การตามหาเลขาสุดโก๊ะ

“พาย... ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนก้องของหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบบัญชีดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ข้อมือ แต่ก่อนที่พายจะถูกลากออกไปสู่ความวุ่นวายเบื้องหน้า มือหนาของธันวาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอไว้เสียก่อน แรงบีบจากเขาไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นและมั่นคงที่ทำให้หัวใจที่สั่นระริกของพายเริ่มสงบลง “ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องเลขาส่วนตัวของผม” เสียงของธันวาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งที่ถูกทิ้งไว้กลางพายุหิมะ เขาหันไปสบตากับกลุ่มคนที่บุกเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว ร่างสูงใหญ่ขยับมายืนบังพายไว้จนมิดราวกับกำแพงมนุษย์ “คุณธันวาคะ! ยัยเด็กนี่ทำเรื่องผิดกฎหมายบัญชีบริษัทนะคะ หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ คุณจะปกป้องคนโกงงั้นเหรอคะ?” มินตราก้าวออกมาจากฝูงชน เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ สายตาจิกกัดของเธอมองพายผ่านแผ่นหลังของธันวาด้วยความสมเพช พายยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง สัมผัสถึงความอบอุ่นจากแผ่นหลังของธันวาที่ส่งผ่านมา ความคิดในหัวของเธอตีรวนไปหมด เธอไม่เคยเห็นบัญชีเงินฝากนั่นมาก่อน เธอไม่ได้ทำ... แต่ทำไมหลักฐานถึงชี้ชัดมาที่เธอคนเดียว? ในขณะที่เธอกำลังจะปริปากอธิบาย ธันวากลับหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อใจ “พาย... ไปรอผมที่รถ” “แต่คุณธันวาคะ พายไม่ได้...” “ผมบอกว่าให้ไปรอที่รถ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้น แต่มันคือคำสั่งที่เด็ดขาด พายกัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสเค็มของเลือด เธอรู้ดีว่าหากเธอขัดขืนตอนนี้ ทุกอย่างจะยิ่งแย่ลง เธอจึงตัดสินใจวิ่งฝ่ากลุ่มคนเหล่านั้นออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ตลอดการเดินทางกลับบ้าน พายขังตัวเองอยู่ในโลกของความว่างเปล่า เธอเก็บข้าวของเพียงน้อยนิด ยัดใส่กระเป๋าผ้าใบเก่าด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้า ความโก๊ะของเธออาจจะทำให้งานผิดพลาดบ้าง แต่เธอไม่เคยขโมยของใคร ไม่เคยทรยศธันวา... การตัดสินใจของเธอในวินาทีนั้นคือ ‘การจากไป’ เพราะเธอไม่อยากให้ชื่อเสียงของเขาต้องมัวหมองเพียงเพราะเลขาสาวจอมซุ่มซ่ามอย่างเธอ เธอเดินออกมาจากอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ในย่านชานเมืองด้วยความรู้สึกเหมือนคนไร้วิญญาณ สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายราวกับจะซ้ำเติมความโชคร้ายของเธอ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่คันแรกที่ผ่านมา แสงไฟหน้าของรถหรูคันคุ้นตาก็สาดส่องเข้ามาจนเธอต้องยกมือขึ้นบังตา ธันวาก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจสายฝนที่กำลังกระหน่ำ เขาไม่ได้ถือร่ม แต่เขากลับเดินตรงมาหาเธอด้วยใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยละอองฝน “คุณคิดจะทำอะไรพาย?” เสียงของเขาแหบพร่า “พาย... พายแค่ไม่อยากให้คุณธันวาเดือดร้อนค่ะ พายไปเองดีกว่า...” เธอตอบเสียงสั่น พยายามก้มหน้าหลบสายตาที่ร้อนแรงของเขา ธันวาไม่พูดอะไร เขาคว้าไหล่บางไว้แล้วรั้งเธอเข้ามาหาตัวก่อนจะดึงเข้าไปกอดแน่น แรงกอดนั้นถ่ายทอดความรู้สึกมากมายที่เขาสื่อออกมาไม่ได้ พายตัวชาวาบ ความเสียใจที่สะสมมาตลอดวันมลายหายไปเหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกถึงหัวใจ “คุณโง่หรือเปล่าพาย?” เขาพึมพำชิดข้างใบหูเธอ “คนที่ทำให้เรื่องวุ่นวายพวกนี้จบลงได้ไม่ใช่การหนี แต่คือการอยู่สู้ไปกับผม คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้เลขาสุดโก๊ะของผมหายไปไหนได้งั้นเหรอ ในเมื่อหัวใจของผมอยู่ที่คุณคนเดียว” คำบอกรักที่มาพร้อมกับความสับสนทำให้พายเบิกตากว้าง เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามถึงความหมายของประโยคนั้น เสียงแตรรถปริศนาดังขึ้นด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของรถยนต์สีดำสนิทสามคันที่ขับล้อมรถของธันวาไว้ ชายชุดดำหกคนก้าวลงมาจากรถ ก่อนที่หญิงวัยกลางคนในชุดสูทหรูหราจะเดินนิ่งๆ เข้ามาหาพวกเขา สายตาของหญิงผู้นั้นเย็นชาและดูแคลนอย่างเปิดเผย “ธันวา... แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าพอที่จะอยู่ข้างตัวลูก” คุณหญิงมาดามนารถมารดาของธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะปรายตามองพายราวกับเป็นเพียงเศษขยะข้างทาง “ถ้าไม่ยอมไล่มันออกวันนี้ แม่ก็จะจัดการ ‘ไล่’ มันออกไปเอง... แต่รับรองว่าวิธีของแม่จะโหดร้ายกว่าที่ลูกคิดแน่นอน” ธันวาขยับตัวบังพายไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม แต่พายกลับรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเล็กน้อยจากร่างสูงใหญ่ของเขา การเผชิญหน้าครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เรื่องของการโกงบัญชีเสียแล้ว แต่มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ “แม่คะ...” ธันวาเค้นเสียงออกมา “พายไม่ใช่คนทำ และถ้าแม่คิดจะแตะต้องเธอ... แม่ก็ต้องข้ามศพลูกไปก่อน” “ได้... ถ้าลูกเลือกมัน งั้นก็เตรียมตัวรับผิดชอบสิ่งที่ตามมาให้ดี” คุณหญิงหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนใส่หน้าอกของธันวา “เปิดดูสิ... แล้วลูกจะรู้ว่าเลขาสุดโก๊ะที่ลูกปกป้องนักหนา จริงๆ แล้วเธอ ‘ซ่อน’ ความลับอะไรไว้ที่ทำลายบริษัทของเราได้มากกว่าที่ลูกคิด!” เอกสารร่วงหล่นลงพื้นเปียกชื้น พายก้มมองมันด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น ลายมือที่ปรากฏบนหน้ากระดาษแผ่นแรกเป็นลายมือของเธอ... ลายมือที่เธอไม่เคยเขียน แต่กลับเป็นพยานมัดตัวเธอไว้กับคดีความที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้เลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยพายมาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! - เค้กวานิลลา -