ประชุมนัดสำคัญ

"คุณธันวาคะ ดิฉันว่าเราควรเปลี่ยนจากการ 'ถวายรายงาน' เป็นการ 'ถวายตัว' ต่อที่ประชุมดีไหมคะ?" พายพูดออกไปเต็มปากเต็มคำด้วยแววตามุ่งมั่น ก่อนจะเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า ธันวาที่กำลังก้มหน้าตรวจเอกสารชะงักกึก ปากกาหมึกซึมในมือค้างอยู่กลางอากาศ เขาส่งสายตาคมกริบแต่แฝงไว้ด้วยความเอ็นดูที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด พายยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นไปถึงใบหูจนแดงก่ำ เธออยากจะมุดโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวเขื่องนี้หนีหายไปเสียเดี๋ยวนี้ "เอ่อ... ขอโทษค่ะ! พายหมายถึง... หมายถึง 'ถวายรายงานข้อมูล' ค่ะ แฮะๆ ลิ้นพายมันคงลื่นไปหน่อย สงสัยเมื่อเช้าทานอาหารเช้าเป็นพวกอาหารลื่นๆ เยอะไปนิดนะคะ" เธอพยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมรอยยิ้มเจื่อนสนิท ธันวาวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธ แต่ดูเหมือนความโก๊ะของเลขาสาวคนใหม่จะทำให้เขาลืมความเครียดจากการประชุมนัดสำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าไปเสียสนิท "พายครับ... คือ พายคะ" เขาพยายามปรับโทนเสียงให้ดูเป็นทางการขึ้นเมื่อเห็นอาการลุกลี้ลุกลนของเธอ "การประชุมวันนี้สำคัญมาก หุ้นส่วนจากต่างชาติจะมาดูความพร้อมเรื่องโปรเจกต์ใหม่ ผมต้องการให้ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟกต์ที่สุด คุณเข้าใจใช่ไหมครับ?" "เข้าใจค่ะ! พายจะทำให้ดีที่สุด จะไม่ให้พลาดเลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ!" เธอชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้าเป็นสัญญา ก่อนจะรีบก้มลงไปจัดการกับแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างกระตือรือร้น จนกระทั่ง— *เคร้ง!* พายปัดแก้วกาแฟที่วางอยู่ข้างมือจนล้มระเนระนาด น้ำสีเข้มราดลงบนเอกสารสรุปยอดขายงวดล่าสุดอย่างจัง เธอรีบคว้าทิชชูมาซับจนมือสั่น "ตายแล้ว! พายขอโทษค่ะ! พายจะรีบทำความสะอาดเดี๋ยวนี้ค่ะ เดี๋ยวพายปริ้นท์ใหม่นะคะ!" พายรีบร้อนลุกขึ้นจนเก้าอี้กระแทกกับโต๊ะทำงานส่งเสียงดังสนั่น เธอวิ่งไปที่เครื่องถ่ายเอกสารด้วยท่าทางเหมือนเป็ดเดินเตาะแตะแต่เร่งรีบจนเกือบสะดุดขาตัวเองไปหลายรอบ ธันวามองตามหลังร่างเล็กนั้นไปแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่จืดชืดและเต็มไปด้วยระเบียบวินัยของเขา จะถูกรบกวนโดยผู้หญิงโก๊ะๆ คนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ความสุขชั่วคราวกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงส้นสูงที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานอย่างหนักแน่นและจงใจ "ธันวาคะ เตรียมตัวถึงไหนแล้วคะ?" มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสดีไซน์หรูหรา สายตาเรียวคมของเธอกวาดมองพายที่กำลังสาละวนอยู่กับกองเอกสารเปียกชุ่มด้วยความรังเกียจ "แล้วนี่... เลขาของคุณกำลังทำอะไรอยู่คะ? จัดงานปาร์ตี้กาแฟหรือว่าเตรียมการประชุมกันแน่?" พายสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามจะอธิบายแต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอเมื่อเจอสายตากดดันของมินตรา "พายแค่... ทำน้ำหกนิดหน่อยค่ะ คุณมินตราเชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวพายเสิร์ฟน้ำให้ค่ะ" พายพยายามยิ้มสู้ แต่อีกฝ่ายกลับทำเพียงปัดมือไล่เหมือนพายไม่มีตัวตน "ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันมาเพื่อเตือนเรื่องการนำเสนอ" มินตราหันไปพูดกับธันวาโดยไม่สนใจพายอีก "อย่าลืมนะคะว่าหุ้นส่วนฝรั่งเศสซีเรียสเรื่องความน่าเชื่อถือมาก ถ้างานนี้พัง... ฉันว่าตำแหน่งเลขาหน้าใหม่ของคุณคงต้องพิจารณาใหม่นะคะ" ธันวาขยับตัวลุกขึ้นยืน เขารู้สึกถึงความอึดอัดที่มินตรามอบให้ "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นครับมินตรา ผมเป็นคนดูแลพนักงานของผมเอง" พายยืนกำกระดาษที่พิมพ์ใหม่แน่น เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากมินตรา และเธอก็รู้ดีว่าถ้าเธอยังทำตัวผิดพลาดแบบนี้ต่อไป ธันวาต้องเดือดร้อนแน่นอน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าต้องไม่โก๊ะ ต้องไม่ซุ่มซ่าม ต้องเป็นเลขามืออาชีพให้ได้ สามสิบนาทีผ่านไป ทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทาง พายวางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะห้องประชุมอย่างเป็นระเบียบ เธอเช็กไมโครโฟน เช็กโปรเจกเตอร์ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนเธอเผลออมยิ้มอย่างภูมิใจ ทว่าขณะที่เธอจะเดินกลับไปหาธันวาซึ่งยืนรออยู่ที่หัวโต๊ะ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง พายที่กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วเกิดอาการเท้าพลิกเพราะรองเท้าคัทชูเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวกับขอบพรม เธอถลาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว สิ่งเดียวที่จะคว้าไว้ได้คือแขนเสื้อของคนที่เดินเข้ามาใหม่! *พรึ่บ!* เสียงผ้าขาดดังสนั่นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องประชุมที่หุ้นส่วนต่างชาติเพิ่งเดินเข้ามานั่ง พายไม่ได้ล้มลงไปนอนกับพื้น แต่เธอกลับดึงสูทของชายวัยกลางคนคนสำคัญให้รั้งลงมาตามแรงเหวี่ยง เอกสารสำคัญในมือของเขากระจายไปทั่วห้องราวกับฝูงนกที่แตกตื่น ธันวาเบิกตากว้าง เขารีบก้าวมาหมายจะคว้าตัวพายไว้ แต่เหตุการณ์กลับเลวร้ายลงเมื่อเธอเผลอเหยียบไปบนเอกสารกองนั้นจนลื่นไถลไปกระแทกกับเครื่องฉายโปรเจกเตอร์ จนภาพบนจอกลายเป็นจอสีฟ้าประหลาดและดับวูบลง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอย่างน่าใจหาย พายค่อยๆ เงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว เธอเห็นหุ้นส่วนชาวต่างชาติกำลังยืนจ้องมองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างรุนแรง ขณะที่มินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังเหยียดยิ้มร้ายกาจราวกับผู้ชนะ "ขอ... ขอโทษค่ะ..." พายครางออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ ทว่าในวินาทีนั้นเอง ธันวากลับก้าวเข้ามาบังร่างของเธอไว้จากสายตาคนทั้งห้อง เขาก้มลงหยิบเอกสารขึ้นมาแผ่นหนึ่งแล้วยิ้มอย่างเยือกเย็นและมั่นใจ ก่อนจะหันไปทางหุ้นส่วนแล้วพูดภาษาฝรั่งเศสคล่องแคล่วเพื่อกู้สถานการณ์ แต่ขณะที่ทุกคนกำลังสนใจการเจรจาของธันวา พายกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ เธอมันคือซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกลืมทิ้งไว้ ซึ่งประทับตราบริษัทคู่แข่งสำคัญของธันวาไว้อย่างเด่นชัด! ความลับที่กำลังจะทำลายบริษัทนี้ถูกวางทิ้งไว้อย่างตั้งใจ... และคนที่เดินเข้ามาเมื่อครู่ ก็ไม่ใช่หุ้นส่วนคนเดิมที่เคยนัดไว้! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนจะโก๊ะของพายนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เค้กวานิลลา