งานเลี้ยงบริษัท

“คุณพายคะ... รบกวนช่วยหยิบแก้วแชมเปญให้มินตราหน่อยได้ไหมคะ? พอดีมือมินตราไม่ค่อยสะดวกน่ะค่ะ” น้ำเสียงหวานหยดของมินตรากรีดผ่านความเงียบที่ค้างคามาจากลานจอดรถ เธอยืนยิ้มหวานภายใต้ชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ดูเหมือนจะพร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ดวงตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมอง ‘พาย’ ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับจะทดสอบว่าเลขาสาวคนนี้จะกล้าปฏิเสธคำสั่งเล็กๆ น้อยๆ ที่แฝงไปด้วยการกดขี่ในสถานที่สาธารณะแห่งนี้หรือไม่ พายกลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายจากการที่ธันวาเพิ่งจะขยับตัวมาบังเธอไว้จากรัศมีอันตรายเมื่อครู่ เธอพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วแชมเปญจากถาดของบริกร แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสกับแก้วแก้วคริสตัลใส ความซุ่มซ่ามประจำตัวก็แผลงฤทธิ์ พายสะดุดชายกระโปรงตัวเองจนร่างบางเซถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ “ว้าย!” แทนที่จะเป็นแก้วแชมเปญที่ตกลงพื้น เสียงนั้นกลับกลายเป็นเสียงหัวใจของพายที่หล่นวูบ แต่โชคดีที่แขนแกร่งของธันวาคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน ทว่าในจังหวะที่ยื้อยุดกันอยู่นั้น ปลายเท้าของพายดันไปเตะเข้ากับโต๊ะวางเครื่องดื่มจนแก้วแชมเปญนับสิบใบสั่นไหวและล้มระเนระนาด เสียงดังเพล้ง! กระจายไปทั่วห้องโถงของโรงแรมหรูที่จัดงานเลี้ยงบริษัท บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดนตรีแจ๊สอันนุ่มนวลกลับเงียบกริบลงทันตา ทุกสายตาในงานจ้องมองมาที่พวกเขา ธันวาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย “คราวหน้าถ้าอยากเป็นจุดสนใจขนาดนี้ บอกผมตรงๆ ก็ได้นะ ไม่ต้องใช้แผนแก้วตกก็ได้ครับ” พายหน้าแดงก่ำจนไปถึงใบหู เธอรีบผละออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว “คือ... พายขอโทษค่ะท่านประธาน พายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันสะดุด...” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทีดูเหมือนผู้ชนะที่กำลังยืนดูละครตลกฉากหนึ่ง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะธันวา พนักงานของเขาก็เป็นแบบนี้แหละนะคะ ซุ่มซ่ามจนชินตา มินตราเข้าใจค่ะว่าการทำงานใกล้ชิดกับคนระดับคุณ มันอาจจะทำให้คนบางคนประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก” คำพูดจิกกัดนั้นไม่ได้ทำให้พายเจ็บปวดเท่ากับความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่คู่ควรจะยืนอยู่ข้างๆ ธันวา ในสายตาคนอื่น เธอคงเป็นแค่ ‘ตัวตลก’ ที่หลงเข้ามาในโลกของไฮโซ เมื่อดนตรีเริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นเพลงสนุกสนานขึ้นเพื่อลบความเงียบงัน ธันวาทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาคว้ามือพายที่กำลังจะเดินเลี่ยงไปทางมุมห้อง “ไปเต้นกับผมหน่อยสิครับ” “จะดีเหรอคะท่านประธาน... พายเต้นไม่เป็นนะคะ” “แค่ขยับตามจังหวะก็พอครับ ตามผมมา” ธันวานำเธอออกไปกลางฟลอร์ ในขณะที่มินตรามองตามด้วยสายตาที่อาฆาตมาดร้าย พายพยายามก้าวเท้าตามจังหวะเพลงที่เริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่มันก็ไม่ง่ายเลยสำหรับคนที่แม้แต่เดินยังสะดุด ความตื่นเต้นบวกกับความพยายามจะทำตัวให้สง่างามทำให้พายเริ่มลนลาน เมื่อจังหวะเพลงพีคถึงขีดสุด พายที่พยายามจะหมุนตัวตามธันวากลับเสียหลัก ร่างบางหมุนคว้างผิดจังหวะ จนเผลอสะบัดแขนขาทำท่าคล้ายกับท่า ‘เต้นนกกระจอกเทศเมาเหล้า’ ที่เธอเคยทำเล่นกับเพื่อนในงานปาร์ตี้บริษัทเมื่อปีที่แล้ว! ทุกคนรอบฟลอร์หยุดเต้นแล้วจ้องมองมาที่เธอ บางคนกลั้นขำจนตัวสั่น ขณะที่พายพยายามหยุดร่างกายตัวเองแต่กลับทำท่ากระโดดหยองแหยงเหมือนลิงในรองเท้าส้นสูง ธันวาไม่ได้หัวเราะเยาะเขาตรงกันข้าม เขากลับคว้าตัวเธอมาแล้วหมุนตัวไปตามจังหวะประหลาดๆ ที่พายกำลังทำอย่างไม่ถือตัว เขาทำเหมือนว่านี่คือการเต้นรำที่ตั้งใจไว้แต่แรก “คุณนี่... ทำให้ผมเซอร์ไพรส์ได้ตลอดเลยจริงๆ นะ” เขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งงาน ทว่าความสนุกกลับจบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเสียงปรบมือดังขึ้นจากทางเข้างาน ไม่ใช่เสียงปรบมือชื่นชม แต่มันคือเสียงของใครบางคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดชุดดำชุดใหญ่ “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ครับคุณธันวา” ชายสูงวัยที่มีแววตาเย็นชาและน่าเกรงขามเดินเข้ามาหาเขาทั้งสองคน “แต่ผมไม่คิดว่าประธานบริษัทที่กำลังจะควบรวมกิจการใหญ่ จะมีเวลาว่างมาเต้นระบำกับเลขาส่วนตัวจนลืมเรื่องสำคัญแบบนี้นะครับ” ธันวาชะงัก รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าทันที เขาปล่อยมือจากพายแล้วขยับไปบังเธอไว้เหมือนเดิมเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นคือใคร “คุณพ่อครับ... ผมไม่ได้ลืมเรื่องงาน แต่ผมคิดว่างานเลี้ยงก็คืองานเลี้ยง” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความดุดัน พ่อของธันวามองเลยผ่านไหล่ของลูกชายมายังพาย สายตาที่จ้องมองมานั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “งั้นก็ดีครับ เพราะผมมีข่าวสำคัญจะประกาศในคืนนี้... ข่าวที่จะเปลี่ยนสถานะของเลขาคนนี้ให้กลายเป็น ‘คนนอก’ อย่างถาวร” หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ดูจะบิดเบี้ยวไปจากเดิม พายสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของธันวา ซึ่งเขากำลังกำแน่นเสียจนเธอกลัวว่ามันจะหัก หรือนี่คือจุดจบของความสัมพันธ์ที่เธอไม่เคยกล้าแม้แต่จะเอ่ยชื่อเรียกมัน? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเอาใจช่วยพายไปพร้อมกันนะคะ เค้กวานิลลา