ธันวาผู้ใจดี

"พาย! นี่มันอะไรกันคะ!" เสียงแหลมสูงของมินตรากรีดผ่านอากาศภายในห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาเดิน พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโปรเจกเตอร์ มือที่กำรีโมทคอนโทรลชื้นไปด้วยเหงื่อ บนหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่แทนที่จะเป็นพรีเซนเทชันสรุปยอดขายรายไตรมาสที่ควรจะเป็น กลับกลายเป็นรูปถ่ายส่วนตัวของพายที่กำลังทำหน้าตาบูดบึ้งขณะกินก๋วยเตี๋ยวเรือปากซอยเมื่ออาทิตย์ก่อน... แถมยังมีภาพแมวส้มตัวอ้วนกลมที่พายเซฟเก็บไว้ในโฟลเดอร์เดียวกันเด้งขึ้นมาโชว์หราอีกต่างหาก ความผิดพลาดจากความสะเพร่าในการเลือกไฟล์งานทำให้อากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตา พายรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกสูบออกไปจากปอด เธอได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาผู้บริหารระดับสูงที่นั่งเรียงรายอยู่รอบโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว "คุณพายคะ นี่บริษัทนะคะ ไม่ใช่สวนสัตว์หรือร้านอาหารข้างทาง ดิฉันไม่แน่ใจว่าคุณเอาสมองส่วนไหนมาคิดถึงได้ทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ คุณธันวาคะ มินว่าเลขาคนนี้ไม่เหมาะกับตำแหน่งเลขาส่วนตัวของคุณเลยสักนิดค่ะ" มินตราแค่นยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่นั้นจ้องมองพายด้วยความสมเพช ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธันวานั่งกอดอกอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าเรียบเฉยของเขาไม่อาจอ่านอารมณ์ได้เลยแม้แต่นิด พายกำชายเสื้อจนยับย่น น้ำตาเม็ดเล็กๆ เริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตา เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด ความรู้สึกที่ว่าตนเอง ‘ไม่ดีพอ’ สำหรับงานนี้กำลังตีรวนขึ้นมาในอก "ขอโทษค่ะ... พาย... พายผิดไปแล้วค่ะ พายคงเลือกไฟล์ผิด" เสียงของพายสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ธันวาลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเดินตรงมาหาพายที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหน้าจอ มินตรามองตามด้วยความสะใจ รอคอยจังหวะที่ธันวาจะเอ่ยปากไล่พายออกไปต่อหน้าทุกคนตามสไตล์เจ้านายที่เจ้าระเบียบไร้ความปรานี แต่แล้ว... ธันวากลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาหยิบรีโมทจากมือพายอย่างแผ่วเบา แล้วกดเปลี่ยนสไลด์เพียงครั้งเดียว หน้าจอแสดงตารางตัวเลขงบประมาณที่ถูกต้องขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะหันมามองพายด้วยสายตาที่อบอุ่นจนน่าประหลาด "ทุกคนครับ..." ธันวาหันไปทางคณะกรรมการด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง "ผมเป็นคนสั่งให้คุณพายเตรียมไฟล์สำรองไว้หลายชุด เพื่อทดสอบระบบการตอบสนองต่อสถานการณ์ฉุกเฉินของเซิร์ฟเวอร์เราวันนี้ และดูเหมือนว่าการ ‘ทดสอบ’ ของเราจะทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมในการเช็กว่าพวกคุณยังตั้งใจฟังการประชุมอยู่หรือเปล่า ไม่ใช่แค่จ้องจับผิดคนอื่น" พายเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง ในขณะที่มินตราถึงกับชะงัก สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนจากความสะใจเป็นความขุ่นเคืองในทันที "ส่วนรูปแมวพวกนั้น..." ธันวาหันมาหาพายแล้วยิ้มบางๆ "ถ้าอยากเลี้ยงแมวไว้ที่ออฟฟิศ เดี๋ยวผมอนุมัติงบซื้อของเล่นให้หนึ่งชุดนะครับ วันนี้ทำงานต่อได้เลย" บรรยากาศในห้องพลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือ กรรมการคนอื่นๆ เริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันเรื่องเนื้อหางานแทนที่จะเป็นเรื่องความผิดพลาด ส่วนมินตราก็ได้แต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกจากห้องประชุมไป เมื่อผู้คนเริ่มทยอยออกจากห้อง พายยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ราวกับว่านี่เป็นเพียงความฝันที่อาจสลายไปเมื่อไหร่ก็ได้ "คุณพายครับ" ธันวาเรียกเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "ไปทำกาแฟให้ผมสักแก้วไหมครับ... เอาแบบที่ไม่มีรูปแมวปนมาด้วยนะ" พายหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เธอรีบพยักหน้าตอบรับ "ได้ค่ะ! จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" ท่ามกลางโถงทางเดินที่เงียบสงัดหลังการประชุมจบลง พายเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานด้วยหัวใจที่พองโต เธอไม่เคยได้รับความเมตตาแบบนี้จากเจ้านายคนไหนมาก่อน ธันวาไม่ได้แค่ช่วยเธอไว้ แต่เขากำลังปกป้องตัวตนที่โก๊ะกังของเธอเอาไว้ด้วย ทว่า เมื่อพายเดินกลับมาถึงโต๊ะทำงานของเธอ เธอกลับพบว่าโน้ตบุ๊กที่วางอยู่บนโต๊ะถูกเปิดทิ้งไว้ ทั้งที่เธอมั่นใจว่าเธอกดล็อกหน้าจอไปแล้ว หน้าจอเปิดค้างอยู่ที่หน้าอีเมลฉบับหนึ่งซึ่งกำลังร่างไว้ และมีข้อความที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ด้วยถ้อยคำที่เธอไม่ได้เป็นคนพิมพ์... ‘ถึงประธานธันวา พายรู้ว่าพายไม่ดีพอ และพายตัดสินใจว่าจะลาออกในวันพรุ่งนี้ค่ะ’ หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น เงาร่างของมินตราที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นก็ปรากฏขึ้น "เธอกำลังจะลาออกเหรอพาย? แต่เธอยังไม่ได้เซ็นชื่อเลยนะ... ฉันช่วยจัดการให้เอง" มินตราวางปากกาลงบนเอกสารลาออกที่พิมพ์เตรียมไว้ โดยมีลายเซ็นของพายที่เหมือนจนน่าขนลุกกำกับอยู่ด้านล่าง! ความหวังที่กำลังก่อตัวพังทลายลงในพริบตา พายจะทำอย่างไรเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองในเมื่อมินตราก้าวล้ำนำหน้าไปถึงเพียงนี้? หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์หัวใจเต้นแรงไปกับพายและคุณธันวานะคะ เค้กวานิลลาค่ะ