ธันวาออกโรง

"เลือกเอาค่ะ ระหว่าง 'เลขาฯ ตัวโก๊ะ' ของคุณ... กับความอยู่รอดของอาณาจักรที่บรรพบุรุษคุณสร้างมา... คุณธันวาคะ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวาง มินตราเหยียดยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในแก้ววิสกี้ที่เธอถืออยู่ เธอไม่ได้ต้องการคำตอบทันที แต่ต้องการเห็นความสั่นคลอนในแววตาของชายหนุ่มตรงหน้า ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง เสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ดูจะดังขึ้นถนัดหูในวินาทีที่เขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่าง 'ผลประโยชน์' กับ 'ความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม' ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดออกไป เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้จังหวะ ตามมาด้วยร่างเล็กที่พรวดพราดเข้ามาพร้อมกับกองเอกสารที่เกือบจะหลุดร่วงจากอ้อมแขน "คุณธันวาคะ! พายขอโทษค่ะที่มาช้า พอดีลิฟต์ตัวกลางมีปัญหา พายเลยต้องเดินขึ้นบันไดหนีไฟมา... อ๊ะ!" เท้าของพายสะดุดเข้ากับขอบพรมหนานุ่มจนร่างบางเซถลา กองเอกสารปลิวว่อนกระจายเต็มพื้นห้อง มินตราที่ยืนอยู่ใกล้ๆ มองภาพนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอแค่นหัวเราะในลำคอพลางปรายตามองธันวาเหมือนจะบอกว่า *'เห็นไหมล่ะ... นี่หรือคือคนที่คุณเลือกปกป้อง'* "ซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยนะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความดูถูก "งานระดับบริษัทข้ามชาติ ไม่ใช่ที่สำหรับเด็กฝึกงานที่ทำงานไม่เป็นเรื่องเป็นราวหรอกค่ะคุณธันวา อย่าทำให้บริษัทต้องเสื่อมเสียเพราะแค่ความสงสารส่วนตัวเลย" พายชะงักไป มือที่กำลังก้มลงเก็บกระดาษสั่นน้อยๆ เธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่เลขาฯ ที่มีดีแค่ความตั้งใจ แต่เมื่อถูกตอกย้ำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นของคู่หมั้นเจ้านาย ความมั่นใจที่สร้างมาตลอดสัปดาห์ก็ดูจะพังทลายลงในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธันวาก้าวเดินออกจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา ชายหนุ่มไม่ได้หันไปมองมินตราแม้แต่น้อย เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าพาย ก่อนจะย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นพรม เพื่อช่วยหญิงสาวเก็บเอกสารเหล่านั้น "คุณธันวา..." พายกระซิบเรียกด้วยความตกใจ มินตราหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอไม่คิดว่าผู้ชายที่มีเกียรติอย่างธันวาจะยอมก้มหัวให้กับความโก๊ะของเลขาฯ คนหนึ่ง "คุณทำอะไรคะธันวา? เสียศักดิ์ศรีหมด!" ธันวายืนขึ้นช้าๆ ร่างสูงสง่าบังร่างเล็กของพายไว้อย่างปกป้อง สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของมินตราอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีความลังเลในแววตานั้นอีกต่อไป "มินตราครับ" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทแต่ทรงพลัง "อาณาจักรที่บรรพบุรุษผมสร้างมา มันยืนหยัดอยู่ได้ด้วย 'คน' ไม่ใช่แค่ตัวเลขบนงบดุล และพาย... คือคนที่ทำงานหนักที่สุดโดยไม่เคยบ่นแม้แต่คำเดียว เธออาจจะทำเอกสารหล่นบ้าง เดินสะดุดบ้าง แต่มือของเธอสะอาดกว่าคนบางคนที่คิดแต่จะใช้เล่ห์เหลี่ยมทำลายความเชื่อใจของผู้อื่น" พายเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของเจ้านาย หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกอบอุ่นวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ ไม่ใช่เพียงเพราะคำชม แต่เป็นเพราะท่าทีที่เขาเลือกจะ 'ยืนข้าง' เธอโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ที่ควรจะเป็น มินตรากำหมัดแน่น เล็บของเธอจิกเข้ากับฝ่ามือจนขึ้นรอยขาว "คุณจะเลือกเธอมากกว่าธุรกิจงั้นสินะ?" "ผมไม่ได้เลือกคนใดคนหนึ่ง" ธันวาตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ผมแค่เลือกที่จะไม่ทำงานร่วมกับคนที่ดูถูกคนของผม หากคุณยังไม่หยุดจ้องจะทำลายงานของพาย ผมคงต้องขอพิจารณาเรื่องความร่วมมือระหว่างบริษัทเราใหม่ เพราะบริษัทของผม... ไม่ต้องการพันธมิตรที่ไม่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ครับ" มินตราเม้มปากจนแน่น ใบหน้าที่เคยสวยสง่าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เธอสะบัดหน้าหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวทิ้งไว้เพียงความเงียบที่เหลืออยู่ เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง ความตึงเครียดก็มลายหายไป เหลือเพียงธันวาที่หันกลับมามองพายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาเจ้านายกับลูกน้อง แต่มันมีความอ่อนโยนที่พายไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน "เจ็บตรงไหนไหมครับ?" เขาถามพลางเอื้อมมือไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ของเธออย่างเบามือ พายส่ายหน้าช้าๆ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "ไม่ค่ะ... พายขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องลำบากใจ พายมันแย่จริงๆ ที่ทำอะไรก็พลาดไปหมด" ธันวายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบวัน เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจคนมองสั่นไหว เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษกระดาษใบสุดท้ายจากมือเธอ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนพายได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา "พายครับ... ความโก๊ะของคุณไม่ใช่ความผิดพลาด" เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่นิ้ว "แต่มันคือความน่ารักที่ทำให้โลกที่แสนจืดชืดของผม... มีสีสันขึ้นมาตั้งเยอะ" พายตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอติดขัด เธอควรจะตอบอะไรสักอย่าง แต่เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของธันวากลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศนั้นเสียก่อน ธันวาถอนหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินไปรับสาย ทว่าเพียงแค่ได้ยินเสียงปลายสาย ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน "อะไรนะ? พี่ชายของพายงั้นเหรอ?" ธันวาทวนคำพลางหันมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "พาย... รีบไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับพายและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!