ความผิดพลาดเล็กๆ

“พาย... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?” เสียงทุ้มต่ำที่เคยอบอุ่นดั่งแสงแดดยามบ่าย บัดนี้กลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพาย ประโยคคำถามนั้นไม่ได้ดังมาก แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่กว้างขวางจนพายรู้สึกเหมือนอากาศกำลังจะหมดไปจากปอด พายยืนตัวลีบอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือไม้สั่นเทาขณะที่เธอกำลังก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ธันวายื่นมาให้ตรงหน้า บนนั้นคือตารางนัดหมายที่เธอกับเขากำลังดูอยู่พร้อมกัน แต่มันกลับปรากฏตารางซ้อนทับกันอย่างน่าประหลาดใจ... วันนี้ เวลาบ่ายสามโมงตรง ธันวามีนัดเจรจาธุรกิจกับนักลงทุนรายใหญ่จากสิงคโปร์ และในเวลาเดียวกันนั้นเอง เขาก็มีนัด ‘มื้อว่าง’ กับมินตรา ซึ่งพายเป็นคนลงบันทึกไว้เองกับมือ! “เอ่อ... คือว่า... คือ...” พายพยายามจะอธิบาย แต่ลิ้นกลับพันกันนัวเนียไปหมด สมองของเธอขาวโพลนราวกับถูกลบด้วยยางลบยักษ์ ธันวาถอนหายใจยาวพลางเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ใบหน้าของพายที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เธอรู้ดีว่าตัวเองพลาดแล้ว พลาดครั้งใหญ่ด้วย “คุณพาย ผมบอกกี่ครั้งแล้วครับว่าความผิดพลาดเรื่องตารางงาน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ สำหรับตำแหน่งเลขานุการ โดยเฉพาะเมื่อแขกทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความสำคัญกับบริษัทระดับนี้” ธันวาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่ทำเอาใจของพายเต้นรัวเหมือนกลอง “พาย... พายขอโทษค่ะ!” เธอรีบก้มศีรษะลงต่ำ “เมื่อกี้มีสายเข้าจากคุณมินตรา แล้วพายก็... พายแค่จดบันทึกในสมุดโน้ตก่อนแล้วกะว่าจะลงระบบให้เรียบร้อย แต่พอมีคนมาตามเรื่องเอกสารด่วน พายก็เลย... ลืมไปค่ะ ลืมจริงๆ ว่าลงนัดซ้อนกันไว้” ความโก๊ะที่มักจะเป็นเสน่ห์ในสายตาของธันวาดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลในสถานการณ์วิกฤตนี้ ใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้โกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว แต่มันคือความผิดหวัง... ซึ่งนั่นทำให้หัวใจของพายเจ็บปวดมากกว่าการถูกดุเสียอีก “คุณมินตราเหรอครับ?” ธันวาทวนคำ เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความเคร่งขรึม “ทำไมคุณถึงให้ความสำคัญกับการจดนัดของคุณมินตราในตอนที่ผมกำลังประชุมสายด่วนกับฝ่ายการเงินอยู่?” พายกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึก ‘ไม่เก่งพอ’ ที่คอยตามหลอกหลอนเธอมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเหมือนเงาที่ทาบทับลงมา เธอพยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด พยายามทำทุกอย่างเพื่อเขา แต่ทำไมสุดท้ายเธอก็ยังเป็นแค่ ‘ยัยเลขากันชน’ ที่คอยทำเรื่องผิดพลาดอยู่เรื่อยเลยนะ “พายแค่ไม่อยากให้คุณธันวาต้องผิดนัดใคร...” เสียงของเธอสั่นเครือ “พายแค่คิดว่า... ถ้าพายจัดการทุกอย่างให้ลงตัวได้ ความโดดเดี่ยวของคุณธันวาก็จะลดลง... พายขอโทษค่ะที่พายไม่เก่งพอ” ธันวาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเธอ สายตาของเขาอ่อนแสงลงจากความหงุดหงิดกลายเป็นความสับสนในใจ เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ไหล่บางๆ ของเธอกำลังสั่นน้อยๆ เธอไม่ใช่แค่พนักงานที่บกพร่อง แต่มันมีความใส่ใจซ่อนอยู่ในทุกความผิดพลาดนั้น... ใส่ใจจนลืมนึกถึงระเบียบที่ตัวเองต้องรักษา “เอาล่ะครับ” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ความกดอากาศรอบตัวพายเปลี่ยนไปทันที เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างหน้าเธอ “เรื่องนี้เดี๋ยวเราค่อยว่ากันใหม่ แต่ตอนนี้... ในเมื่อนัดมันซ้อนกันแล้ว คุณมีทางเลือกเดียว คือต้องแก้ไขมัน เดี๋ยวนี้” “ยังไงคะ?” พายเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำใส “เลือกสิครับ” ธันวาพูดเรียบๆ “ระหว่างการเจรจาธุรกิจที่จะกำหนดอนาคตของบริษัท กับการรักษาหน้าของคุณมินตราที่ผมไม่เคยอยากจะไปนัดตั้งแต่แรกอยู่แล้ว... คุณจะจัดการยังไง?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนบททดสอบครั้งใหญ่ พายสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติพยายามทำสมองให้โล่งที่สุด ในหัวของเธอเริ่มหมุนวนด้วยแผนการเล็กๆ ที่อาจจะช่วยกู้สถานการณ์นี้ได้ “ถ้าอย่างนั้น... พายจะโทรไปขอเลื่อนนัดคุณมินตราโดยใช้เหตุผลเรื่องงานด่วนที่สำคัญที่สุดระดับบริษัท และหลังจากนั้น... พายจะขอเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนัดมื้อว่างของคุณมินตราด้วยการหาตารางที่ว่างที่สุดให้ในวันพรุ่งนี้... ดีไหมคะ?” ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชาเริ่มมีประกายความเอ็นดูจางๆ “คุณแน่ใจเหรอว่าคุณมินตราจะยอมเลื่อนนัดง่ายๆ โดยไม่วีนใส่คุณ?” “พายจะลองเสี่ยงดูค่ะ!” พายยืดอกอย่างมุ่งมั่น “งานของคุณธันวาต้องมาก่อนความเอาแต่ใจของใครทั้งนั้น!” คำพูดที่ดูแข็งกร้าวอย่างไม่เข้ากับบุคลิกโก๊ะๆ ของเธอนั้น ทำให้ธันวาเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว แต่น่าเสียดายที่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะทันทีที่ประโยคของพายจบลง เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเขาก็ดังขึ้นอย่างแรง... ตามมาด้วยการเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ได้รอคำอนุญาต มินตราก้าวเข้ามาด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้มองพายที่ยืนอยู่ข้างๆ ธันวาเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียว “ธันวาคะ! ทำไมเลขาสุดโก๊ะของคุณถึงโทรไปบอกเลขาของฉันว่าคุณติดประชุมด่วน ทั้งๆ ที่ฉันเห็นกับตาว่าคุณนั่งอยู่ในห้องนี้... คุณกำลังหลบหน้าฉันอยู่หรือเปล่าคะ?” พายหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองธันวาที่ตอนนี้ยืนนิ่งสนิท ใบหน้าของเขากลับมาเคร่งขรึมและเย็นชาอีกครั้ง สถานการณ์ที่ควรจะคลี่คลายกลับดูเหมือนจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังอยู่ในห้องทำงานนี้ ธันวาหันมาสบตาพายเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันไปหามินตราด้วยท่าทีสุขุมเกินคาด “มินตราครับ... ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องนัดหมายที่ ‘ไม่ได้รับอนุญาต’ ของคุณอยู่เหมือนกัน” พายยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เมื่อธันวาไม่ได้ปฏิเสธข้อกล่าวหาของมินตรา แต่กลับเดินตรงเข้าไปหาคู่หมั้นสาวด้วยท่าทางที่ดูเด็ดขาดจนน่าใจหาย เธอไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินของเขาครั้งนี้ คือการปกป้องเธอ หรือคือการที่เขาตัดสินใจจะ ‘ยุติ’ ทุกอย่างเพื่อจบปัญหาความวุ่นวายที่เธอก่อขึ้นกันแน่ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนน่าอึดอัด ก่อนที่ธันวาจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดตารางนัดหมายที่พายทำหล่นไว้บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดหน้าที่มีลายมือยุ่งเหยิงของเธอออกดู ก่อนจะยื่นมันให้นัยน์ตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่มินตราแล้วพูดประโยคที่ทำให้พายถึงกับหยุดหายใจ “คุณมินตราครับ... ตารางนัดหมายทั้งหมดของผมต่อจากนี้ จะถูกจัดลำดับใหม่โดย ‘คนเดิม’ และผมขอแจ้งให้ทราบว่า... นับแต่นี้ไป ใครก็ตามที่ไม่มีชื่ออยู่ในตารางนี้ จะไม่มีสิทธิ์ได้รับเวลาจากผมแม้แต่วินาทีเดียว” เค้กวานิลลาหวังว่าเพื่อนๆ นักอ่านจะยังคงประทับใจและเอาใจช่วยความรักของพายกับคุณธันวาในตอนต่อไปนะคะ!