ลืมกุญแจรถ

"คุณธันวาคะ... พายขอโอกาสอธิบายอีกครั้ง เรื่องเอกสารชุดนั้น พายมั่นใจว่าพายวางไว้บนโต๊ะทำงานของคุณธันวาจริงๆ นะคะ ไม่ได้มีการหยิบออกไปที่ไหนเลย!" พายเอ่ยเสียงสั่นขณะก้าวเท้าตามร่างสูงสง่าของชายหนุ่มที่เดินดุ่มๆ ออกไปที่ลานจอดรถด้วยใบหน้าเรียบเฉย ธันวาหยุดกะทันหันจนคนตัวเล็กที่เดินก้มหน้าก้มตาเกือบพุ่งชนแผ่นหลังกว้างของเขา "พาย" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหาย "ผมไม่ได้ต้องการคำแก้ตัว ผมต้องการเอกสารที่หายไป การที่เลขาฯ ส่วนตัวทำของสำคัญสูญหาย มันสะท้อนถึงอะไร คุณก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ" คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของพายเหมือนมีดที่มองไม่เห็น เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่คลอเบ้าไว้ เธอไม่ได้ทำ! เธอทวนความจำอีกครั้ง มินตรา... รอยยิ้มหวานหยดของมินตราเมื่อตอนกลางวันที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในห้องทำงานของธันวาผุดขึ้นมาในหัว หรือนี่คือเกมที่เธอไม่มีทางสู้ได้เลยอย่างนั้นหรือ? "ค่ะ พายทราบค่ะ" เธอตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะควานหากุญแจรถในกระเป๋าสะพายใบเก่งเพื่อจะขับรถกลับไปที่ออฟฟิศอีกครั้งเพื่อรื้อหาให้ชัดเจนที่สุด *กริ๊ก...* เสียงกุญแจรถดังขึ้นพร้อมกับที่พายเปิดประตูรถแล้วโยนกระเป๋าไว้ที่เบาะข้าง ก่อนจะกดปุ่มล็อคประตูตามความเคยชินแล้วปิดประตูลงอย่างแรง... ทันใดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทันทีเมื่อพายมองผ่านกระจกหน้าต่างเข้าไปเห็นพวงกุญแจรถที่แขวนหราอยู่กับตัวล็อคสตาร์ท ใบหน้าของพายซีดเผือดเหมือนกระดาษ เธอทำกุญแจสำรองหายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน และตอนนี้กุญแจหลักก็อยู่ข้างในรถที่ล็อคสนิทเรียบร้อยแล้ว ธันวาที่ยืนกอดอกพิงรถคันหรูของเขาอยู่ไม่ไกลหันมามองด้วยสายตาเย็นชา "ทำไมยังไม่ขับออกไปอีก?" "เอ่อ... คือว่า..." พายพยายามยิ้มสู้ แต่รอยยิ้มของเธอมันช่างดูแห้งแล้งเหลือเกิน เธอชี้ไม้ชี้มือไปที่รถตัวเอง "พาย... พายลืมกุญแจไว้ข้างในค่ะ" ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด เขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่ดูเหนื่อยหน่ายเต็มที "คุณนี่มัน... จริงๆ เลยนะพาย ตั้งแต่เรื่องเอกสาร จนถึงเรื่องกุญแจรถ ชีวิตคุณไม่มีวันไหนที่ปกติบ้างเลยหรือไง?" "พายขอโทษค่ะ แต่สถานการณ์มันพาไปจริงๆ นะคะ! คุณช่วยพายหน่อยไม่ได้เหรอคะ แบบว่า... คุณเป็นเจ้านายพายนะ" พายทำตากลมโตวิงวอน "ผมเป็นเจ้านาย ไม่ใช่ช่างกุญแจ" เขาสวนกลับทันควัน แต่สุดท้ายธันวาก็ยอมเดินอ้อมมาดูสภาพรถของเธอ "ลองหาอะไรแหลมๆ มาแหย่ตรงรอยแยกประตูสิ" "พายไม่มีค่ะ! มีแต่แฟ้มงาน" เธอควานหาทั่วตัวจนพบไม้บรรทัดเหล็กเล็กๆ ในกระเป๋าที่ติดตัวมาด้วย พายพยายามงัดและดันช่องว่างระหว่างขอบประตูอย่างทุลักทุเล มือเล็กๆ ของเธอสั่นด้วยความลนลานจนเผลอทำไม้บรรทัดร่วงลงพื้น "หลีกไป" ธันวาทนดูความโก๊ะของเธอไม่ไหว เขาขยับเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ประจำตัวของเขาปะทะเข้ากับจมูกของพาย เธอชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นใบหน้าคมคายของเขายามตั้งใจจดจ่ออยู่กับการช่วยเธอ ธันวาใช้มือข้างหนึ่งประคองประตูรถไว้ ส่วนอีกข้างพยายามใช้อุปกรณ์ที่พายหยิบยื่นให้งัดตัวล็อค จังหวะนั้นเองที่มินตราเดินถือแก้วกาแฟเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เปลี่ยนเป็นความฉงนทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า "ธันวาคะ? ทำอะไรกันอยู่คะเนี่ย?" เสียงแหลมสูงของมินตราดังขึ้น ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว พายรีบกระโดดถอยออกมา แต่ดันไปเหยียบชายกระโปรงตัวเองจนเสียหลัก เซไปปะทะอกแกร่งของธันวาเข้าอย่างจัง มือของเขารีบคว้าเอวบางเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ท่าทางของทั้งคู่ดูหมิ่นเหม่จนมินตราหน้าเปลี่ยนสี "เอกสารที่หายไป... ฉันเห็นพนักงานในแผนกจัดซื้อคุยกันว่า เห็นคนเอาแฟ้มเอกสารไปทิ้งที่ถังขยะหลังตึกน่ะค่ะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความนัย "ธันวาไม่คิดบ้างเหรอคะว่า บางทีคนที่ไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนที่น่ากลัวที่สุด" พายตัวชาวาบ เธอเงยหน้าขึ้นมองธันวาเพื่อหาความเชื่อมั่น แต่สิ่งที่เธอเห็นในแววตาของเขาคือความสับสนที่เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นความระแวง ธันวาค่อยๆ ปล่อยมือจากเอวของพาย เขาหันไปหามินตราด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะก้มลงมองพื้นดินที่พายเพิ่งทำกุญแจตกไว้ "มินตรา... คุณรู้เรื่องถังขยะหลังตึกได้ยังไง ในเมื่อผมยังไม่ได้บอกใครเรื่องที่เอกสารหายไปจากห้องทำงานของผมเลยสักคน" ความเงียบเข้าปกคลุมลานจอดรถในทันที พายมองเห็นรอยร้าวเล็กๆ ในรอยยิ้มของมินตราที่เริ่มสั่นไหว ขณะที่ธันวาเริ่มขยับตัวเข้ามาบังพายไว้ด้านหลังราวกับจะปกป้อง หรือบางที... เขาอาจจะเริ่มเห็นบางสิ่งที่พายมองเห็นมาตลอด เค้กวานิลลาหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะมีความสุขกับการติดตามความโก๊ะและความรักที่เริ่มก่อตัวท่ามกลางความขัดแย้งของพายและธันวานะคะ ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันเสมอค่ะ!