คำขอบคุณที่เขินอาย

"คุณธันวาคะ! ถอยรถไปทางนั้นไม่ได้นะ ประตูมันแคบ!" เสียงของพายแผดขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายที่หน้าแผนกฉุกเฉิน ธันวาไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาเหยียบเบรกจนล้อบดกับพื้นถนนดังเอี๊ยด ก่อนจะกระชากประตูรถฝั่งที่นั่งข้างๆ เปิดออกด้วยความเร็วที่พายแทบตั้งตัวไม่ติด "เลิกกังวลเรื่องสีข้างรถผมได้แล้วพาย พี่คุณกำลังรออยู่" ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนยามอยู่ในห้องประชุม แต่มันเต็มไปด้วยประกายความเร่งรีบที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่นแล้วออกแรงดึงให้วิ่งตามไปในตัวตึก หัวใจของพายเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากอุ้งมือของธันวาที่ส่งผ่านมาถึงผิวหนังของเธอ เขาทำแบบนี้ทำไม? เขาไม่จำเป็นต้องมาส่งเธอ ไม่จำเป็นต้องทิ้งงานประชุมสำคัญเพื่อมาเป็นธุระเรื่องครอบครัวของเลขาสาวโก๊ะๆ คนนี้เลยด้วยซ้ำ เมื่อถึงห้องพักฟื้นผู้ป่วย พายแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นพี่ชายของเธอนั่งหน้าซีดอยู่บนเตียงโดยมีพยาบาลกำลังจัดสายน้ำเกลือให้ ธันวาชะงักฝีเท้าลงทันที เขาปล่อยมือจากเธอแล้วปรับท่าทีให้สุขุมนิ่งสนิทตามแบบฉบับนักบริหาร แม้เหงื่อจะซึมตามไรผมก็ตาม "พี่พีท!" พายถลาเข้าไปหาทันที "ใจเย็นๆ พาย... พี่แค่หน้ามืดไปนิดหน่อยตอนทำงานหนัก" พี่ชายเธอยิ้มอ่อนแรงพลางเหลือบมองชายร่างสูงที่ยืนสงบอยู่ตรงประตู "ขอบคุณคุณธันวามากนะครับที่พาพายมาส่ง... แถมยังขับรถซิ่งซะพายเกือบเป็นลมแทนผมเลย" ธันวาพยักหน้ารับน้อยๆ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก "ไม่เป็นไรครับ ถือว่าเป็นสวัสดิการพนักงาน... ก็แล้วกัน" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ พายรู้สึกถึงก้อนความรู้สึกบางอย่างที่จุกอยู่ในอก มันคือความซาบซึ้งที่ผสมปนเปไปกับความประหม่า เธอไม่ใช่คนเก่งกาจ เธอเป็นแค่ยัยโก๊ะที่ทำอะไรก็ดูจะซุ่มซ่ามไปหมด แต่ทำไมผู้ชายที่สมบูรณ์แบบคนนี้ถึงยังยอมใจดีกับเธอนักนะ? ... สองวันต่อมา ภายในห้องครัวคอนโดเล็กๆ ของพายเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเนยและวานิลลา แป้งสีขาวฟุ้งกระจายจนกลายเป็น 'หิมะ' บนชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อน พายกำลังขะมักเขม้นกับการอบคุกกี้สูตรพิเศษที่ตั้งใจทำเพื่อขอบคุณเจ้านายหนุ่ม "ขอให้ไม่ไหม้... ขอให้รูปร่างดูดี... ขอให้เขาไม่คิดว่าฉันพยายามอ่อยจนน่าเกลียดเกินไปนะ" เธอพึมพำกับตัวเองขณะหยิบถาดขนมออกจากเตาอบ แม้หน้าตาจะไม่ได้สวยหรูเหมือนตามร้านเบเกอรี่หรู แต่ความตั้งใจก็ล้นปรี่ เย็นวันนั้นที่ออฟฟิศ... พายเดินถือกล่องขนมสีพาสเทลไปเคาะประตูห้องทำงานของธันวาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะผลักประตูเข้าไป ธันวากำลังอ่านเอกสารกองโตอยู่ เขาสวมแว่นสายตาที่ทำให้ดูอ่อนโยนลงไปอีกหลายส่วน เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ เขาก็ถอดแว่นออกแล้วเลิกคิ้วขึ้น "มีอะไรหรือเปล่าพาย? งานด่วนเหรอ?" "เปล่าค่ะ... เอ้อ คือ..." พายก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน วางกล่องขนมลงเบาๆ "อันนี้... ขอบคุณนะคะที่วันนั้นไปส่งที่โรงพยาบาล ขอบคุณที่ใจดีกับพายและพี่ชายพายเสมอมา" ธันวามองกล่องขนม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาบิดนิ้วไปมาด้วยความเขินอาย เขาไม่ได้พูดอะไรทันที แต่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ พายถอยกรูดด้วยความตกใจจนส้นสูงสะดุดพรม เกือบล้มลงไปกองกับพื้นถ้าธันวาไม่คว้าเอวเธอไว้ได้ทัน ลมหายใจของทั้งคู่รดรินกัน พายรู้สึกได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อสูทของเขา ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับจะระเบิดออกมา "ทำไมต้องทำท่าทางประหม่าขนาดนั้นด้วย?" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ผมไม่ได้ทำดีกับคุณเพื่อจะหวังผลตอบแทน... ผมทำเพราะผม..." เขานิ่งไป เหมือนจะกลืนคำพูดบางอย่างลงคอ มือที่จับเอวเธออยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็วเมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดผางเข้ามาโดยไม่มีการเคาะ "ธันวาคะ! มินนึกว่าจะไม่อยู่ที่นี่เสียอีก" มินตราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความไม่พอใจ เธอปรายตามองพายด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะวางกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโต๊ะของธันวา "มินเอารายชื่อแขกสำหรับงานกาลาดินเนอร์มาให้ดูค่ะ เห็นว่าคุณยุ่งๆ เลยอยากช่วยตัดสินใจ" พายรีบก้าวถอยห่างออกมา พยายามจะขอตัวลา แต่แล้วมินตราก็หยิบกล่องคุกกี้ของพายขึ้นมาดู แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ "ขนมอะไรเหรอคะ? กลิ่นแปลกๆ นะ... สงสัยพนักงานคงอยากจะเอาใจจนเกินงามไปหน่อยมั้งคะธันวา" มินตราทำท่าจะปล่อยกล่องคุกกี้ให้ร่วงหล่นลงพื้นราวกับอุบัติเหตุ พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ธันวากลับไวกว่า เขาคว้ากล่องคุกกี้จากมือของมินตราได้ทันท่วงที ดวงตาของเขากลับมาเรียบเฉยและเย็นชาอีกครั้ง "ขอบใจมากนะพาย สำหรับขนม" ธันวาพูดโดยไม่มองมินตราเลยแม้แต่น้อย "ผมจะเก็บไว้กินเองคนเดียว... โดยไม่แบ่งให้ใครทั้งนั้น" คำพูดนั้นทำให้มินตราหน้าชา แต่สิ่งที่ทำให้นิ่งอึ้งกว่านั้นคือจังหวะที่ธันวาหันกลับมาหาพายพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเธอจนขนลุกซู่ "คราวหน้า... ทำมาให้ผมทานที่คอนโดส่วนตัวดีกว่านะที่นี่... มันมีพวกมดปลวกคอยรบกวนเยอะ" เขาส่งยิ้มกว้างให้เธอ ยิ้มที่เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมา ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว รอยยิ้มนั้นก็หายไปเมื่อเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของธันวาดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมารับ ฟังได้เพียงไม่กี่คำ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความอุ่นร้อนเป็นความเคร่งขรึมถึงขีดสุด "อะไรนะ? หุ้นบริษัทกำลังถูกเทขายอย่างหนักในตลาดมืด? ใครเป็นคนปล่อยข่าวลือเรื่องการทุจริตของผม!" มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ ยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ พายมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยหัวใจที่สั่นคลอน เธอรู้ดีว่าคำถามของธันวาไม่มีคำตอบ... เพราะเธอนั่นแหละ คือคนที่เห็นเอกสารลับนั้นวางอยู่บนโต๊ะทำงานของมินตราเมื่อเช้านี้! ความรักที่กำลังผลิบาน หรือมิตรภาพที่กำลังจะกลายเป็นชนวนสงครามครั้งใหญ่ พายตัดสินใจอะไรไม่ได้เลยในวินาทีที่วิกฤตกำลังมาเยือน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะถูกใจตอนนี้นะคะ!