บ้านพักตากอากาศ

“ถ้าผมจำไม่ผิด คุณพายไม่ใช่เลขาฯ ที่มีรายชื่อในกำหนดการเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เหรอครับ?” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของ ‘คุณกิตติ’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนพายแทบหยุดหายใจ เธอเกร็งไหล่แน่นจนรู้สึกปวดร้าวไปถึงต้นคอ สายตาของเธอจับจ้องไปยังร่างที่ยืนอยู่ข้างกายเขา... ร่างระหงในชุดเดรสสีเข้มที่ดูสง่างามราวกับนางพญา มินตรากำลังคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยาะเย้ยที่ส่งผ่านมาถึงพายโดยตรง พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กๆ ของเธอซ่อนไว้ใต้โต๊ะที่กำลังสั่นน้อยๆ แต่ก่อนที่จะทันได้เอ่ยปาก ธันวาก้าวออกมาขวางหน้าเธอไว้ราวกับกำแพงแกร่งที่ปกป้องพายุโหมกระหน่ำ เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับกันเขายังคงความนิ่งเฉยดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม “พอดีผมมีเรื่องด่วนที่ต้องให้คุณพายช่วยจัดการน่ะครับคุณกิตติ งานเอกสารบางอย่างต้องอาศัยคนที่รู้ใจผมที่สุด... หวังว่าคุณจะไม่ถือสาเรื่องจำนวนคนนะครับ” ธันวาเอ่ยตอบเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงนั้นหนักแน่นจนคนฟังต้องชะงัก มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดิ่งที่กังวานด้วยความเย็นชา “รู้ใจเหรอคะ? ฟังดูเป็นคำนิยามที่น่าสนใจดีนะคะธันวา แต่น่าเสียดายที่บรรยากาศที่บ้านพักตากอากาศแห่งนี้... มันอาจจะไม่ค่อยเหมาะกับ ‘พนักงานฝึกหัด’ เท่าไหร่นัก” พายก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ก่อตัวขึ้น ใช่... เธอมันก็แค่เลขาฯ โก๊ะๆ ที่ทำอะไรพลาดไปเสียทุกอย่าง การต้องมายืนอยู่ท่ามกลางคนระดับสูงที่คุยกันเรื่องธุรกิจมูลค่ามหาศาลมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเศษฝุ่นที่กระเด็นมาผิดที่ผิดทาง “ไปกันเถอะพาย” ธันวาหันมามองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเมื่อครู่เป็นความอ่อนโยนเพียงชั่วพริบตา เขายื่นมือมาแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของเธอเพื่อเป็นการนำทาง สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่ทั้งคู่เดินแยกตัวออกมายังระเบียงไม้กว้างที่มองเห็นทะเลสาบกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านกลิ่นอายของป่าสนและผืนน้ำเข้ามาปะทะใบหน้า ความเงียบระหว่างเขาสองคนไม่ได้ชวนให้อึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “คุณธันวา... ทำไมต้องพาฉันมาด้วยคะ? ฉันทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่า” พายถามขึ้นในที่สุด เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่ดูหมองลงเล็กน้อยเมื่อมองออกไปที่ผืนน้ำ ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาสบตาเธอ “โลกธุรกิจมันไม่ได้มีแค่เรื่องตัวเลขพาย มันมีเรื่องของหน้ากาก การแสดงละคร และผลประโยชน์ที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด... การที่คุณอยู่ที่นี่ อาจจะทำให้คุณเห็นสิ่งที่ผมไม่เคยพูดออกมา” “เห็นอะไรคะ?” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “เห็นว่า... ผมก็แค่คนธรรมดาที่เบื่อการอยู่ในหน้ากากพวกนั้น และอยากมีใครสักคนที่มองเห็นตัวตนจริงๆ ของผม แม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นเลขาสุดโก๊ะที่ชอบทำแก้วกาแฟหกใส่ชุดสูทราคาแพงของผมก็ตาม” พายหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “เรื่องนั้นฉันขอโทษอีกครั้งนะคะ! แล้วเรื่องกาแฟ... ฉันจะชดใช้ให้แน่นอนค่ะ!” ธันวาหลุดขำออกมา เสียงหัวเราะที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดตั้งแต่เขามาถึงที่นี่ “ไม่ต้องหรอกครับ แค่คุณไม่ทำอะไรพังไปมากกว่านี้ในคืนนี้ ผมก็ดีใจแล้ว” ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มจะคลี่คลายลง เสียงเพลงคลาสสิกที่แผ่วเบาเริ่มดังขึ้นจากห้องโถงใหญ่ ธันวาถือโอกาสนี้ยื่นมือไปคว้ามือของพายอย่างกะทันหัน เธอสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ “คะ...คุณธันวาคะ?” “เต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ... ในฐานะที่วันนี้คุณทำหน้าที่เลขาได้ดีเกินคาด” เขาดึงเธอให้ขยับเข้าไปใกล้จังหวะเพลง พายพยายามก้าวเท้าให้สัมพันธ์กับเขา แต่ด้วยความที่เป็นคนซุ่มซ่าม เท้าของเธอจึงเหยียบเข้าที่รองเท้าหนังขัดมันของเขาอย่างจัง “โอ๊ย! ขอโทษค่ะ! ฉันทำอีกแล้ว!” พายรีบผละออกด้วยความลนลาน แต่ธันวากลับคว้าเอวเธอไว้แน่นกว่าเดิม เขาไม่ได้โกรธ กลับกัน เขายังยิ้มออกมาจนดวงตาพราวระยับ “ไม่เป็นไรครับ... คืนนี้พื้นที่ตรงนี้เป็นของเรา สองคน” พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สายตาของธันวาที่มองมานั้นลึกซึ้งจนเธอแทบจะละลายไปตรงนั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่มีอยู่จริง กำลังตีตื้นขึ้นมาจนแน่นอก มันคือความหวั่นไหวที่รุนแรงและบริสุทธิ์เหลือเกิน ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังโรแมนติกจนแทบจะลืมหายใจ ทันใดนั้นไฟทั่วทั้งบ้านพักก็ดับพรึ่บลงจนมืดสนิท! ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงของมินตราที่ดังมาจากห้องโถงใหญ่ ตามด้วยเสียงแก้วแตกกระจายและการเคลื่อนไหวที่โกลาหล พายรู้สึกได้ถึงแรงกระชากที่แขนของเธออย่างแรงโดยใครบางคนในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “อย่าส่งเสียง... ถ้าไม่อยากเห็นเขาสองคนต้องจบลงในคืนนี้” เค้กวานิลลาหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับพายนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!