ทำกับข้าวกันเถอะ

“ถ้าคุณธันวาไม่ถอยไปสามก้าว พายรับรองว่าแกงจืดเต้าหู้หมูสับหม้อนี้ได้กลายเป็นระเบิดนิวเคลียร์ในครัวแน่ค่ะ!” พายตะโกนเสียงหลง มือข้างหนึ่งถือทัพพีพลาสติกโบกไปมาเหมือนไม้คทาของผู้วิเศษที่กำลังคุมฝูงชน ขณะที่มืออีกข้างพยายามประคองฝาหม้อที่สั่นพั่บๆ เหมือนจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ธันวาที่ยืนพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนขัดเงาอยู่ด้านหลังหลุดขำออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาที่ปะทะกับกลิ่นควันฉุนกึกของเครื่องปรุงที่พายทำหกใส่เตา “ผมแค่จะช่วยดูว่าน้ำมันที่กระเด็นน่ะ… มันมาจากฝีมือคุณหรือว่าหม้อกำลังประท้วงความเผ็ดร้อนที่คุณใส่พริกไทยลงไปหมดกระปุกกันแน่ครับ” “ห้ามเถียงค่ะ! ท่านประธานน่ะมีหน้าที่ยืนดูห่างๆ อย่างห่วงๆ ก็พอ ไม่ใช่มาทำลายสมาธิเชฟมือสมัครเล่นแบบนี้” พายหน้ามุ่ย แก้มใสขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อนจากเตาแก๊ส แต่ความจริงคือเพราะสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างเอ็นดูต่างหาก เธอพยายามหันไปลดไฟ แต่ความซุ่มซ่ามเจ้าประจำก็ออกฤทธิ์ ผ้ากันเปื้อนลายหมีโคล่าที่เธอสวมอยู่ดันไปเกี่ยวเข้ากับหูจับหม้อ ทำให้หม้อเอียงวูบ น้ำแกงร้อนๆ ราดลงบนหัวเตาเกิดเป็นเสียง 'ฉ่า' ดังลั่นพร้อมกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นมาทันที “พาย! ระวัง!” ธันวาปราดเข้ามาโอบเอวเธอไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว แรงดึงของเขารั้งตัวเธอจนแผ่นหลังบางชิดกับอกกว้าง ความอบอุ่นที่ส่งผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขากระจายไปทั่วร่างของหญิงสาว พายตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อรู้สึกถึงปลายคางของเขาที่เกยอยู่บนไหล่มือหนาเอื้อมไปปิดแก๊สอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมือมาซับน้ำแกงที่กระเซ็นลงบนพื้นอย่างใจเย็น “นี่เหรอครับ... มื้อเย็นสุดพิเศษที่บอกว่าจะทำมัดใจผม” เขาถามเสียงต่ำ กระซิบข้างหูจนพายขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ก็... ก็ตั้งใจนะคะ แต่ครัวดูเหมือนจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่” พายพยายามถอยห่าง แต่คนด้านหลังกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ราวกับกำลังใช้โอกาสนี้สร้างช่วงเวลาที่น่าจดจำ พายรู้สึกได้ว่ากำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อกันคนอื่นออกไปกำลังพังทลายลงทีละน้อยเมื่ออยู่กับเธอ ความโดดเดี่ยวในแววตาของธันวาที่เธอมักจะเห็นเวลาเขาอยู่คนเดียวดูจะจางหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ทำให้ใจของเลขาสาวเต้นรัวเหมือนกลองชุด “สำหรับผม แค่เห็นคุณยืนอยู่ในครัวบ้านผมแบบนี้... อาหารจะไหม้หรือรสชาติจะเป็นยังไงก็ไม่สำคัญหรอกครับ” คำพูดนั้นทำให้พายหันกลับไปมองเขา ดวงตาคู่สวยสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังทอประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความใจดี แต่มันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าเจ้านายกับลูกน้องจะพึงมี ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องครัวที่ยังมีกลิ่นไหม้จางๆ ทว่าในใจของทั้งสองกลับอบอวลไปด้วยความหวานที่น่าประหม่า ทว่า... ช่วงเวลาที่กำลังจะซาบซึ้งกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกดออดหน้าบ้านที่ดังลากยาวอย่างจงใจ ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางคลายอ้อมกอดออก พายรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความรนราน เธอเดินตามหลังธันวาออกไปยังโถงทางเดินด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และเมื่อธันวาเปิดประตูออก ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของพายสะดุดกึกยิ่งกว่าตอนหม้อแกงจะระเบิดเสียอีก มินตรายืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ในมือถือตะกร้าขนมหวานดูหรูหราผิดกับสภาพครัวที่วุ่นวายของเธอ ดวงตาเฉี่ยวคมของหญิงสาวคู่หมั้นกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าของธันวาลงมาถึงพายที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนลายหมีโคล่าเปื้อนคราบน้ำแกงจางๆ “ดูเหมือนว่าฉันจะมาผิดเวลาสินะคะ” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงทันที “หรือจริงๆ แล้ว... ฉันมาได้ถูกจังหวะเกินไปกันแน่คะ ธันวา?” ธันวานิ่งเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยในทันทีที่เห็นแขกไม่ได้รับเชิญ พายรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา เธอพยายามจะถอยหลังกลับเข้าครัว แต่จู่ๆ มินตราก็ก้าวเข้ามาในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน “พอดีฉันเพิ่งคุยกับคุณแม่ของคุณเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะถึงนี้ ท่านเลยอยากให้เรามาลองชิมเมนูสำหรับงานเลี้ยงด้วยกัน... คิดว่าเลขาของคุณคงไม่ขัดข้องใช่ไหมคะ พาย?” เค้กวานิลลาหวังว่าทุกคนจะยังไม่หนีไปไหนนะคะ เพราะบทหน้า พายจะต้องเจอศึกหนักกว่านี้แน่นอนค่ะ!