัวนี้คงได้กลายเป็นสระว่ายน้ำส่วนตัวไปแล้วนะครับพาย” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเอ็นดู เขาค่อยๆ ขยับตัวออกจากใต้ซิงค์ แววตาคมกริบที่เคยดูเยือกเย็นในห้องประชุมบัดนี้กลับเป็นประกายระยิบระยับล้อเลียน “ดูสภาพตัวเองสิครับ เลอะไปหมดแล้ว” พายก้มมองตัวเองแล้วต้องเม้มปากแน่น แขนเสื้อของเธอเปียกชุ่ม และใบหน้าที่เคยขาวสะอาดกลับมีคราบจาระบีติดอยู่เป็นทางจากการที่เธอพยายามจะเอามือไปเช็ดคิ้วด้วยความลนลาน หญิงสาวทำหน้ามุ่ยพลางสะบัดมือไปมา “ก็นี่มันเป็นความรับผิดชอบของฉันนี่คะ ฉันเป็นคนทำท่อน้ำหลุดเองตอนกำลังจะล้างจาน... ไม่คิดเลยว่าแค่แก้วใบเดียวจะทำให้ครัวพังขนาดนี้” ธันวาวางประแจลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟในห้องครัวจนพายรู้สึกว่าพื้นที่ตรงนี้มันดูแคบถนัดตา ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาหาเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ เอื้อมไปปัดเส้นผมที่ปรกหน้าผากหญิงสาวออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขานั้นอบอุ่นจนพายเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “บางทีคนเราก็ต้องยอมรับความช่วยเหลือบ้างนะครับ การเป็นเลขาที่เก่งกาจไม่ได้แปลว่าคุณต้องทำทุกอย่างในชีวิตคนเดียว” “แต่ฉันอยากเป็นเลขาที่พึ่งพาได้ ไม่ใช่ตัวภาระของคุณธันวานะคะ” เธอโต้กลับ เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ เมื่อสายตาของเขาเริ่มทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ธันวาหลุดขำเบาๆ เขาหมุนตัวกลับไปที่ซิงค์น้ำ ก่อนจะเปิดน้ำเบาๆ เพื่อเช็กความเรียบร้อย เมื่อพบว่าน้ำไม่รั่วแล้วเขาก็หันกลับมาหาเธออีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนเขากำลังถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้เสมอ “เรื่องงานน่ะผมไว้ใจคุณ แต่เรื่องซ่อมท่อ... ผมว่าให้ผมรับหน้าที่นี้ไปเถอะครับ แลกกับการที่คุณต้องทำมื้อเช้าให้ผมสักมื้อเป็นค่าตอบแทน ดีไหม?” พายเบิกตากว้าง “มื้อเช้าเหรอคะ? แต่ฉันทำอาหารไม่ค่อยเก่ง...” “ถ้าเป็นไข่เจียวไหม้ๆ กับซุปใสที่ใส่เกลือเกินไป ผมก็ยินดีจะกินมันครับ” เขาเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ พายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาที่ทำให้ใจสั่น บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะวุ่นวายกลับเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน พายรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนแก้ม เธออยากจะถอยหลังหนี แต่ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวจนไม่มีทางไป ธันวาหยิบผ้าสะอาดที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา แล้วค่อยๆ เช็ดคราบเลอะบนแก้มของเธออย่างเบามือ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา มันเป็นสายตาที่ลึกซึ้งจนพายอ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ “คุณธันวาคะ...” “ครับ?” “ทำไมวันนี้ถึงใจดีจังคะ?” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลดมือลง แต่ไม่ได้ถอยห่างออกไป “เพราะบางครั้ง... การเก็บความลับไว้คนเดียวมันก็เหนื่อยนะครับพาย ผมแค่... อยากมีช่วงเวลาที่ไม่ต้องสวมบทบาทเป็นประธานที่ใครๆ ก็เกรงกลัวบ้าง” พายมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเหงาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบของเขา ความสงสารแล่นเข้าสู่หัวใจจนเธอเผลอเอื้อมมือไปแตะที่ปลายแขนเสื้อของเขาอย่างลืมตัว “ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้ถ้าคุณเหนื่อย... บอกฉันได้นะคะ ฉันอาจจะไม่เก่งเรื่องงานบริหาร แต่ฉันเป็นผู้ฟังที่ดีนะคะ” ธันวายิ้มรับ คำพูดของเธอมันเรียบง่าย แต่กลับกระทบใจเขาอย่างจัง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยอะไรตอบกลับไป เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนยับเยิน ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและถอยห่างออกจากกันทันที พายมองนาฬิกาบนผนังด้วยความตกใจ นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว ใครกันที่มาหาพวกเขาในเวลานี้? ธันวากระชับเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามสัญชาตญาณของการเป็นนักธุรกิจ เขาเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอม แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพบุคคลที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ “มินตรา...” ธันวาพึมพำชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พายรู้สึกหนาวสันหลัง หญิงสาวหน้าจอไม่ได้มาคนเดียว เธอมาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และใบหน้าที่ดูเหมือนจะเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ธันวาเหลือบมองพายที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่พยายามจะสื่อว่า ‘ไปหลบในห้องนอนก่อน’ แต่พายยังไม่ทันจะขยับตัว ประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดออกด้วยกุญแจสำรองที่มินตรามีอยู่ในมือ ร่างระหงในชุดเดรสหรูเดินดิ่งเข้ามาในห้อง แววตาของเธอสแกนผ่านธันวาไปหยุดอยู่ที่พายที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างซิงค์ล้างจานในชุดผ้ากันเปื้อนลายหมี มินตราแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอาหารเสียงดังปัง “ไม่นึกเลยนะคะว่าประธานบริษัทที่แสนจะยุ่งเหยิง จะมีเวลามาเปิดสอนวิชาซ่อมท่อประปาให้เลขาในยามวิกาลแบบนี้” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันมามองพายด้วยสายตาเหยียดหยาม “และถ้าเธออยากรู้ว่า ‘ความลับ’ ที่ธันวาซ่อนไว้จากคนทั้งบริษัทคืออะไร... ก็ลองอ่านเอกสารบนโต๊ะนี่ดูสิ แล้วจะรู้ว่าที่ผ่านมา เธอกำลังเล่นสนุกกับไฟกองไหนอยู่” พายก้าวเท้าไม่ออก ในขณะที่ธันวารีบก้าวเข้าไปขวางมินตราไว้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าที่พายเคยเห็นมาตลอดชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาถึงตอนนี้นะคะ บทหน้าพายของเราต้องเจอกับความจริงที่คาดไม่ถึงแล้วค่ะ! - เค้กวานิลลา -