สายฝนกับร่มคันเดียว

“วางมันลงซะพาย... แล้วบอกฉันมาว่าเธอแอบเอาเอกสารพวกนี้มาจากไหน” น้ำเสียงของธันวาเรียบนิ่ง ทว่าทุ้มต่ำจนหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ พายยืนตัวลีบอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือไม้ของเธอสั่นเทาจนแทบประคองแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินนั่นไว้ไม่อยู่ ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มที่มักจะอ่อนโยนเสมอ บัดนี้กลับฉายแววตัดพ้อและกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก “พาย... พายแค่จะเอาไปส่งที่แผนกบัญชีค่ะ พอดีเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะ...” “โกหก” เขาขัดขึ้นทันควัน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงามืดของเขาทาบทับร่างเล็กจนมิด พายก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับความผิดหวังที่เขากำลังส่งผ่านมา “เธอเป็นเลขานะพาย ไม่ใช่นักสืบ หน้าที่ของเธอคือดูแลตารางงาน ไม่ใช่ก้าวก่ายโปรเจกต์ลับที่แม้แต่กรรมการบริษัทยังไม่รู้เรื่อง” เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยมีหายไปจนพายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา มันเป็นกลิ่นที่เธอเคยหลงใหล แต่ในวินาทีนี้กลับทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าว พายรู้ดีว่าหากเธอพูดความจริงเรื่องมินตรา เธอจะกลายเป็นคนขี้ฟ้อง แต่หากเธอเงียบ เธอจะกลายเป็นคนทรยศในสายตาของเขา “พายไม่ได้ตั้งใจ...” เสียงของเธอสั่นเครือ “พายแค่ไม่อยากให้คุณธันวา... ต้องเจ็บปวดกับสิ่งที่เขากำลังทำ” ธันวาชะงักไป ดวงตาคู่คมไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เขาแย่งแฟ้มในมือเธอไปวางกระแทกบนโต๊ะเสียงดังปัง! “กลับไปได้แล้ว พาย ก่อนที่ความอดทนของฉันจะหมดลง” พายหมุนตัวเดินออกมาจากห้องทำงานนั้นด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินอาบแก้มทันทีที่ก้าวพ้นประตู เธอเดินโซเซออกมาจากตึกบริษัทท่ามกลางท้องฟ้าที่เปลี่ยนเป็นสีเทาดำสนิท ราวกับโลกทั้งใบกำลังร้องไห้เป็นเพื่อนเธอ ซ่า! ฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย พายยืนเคว้งคว้างอยู่ที่ป้ายรถเมล์หน้าบริษัท ผมเผ้าที่จัดทรงมาอย่างดีลีบแบนลู่ไปกับใบหน้า เสื้อสูททำงานที่เธอภูมิใจนักหนาเปียกปอนจนดูไม่ได้ เธอทำได้เพียงกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อบรรเทาความหนาวสั่น แต่ความหนาวทางกายนั้นหรือจะสู้ความหนาวที่กัดกินหัวใจ “ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะพาย...” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงสะอื้นถูกกลบด้วยเสียงฝน ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าลุยน้ำฝนออกไปเพื่อหนีไปให้พ้นจากความเจ็บปวด เงาสีดำขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมาเหนือหัว พร้อมกับสัมผัสเย็นสบายจากร่มคันกว้างที่กางออกปกป้องเธอจากสายฝน “จะรีบไปไหน ฝนตกหนักขนาดนี้ เดี๋ยวก็เป็นไข้หรอก” เสียงทุ้มนุ่มที่แสนคุ้นเคยทำให้พายตัวแข็งทื่อ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย ธันวายืนถือร่มคันเดียวกับเธอ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดน้อยลง แต่แววตายังคงซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะอ่านออก “คุณธันวา... ทำไมคะ?” “ทำไมงั้นเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับร่มเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนไหล่ของทั้งคู่แทบจะเกยกัน “เพราะฉันทนเห็นพนักงานที่แสนโก๊ะของฉันต้องยืนเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนี้ไม่ได้มั้ง” พายก้มหน้าหลบสายตา ร่างกายที่สั่นเทาจากความหนาวกลับสั่นรุนแรงขึ้นเมื่อได้รับสัมผัสแผ่วเบาที่เขาโอบไหล่เธอไว้เพื่อบังลม ร่มคันเล็กทำให้พวกเขาทั้งคู่ต้องเบียดชิดกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นกายของชายหนุ่มผสมกับกลิ่นอายฝนที่สดชื่นทำให้หัวใจที่เกือบจะหยุดเต้นของเธอกลับมาเต้นรัวอีกครั้ง “พายไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงนะคะ” เธอเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงอู้อี้ “พายแค่... พายแค่เป็นห่วง” ธันวาหยุดเดิน เขาหันมามองใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนและน้ำตาของเธอ นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาเช็ดหยดน้ำออกจากแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเนิ่นนานจนพายรู้สึกว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน “อย่าทำตัวเป็นนางเอกละครน้ำเน่าแถวนี้เลยน่า” เขาพูดติดตลก แต่แววตากลับจริงจังอย่างที่สุด “รู้ไหมพาย... ในห้องทำงานเมื่อกี้ ฉันเกือบจะไล่เธอออกไปแล้ว เพราะกลัวว่าเธอจะได้รับอันตรายจากเอกสารใบนั้น แต่พอเห็นเธอยืนร้องไห้แบบนี้... ความโกรธของฉันมันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้” “แปลว่า...” “แปลว่าฉันแพ้เธออีกแล้ว” ธันวาถอนหายใจยาว “แพ้ความโก๊ะ ความซื่อ และความจริงใจของเธอจนได้” ท่ามกลางบรรยากาศแสนโรแมนติกที่ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ รอยยิ้มของพายยังไม่ทันจะคลี่ออกจนสุด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็ดังขึ้นทำลายจังหวะหัวใจนั้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู และเพียงแค่อ่านข้อความบนหน้าจอ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน “มินตรา... เธออยู่ที่นี่ พาย... เธอเห็นเราสองคนยืนอยู่ด้วยกันตรงนี้ และเธอกำลังเดินตรงมาทางเรา พร้อมกับบางอย่างที่เธอถืออยู่ในมือ” พายหันไปตามสายตาของเขา และสิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างระหงของมินตรากำลังก้าวฝ่าสายฝนเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด และในมือข้างนั้น... เธอถือเอกสารฉบับเดียวกันกับที่พายเพิ่งทำหายไปในห้องทำงานของธันวา! หวังว่าตอนที่ 21 จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นแรงไปพร้อมกับพายนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอค่ะ!