วันหยุดที่แสนวุ่น

"คุณพาย! ถ้าคุณยังไม่รีบวางเจ้าตุ๊กตาหมีตัวนั้นลง แล้วคว้ากระเป๋าเอกสารสีน้ำเงินนั่นแทน ผมคิดว่าเราคงได้มีเรื่องคุยกันยาวแน่ๆ เลยค่ะ" เสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงไปด้วยความกดดันแบบใจดีดังขึ้นจากหน้าประตูบ้านเช่าหลังเล็ก พายสะดุ้งสุดตัวจนตุ๊กตาหมีในมือเกือบตกลงไปในตะกร้าผ้า เธอหันขวับไปมองผู้ชายในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมคู่นั้นกลับพราวระยับอย่างคนรู้ทัน "คุณธันวา! เข้ามา... เข้ามาตอนไหนคะเนี่ย แล้วทำไมถึงรู้ว่าพายอยู่ที่นี่!" พายร้องเสียงหลง พลางรีบยัดตุ๊กตาหมีลงใต้กองผ้าห่มอย่างลนลาน ใบหน้าใสขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอายที่ถูกเจ้านายเห็นภาพชีวิตส่วนตัวอันแสนจะโก๊ะ "ผมมีเบอร์โทรศัพท์คุณ มีโลเคชันที่คุณส่งให้ลูกค้าเมื่อวาน และที่สำคัญ... ผมมีกุญแจสำรองที่คุณเคยทำหายแล้วผมเป็นคนเก็บได้" ธันวาก้าวเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยกองเอกสารสลับกับโมเดลการ์ตูน "วันหยุดคือวันพักผ่อน แต่สำหรับบริษัทเรา วันหยุดคือวันที่งานด่วนที่สุดมักจะปรากฏตัวค่ะ" พายรีบคว้ากระเป๋าเอกสารขึ้นมาแนบอก "งานด่วนอะไรคะ? วันนี้วันอาทิตย์นะคะคุณธันวา พายเพิ่งจะซักผ้าม่านเสร็จไปครึ่งเดียวเอง..." "โครงการที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลค่ะ เราต้องรีบไปปิดดีลกับหุ้นส่วนใหญ่ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ" ธันวาเดินเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา มันเป็นกลิ่นสะอาดๆ ที่ทำให้ใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ "และถ้าคุณไม่รีบไปกับผมภายในห้านาทีนี้ ดีลหมื่นล้านนั่นอาจจะละลายหายไปกับคลื่นทะเลจริงๆ นะคะ" พายกัดริมฝีปากตัวเอง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ความรู้สึก 'ไม่เก่งพอ' เข้ามาเกาะกุมในใจเธออีกครั้ง เธอจะไปช่วยงานระดับนั้นได้ยังไง ในเมื่อแค่จัดการกับตุ๊กตาหมีบนเตียงยังทำได้ไม่เรียบร้อยเลย แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับธันวา ความอบอุ่นที่เขาส่งผ่านมาให้กลับทำให้ความกังวลจางหายไปครึ่งหนึ่ง "ไป... ไปก็ได้ค่ะ! แต่คุณต้องรอพายเปลี่ยนชุดแป๊บนึงนะ ห้ามแอบมอง!" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ "ผมไม่มีรสนิยมแอบดูเลขาตัวเองเปลี่ยนชุดหรอกค่ะ รีบๆ เข้าล่ะ" ระหว่างทางไปบ้านพักตากอากาศ บรรยากาศในรถหรูเงียบเชียบจนพายรู้สึกอึดอัด เธอหันไปมองธันวาที่ตั้งใจขับรถ มือหนาจับพวงมาลัยมั่นคง แววตาของเขาดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ แม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "คุณธันวา... เหนื่อยไหมคะ?" พายถามขึ้นเบาๆ หลังจากปล่อยให้ความเงียบครอบงำมานาน ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเธอแวบหนึ่งแล้วมองถนนต่อ "คำว่าเหนื่อยมันเป็นเรื่องปกติสำหรับคนอย่างผมค่ะพาย แต่บางครั้ง... ถ้ามีคนสักคนที่นั่งข้างๆ แล้วคอยชวนคุยเรื่องไร้สาระบ้าง มันก็ช่วยให้หายไปได้เหมือนกันนะ" หัวใจของพายเต้นโครมคราม คำพูดของเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อผู้โทรบนหน้าจอ "มินตรา..." เขาพึมพำ ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงห่างเหิน "ผมขับรถอยู่ครับ" "ธันวาคะ มินอยู่ที่บ้านพักริมทะเลแล้วนะ ทำไมถึงยังไม่มาอีกล่ะคะ? หุ้นส่วนเขามาถึงแล้วนะ หรือว่าคุณจะมัวไปเสียเวลากับ 'เลขาคนใหม่' ของคุณอยู่?" เสียงแหลมสูงของมินตราลอดผ่านออกมาจนพายได้ยินชัดเจน พายก้มหน้ามองตักตัวเองทันที ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกลับมาเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าตำแหน่งที่เธอยืนอยู่นั้นต่ำต้อยเกินกว่าจะไปเทียบกับคู่หมั้นที่เพียบพร้อมอย่างมินตราได้ เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่เขตบ้านพักตากอากาศสุดหรู ทันทีที่ประตูรถเปิดออก พายก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด มินตราในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนกอดอกรออยู่หน้าทางเข้า ดวงตาของเธอจ้องเขม็งมาที่พายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "มาถึงเสียทีนะคะธันวา" มินตราเดินเข้ามาคล้องแขนธันวาอย่างถือวิสาสะ "แล้วนั่น... เลขาคุณทำไมถึงดูเหมือนเพิ่งตื่นนอนมาล่ะคะ? เสื้อผ้าหน้าผมถึงได้เป็นแบบนั้น" พายก้มมองตัวเอง เธอที่รีบจนลืมเช็กความเรียบร้อย ปลายผมฟูฟ่องและรอยยับที่เสื้อเชิ้ตทำให้เธอดูน่าสมเพชในสายตามินตรา เธออยากจะมุดดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ "พอดีเกิดเหตุฉุกเฉินนิดหน่อยครับ ผมเป็นคนบอกให้คุณพายรีบมาเอง" ธันวาตอบเสียงเรียบ พยายามแกะมือมินตราออกอย่างสุภาพแต่หนักแน่น "งั้นเหรอคะ? แต่ในเมื่อมินอยู่ที่นี่แล้ว และมินก็เตรียมเอกสารทุกอย่างไว้ให้เรียบร้อยแล้ว พาย... เธอไปหาที่นั่งเล่นรอในสวนไปนะ งานนี้ฉันกับธันวาจัดการเองได้" พายยืนอึ้ง มือที่ถือเอกสารสำคัญสั่นน้อยๆ เธอรู้ดีว่านี่คือการกีดกัน แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อหลีกทางให้ตามที่มินตราต้องการ มือหนาของธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ขอโทษนะครับมินตรา แต่พายเป็นคนถือข้อมูลลับชุดนี้ ถ้าไม่มีเธอ ผมก็เริ่มการประชุมไม่ได้" ธันวาดึงตัวพายมาใกล้ ให้เธอมายืนเคียงข้างเขา "และอีกอย่าง... วันนี้ผมต้องการเลขาของผม ไม่ใช่คู่หมั้นธุรกิจ" คำพูดของธันวาทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่ง มินตราหน้าเสียจนเห็นได้ชัด ในขณะที่พายรู้สึกเหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ ธันวาพาพายเดินตรงไปยังห้องรับรอง ทว่าก่อนจะถึงประตู พนักงานต้อนรับคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาธันวา "คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! แขกคนสำคัญที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่... เขา... เขาประกาศยกเลิกดีลนี้แล้วค่ะ เขาบอกว่าถ้าคุณธันวาไม่ทำตามข้อตกลงลับที่เคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ เขาจะถอนหุ้นทั้งหมดทันที!" ธันวาชะงักกึก สีหน้าเคร่งเครียดของเขากลายเป็นความเย็นชาในทันที เขาหันมามองพายด้วยสายตาที่ลึกซึ้งจนเธออ่านไม่ออก "พาย... คุณจำได้ไหมว่าเอกสารหน้าที่คุณถืออยู่ มีรหัสลับอะไรซ่อนอยู่บ้าง?" พายเบิกตากว้าง นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมเขาถึงถามเรื่องข้อตกลงลับที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน! มินตราที่เดินตามมาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ไม่มีประโยชน์หรอกธันวา เพราะคนที่รู้ความลับนั้น... ไม่ใช่ทั้งคุณ และไม่ใช่พายคนนี้ด้วย" ธันวาสวนกลับทันควัน "แล้วคุณคิดว่าใครล่ะครับ... ที่เป็นคนเอาเอกสารนั้นไป?" เสียงเปียโนที่ดังขึ้นเบาๆ จากห้องโถงใหญ่หยุดลงกะทันหัน ร่างของชายวัยกลางคนที่น่าจะเป็นหุ้นส่วนใหญ่ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว และข้างกายเขานั้น... คือคนที่พายไม่คาดฝันว่าจะมาอยู่ที่นี่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างพายและคุณธันวาในทุกสถานการณ์นะคะ แล้วเรามาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!