มิตรภาพในออฟฟิศ

“ถ้าไม่อยากให้หัวคุณหลุดออกจากบ่าไปเสียก่อน ก็ช่วยเก็บแฟ้มพวกนี้ให้เข้าที่เข้าทางด้วยค่ะคุณพาย ก่อนที่คุณธันวาจะเดินเข้ามาเห็นสภาพออฟฟิศที่เหมือนเพิ่งผ่านสงครามกลางเมืองแบบนี้!” เสียงแหลมสูงของมินตรากรีดผ่านความเงียบงันในห้องทำงาน เธอสะบัดหน้าเชิดใส่พายที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารที่กระจายเกลื่อนพื้นด้วยมือสั่นเทา มินตราไม่ได้มาเพื่อช่วย แต่เธอมาเพื่อเหยียบย่ำซ้ำเติมให้ความมั่นใจของเลขาสาวคนใหม่แตกสลายไปทีละน้อย พายเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่านี่เป็นกับดัก มินตราเป็นคนเดินมาชนเธอจนแฟ้มเอกสารชุดสำคัญร่วงหล่น ทว่าในสายตาของคนอื่นที่ผ่านไปมา ความซุ่มซ่ามคือตราประทับที่ติดตัวพายมาตั้งแต่เริ่มงาน “ขอโทษด้วยนะคะคุณมินตรา... ฉันจะรีบจัดการให้เรียบร้อยค่ะ” พายตอบเสียงแผ่ว พยายามสะกดกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “จัดการให้ดีล่ะ เพราะฉันไม่อยากให้ความผิดพลาดงี่เง่าของคุณมาทำให้โปรเจกต์ของธันวาต้องพังทลายเพียงเพราะความโก๊ะที่คุณอ้างว่าเป็นตัวของตัวเอง” มินตราทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปบนรองเท้าส้นสูงที่เคาะพื้นดังเปาะแปะคล้ายเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ “อย่าไปฟังยัยนั่นเลยพาย” เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความอ่อนโยนดังขึ้นจากด้านข้าง พายเงยหน้าขึ้นเห็น ‘พี่จูน’ พี่สาวคนสวยแผนกบัญชีที่มักจะหิ้วขนมมาแบ่งเธอเสมอ กำลังนั่งย่อตัวลงมาช่วยเก็บเอกสารอย่างคล่องแคล่ว พายรีบปาดน้ำตาที่คลอเบ้าทิ้งอย่างลวกๆ “พี่จูน... พายขอโทษนะคะที่ทำให้วุ่นวาย พายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ” “พี่รู้” จูนยิ้มให้ “ใครๆ ในแผนกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่เห็นตอนที่เธอตั้งใจเดินมาชนเธอ มินตราน่ะเหรอ... รักษาภาพลักษณ์คุณหนูไฮโซจะตายไป แต่ลับหลังน่ะ ร้ายไม่ใช่เล่น” ไม่เพียงแค่จูน แต่พนักงานคนอื่นๆ เริ่มขยับเข้ามาล้อมวงช่วยกันเก็บเอกสาร ‘พี่ปอ’ พนักงานไอทีที่ดูเงียบขรึมก็ยื่นมือมาช่วยจัดเรียงเอกสารตามหมวดหมู่ พายมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกตื้นตันจนจุกอยู่ในลำคอ ความอบอุ่นในหัวใจเริ่มทำหน้าที่แทนความหนาวเหน็บที่มินตราเพิ่งหยิบยื่นให้ “นี่พาย... เย็นนี้ไปกินหมูกระทะหน้าปากซอยกันไหม? ถือเป็นการต้อนรับน้องใหม่ฉบับออฟฟิศเรา” พี่ปอเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้มที่ดูจริงใจที่สุดเท่าที่พายเคยได้รับมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่ “จะดีเหรอคะ? พายเกรงว่าจะมีงานด่วนเข้ามาอีก...” พายยังคงลังเล “งานน่ะไม่มีวันหมดหรอกค่ะ แต่ถ้าเราไม่หาความสุขใส่ตัวบ้าง เราคงได้สติแตกก่อนจะพิสูจน์ตัวเองสำเร็จแน่ๆ” จูนเสริมพลางขยิบตาให้ ในวินาทีนั้นเอง บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างของแผนกเลขาฯ ก็เปลี่ยนไป ความกดดันที่พายเคยแบกไว้เพียงลำพังเริ่มสลายตัวลง มิตรภาพในออฟฟิศไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากความสมบูรณ์แบบ แต่มันถูกถักทอขึ้นจากความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ พายเริ่มพูดคุยและหัวเราะกับทุกคน แม้จะมีท่าทางเปิ่นๆ ไปบ้างจนทำกาแฟหกใส่โต๊ะตัวเองในจังหวะที่หัวเราะร่า แต่แทนที่จะถูกตำหนิ ทุกคนกลับช่วยกันเช็ดและหัวเราะไปกับความโก๊ะของเธอ ตกเย็น บรรยากาศร้านหมูกระทะร้านโปรดของชาวออฟฟิศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ พายลืมเรื่องมินตราไปชั่วขณะ เธอเล่าเรื่องความเปิ่นสมัยเรียนให้เพื่อนร่วมงานฟังจนทุกคนขำน้ำตาเล็ด สิ่งเหล่านี้ทำให้พายตระหนักว่า แม้เธอจะไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนใครบางคน แต่เธอก็มีพื้นที่ของเธอในใจของเพื่อนร่วมงานเหล่านี้ ขณะที่พายกำลังหัวเราะร่าและคีบหมูชิ้นสุดท้ายเข้าปาก จังหวะที่เงยหน้าขึ้น สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับเงาร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่หน้าร้านพอดี ธันวาในชุดสูทลำลองที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติกำลังยืนกอดอกมองมาที่โต๊ะของเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณพาย...” เสียงเข้มของเขาดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจ พายสะดุ้งสุดตัวจนตะเกียบในมือร่วงหล่นลงพื้น เธอรีบขอโทษขอโพยเพื่อนๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความลนลานจนเกือบทำเก้าอี้ล้ม “คุณธันวา! มา... มาทำอะไรที่นี่คะ?” ธันวาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมงานของพายที่กำลังลนลานจะลุกขึ้นทำความเคารพ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้พายมากขึ้นจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย “ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณเกี่ยวกับเอกสารชุดที่ ‘หายไป’ ในบ่ายวันนี้” ธันวาพูดเน้นคำว่าหายไปด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “และหวังว่ามิตรภาพที่คุณกำลังสร้างที่นี่ จะไม่ทำให้คุณลืมหน้าที่สำคัญที่สุดของคุณไปนะ... เพราะตอนนี้สิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้น อาจจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายอาชีพของคุณได้ทุกเมื่อ” พายหน้าซีดเผือด เธอจำได้แม่นว่าเอกสารชุดนั้นเธอเป็นคนเก็บเข้าที่กับมือ แล้วทำไมธันวาถึงบอกว่ามันหายไป? หรือว่า... การที่เธอกำลังมีความสุขกับเพื่อนร่วมงาน คือแผนการที่มินตราใช้กลบเกลื่อนความผิดที่โยนมาให้เธอตั้งแตแรก? เค้กวานิลลาหวังว่าตอนที่ 6 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปกับพายนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ!