ความลับในเอกสาร

“คุณพายคะ... เอกสารงบประมาณชุดนี้ทำไมตัวเลขถึงไม่ตรงกับบัญชีแยกประเภทล่ะคะ?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสงสัยของหัวหน้าแผนกบัญชี ทำให้พายที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงกองเอกสารบนโต๊ะสูงท่วมหัวต้องชะงักมือจนเกือบทำแฟ้มร่วงหล่น พายรีบคว้าเอกสารฉบับนั้นมาดูพลางหัวเราะแห้งๆ แก้เขินตามนิสัยประจำตัว “เอ่อ... ขอโทษทีค่ะพี่นิด พอดีเมื่อกี้พายเผลอทำกาแฟหกใส่แฟ้มชุดก่อน เลยต้องรีบพิมพ์สรุปใหม่ บางทีพายอาจจะตาลายเพราะพิษคาเฟอีนก็ได้ค่ะ” พายก้มหน้าก้มตาตรวจสอบตัวเลขอีกครั้ง หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับด้วยความประหม่า ความรู้สึกไม่มั่นใจที่คอยตามหลอกหลอนเธอยามต้องทำงานสำคัญแบบนี้มันน่าหงุดหงิดเหลือเกิน เธอรีบกวาดสายตาผ่านตัวเลขยุกยิกที่พิมพ์ออกมาจากเครื่องปริ้นเตอร์เลเซอร์ตัวเก่า ก่อนจะพบว่า ‘ความผิดพลาด’ ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ความซุ่มซ่ามธรรมดาอย่างที่เธอคิด ที่มุมล่างสุดของเอกสารสรุปโครงการร่วมทุนลับที่ธันวาฝากให้เธอจัดเก็บ... มีรอยแก้ตัวเลขด้วยปากกาหมึกสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งไม่ใช่ลายมือของเธอ และไม่ใช่ของธันวาแน่นอน พายขมวดคิ้วแน่น เธอกัดริมฝีปากล่างจนรู้สึกถึงรสฝาด ความโก๊ะในตัวเริ่มถดถอยหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณของการเป็นเลขาที่ต้องปกป้องผลประโยชน์ของประธานหนุ่ม เธอค่อยๆ พลิกเอกสารแผ่นนั้นไปด้านหลัง ก่อนจะพบสัญลักษณ์รูปดอกกล้วยไม้ประทับตราจางๆ ไว้ที่มุมกระดาษ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัวที่มินตรามักใช้ในการรับรองเอกสารส่วนตัว “มินตรา... ทำไมถึงมายุ่งกับไฟล์ข้อมูลลับของบริษัทได้ล่ะคะ?” พายพึมพำกับตัวเอง เสียงหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงานของธันวา พายสะดุ้งสุดตัวจนแฟ้มร่วงกระจายเต็มพื้น เธอรีบทรุดตัวลงเก็บอย่างลนลาน แต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงออกมาจากแฟ้มเล่มหนา มันไม่ใช่รายงานงบประมาณทั่วไป แต่มันคือ ‘สัญญาโอนหุ้นบริษัท’ ที่ระบุชื่อผู้รับผลประโยชน์เป็นบริษัทลูกในต่างประเทศที่มินตราเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ “ทำอะไรอยู่ครับพาย?” เสียงทุ้มอบอุ่นของธันวาทำให้พายตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาอยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มที่ดูสมบูรณ์แบบไม่ต่างจากทุกวัน แต่แววตาของเขากลับดูเหนื่อยล้าจนน่าใจหาย พายรีบซ่อนสัญญาฉบับนั้นไว้ใต้กองเอกสารอื่นอย่างรวดเร็ว “คะ...คุณธันวา! พายแค่... แค่ทำแฟ้มหล่นน่ะค่ะ ไม่มีอะไรเลยค่ะ!” พายรีบคว้าแฟ้มขึ้นมากอดแนบอก ใบหน้าแดงซ่านด้วยความตื่นเต้นและกังวล ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก เขาโน้มตัวลงมาเก็บกระดาษที่เหลือให้เธอ “วันหลังไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ครับ งานที่ผมมอบหมายให้คุณทำมันไม่ได้ด่วนจนต้องแลกด้วยการเจ็บตัวหรอกนะ” สัมผัสอบอุ่นจากมือของธันวาที่แตะลงบนนิ้วมือของพายทำให้เธอสะดุ้งโหยง ความใกล้ชิดที่ควรจะทำให้หัวใจพองโตในเวลานี้กลับกลายเป็นความขมขื่น เพราะในใจของเธอกำลังก้องไปด้วยคำถามว่า ‘เขารู้เรื่องสัญญาฉบับนี้ไหม?’ หรือ ‘เขากำลังถูกคู่หมั้นสาวหลอกใช้ให้ทำลายบริษัทของตัวเองโดยไม่รู้ตัวกันแน่?’ “คุณธันวาคะ... คือว่า...” พายตัดสินใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วประตูห้องทำงานก็เปิดผางออกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างของมินตราที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม ทว่าสายตาที่มองพายกลับดูเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “ธันวาคะ มินเอาเอกสารชุดใหม่มาให้เซ็นค่ะ พอดีฝ่ายกฎหมายเพิ่งร่างเสร็จ... อ้อ! เลขาของคุณยังไม่ไปทานข้าวอีกเหรอคะ ดูท่าทางจะยุ่งจนลืมหน้าที่การเป็น ‘คนรับใช้’ ไปเลยนะ” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหูแต่เชือดเฉือน ธันวาขยับตัวยืนขึ้นเต็มความสูง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความอึดอัดทันที พายมองสลับระหว่างมินตราที่ยิ้มกริ่มกับธันวาที่ขมวดคิ้วมุ่น พายตัดสินใจในวินาทีนั้นเองว่าเธอจะไม่ยอมให้ความโก๊ะของเธอเป็นอุปสรรคต่อการปกป้องธันวาอีกต่อไป เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้นยืนพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาธันวาแล้ววางมือลงบนแขนของเขาเบาๆ “คุณธันวาคะ พายว่าก่อนจะเซ็นเอกสารที่คุณมินตราเตรียมมา พายขออนุญาตนำเอกสารสรุปโครงการชุดเมื่อสักครู่ไปให้คุณดูอีกรอบได้ไหมคะ พายรู้สึกว่า... ตัวเลขชุดนั้นอาจจะมี ‘ความลับ’ อะไรบางอย่างที่เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนค่ะ” มินตราหน้าเสียไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาคลี่ยิ้มเย็น “พายคะ การที่คุณทำงานพลาดจนตัวเลขผิด คุณควรจะปรับปรุงตัวนะคะ ไม่ใช่เอาความผิดพลาดมาเบี่ยงเบนความสนใจแบบนี้” ธันวามองพายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันไปทางมินตรา “เดี๋ยวผมขอคุยกับพายเรื่องงานเอกสารสักครู่ครับมินตรา คุณรออยู่ข้างนอกก่อนเถอะ” มินตรากำกระเป๋าถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ก่อนจะเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องไป พายที่ยังคงกอดแฟ้มเอกสารไว้แน่นรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอจะขาดห้วงไปเสียดื้อๆ เธอรู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล พายสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเปิดแฟ้มออกตรงหน้าธันวา แต่ทว่า... ทันทีที่เธอกางเอกสารแผ่นนั้นออก ทั้งคู่กลับต้องชะงักงัน เอกสารในแฟ้มที่เธอเพิ่งถืออยู่เมื่อครู่ ไม่ใช่สัญญาโอนหุ้นฉบับนั้นอีกต่อไป... แต่มันกลับกลายเป็นเพียงกระดาษเปล่าๆ ที่มีข้อความลายมือเขียนทิ้งไว้ด้วยหมึกสีแดงสดว่า... *‘อย่าสะเออะยุ่งเรื่องของฉัน ไม่งั้นคนที่จะซวยไม่ใช่แค่เธอ... แต่เป็นเขา’* พายหน้าถอดสีทันที เธอเงยหน้ามองธันวาที่ตอนนี้กำลังก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “พาย... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเลขาสาวตัวโก๊ะคนนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ!