คู่แข่งหัวใจปรากฏตัว

“วางกระเป๋าลง แล้วตั้งใจฟังสิ่งที่ผมจะพูดให้ดี พาย...” น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนเข็มเล็กๆ แทงผ่านผิวหนัง เธอทำได้เพียงวางกระเป๋าเป้ใบเก่งลงบนโต๊ะทำงานอย่างเก้ๆ กังๆ จนมันไปเกี่ยวเข้ากับแก้วกาแฟที่วางหมิ่นเหม่เกือบจะร่วงลงพื้น “ขอโทษค่ะท่านประธาน! พายไม่ได้ตั้งใจ พายแค่...” “หยุดแก้ตัวสักห้านาทีได้ไหม” เขาขัดขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นไม่ได้ดูดุร้าย แต่มันมีความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “เรื่องที่เรากำลังจะไป... มันสำคัญกว่าที่คุณคิด พาย ผมไม่ได้ต้องการเลขาฯ ที่เอาแต่ขอโทษ แต่ผมต้องการคนที่ยืนเคียงข้างผมในวันที่ความจริงถูกเปิดเผย” พายเม้มริมฝีปากแน่น มือไม้ที่เคยซุ่มซ่ามกลับหยุดนิ่ง เธอไม่รู้ว่าธันวากำลังพูดถึงความลับเรื่องอะไร หรือใครที่รอคอยเขาอยู่ แต่วินาทีที่สบตาเขานั้น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือเรื่องของหัวใจที่เขาแบกรับไว้เพียงลำพัง ขณะที่ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารสำคัญบนโต๊ะ เสียงฝีเท้าที่ดังกระทบพื้นหินอ่อนอย่างจังหวะมั่นคงก็หยุดลงที่หน้าห้องทำงาน ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง กลิ่นหอมหวานที่ทำให้พายรู้สึกหายใจติดขัด “ดูท่าทางคุณจะยุ่งมากนะคะ ธันวา” หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามา เธอมีใบหน้าที่สวยคมเหมือนนางพญา เส้นผมดัดลอนสลวยรับกับเครื่องประดับเพชรเม็ดโตบนลำคอ มินตรากวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่พาย—เลขาฯ สาวที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ กับกระโปรงที่แอบเลอะรอยปากกานิดหน่อยด้วยสายตาเหยียดหยาม “ผมจำไม่ได้ว่าอนุญาตให้คุณเข้ามาในนี้แล้ว” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงเย็นชาจนพายสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ลดฮวบ “คนเราก็ต้องมีธุระด่วนกันบ้างไม่ใช่เหรอคะ โดยเฉพาะธุระที่เกี่ยวกับ ‘ความสัมพันธ์’ ของเรา” มินตราแค่นยิ้ม เธอเดินตรงเข้ามาหาพายอย่างช้าๆ จนพายต้องถอยหลังกรูดไปชนกับขอบโต๊ะ “นี่น่ะเหรอคะ เลขาฯ คนใหม่ของคุณ? ดู... เปราะบางและไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางสักเท่าไหร่เลยนะ มินเข้าใจแล้วว่าทำไมบริษัทถึงดูยุ่งเหยิงนัก” “อย่าเสียมารยาท มินตรา” ธันวาพูดพร้อมกับขยับตัวมาบังพายไว้ครึ่งหนึ่ง “มารยาทน่ะ มินมีค่ะ แต่กับคนที่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน มินก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาด้วย” มินตราหันมาจ้องพายด้วยสายตาที่เหมือนกับว่าพายเป็นเพียงฝุ่นละอองบนพื้น “หนูพายคะ ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีความสามารถพอจะยืนข้างเขา ก็ควรจะรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้างนะคะ ที่นี่คือบริษัทระดับประเทศ ไม่ใช่ที่สำหรับเล่นขายของของเด็กสาวซื่อบื้อ” คำว่า ‘เด็กสาวซื่อบื้อ’ กระแทกเข้ากลางใจของพายจนชาไปทั้งหน้า เธอไม่ใช่คนเก่ง เธอรู้ตัวเองดีเสมอ แต่การถูกดูแคลนแบบต่อหน้าธันวาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าคนนับพัน “พายทำงานได้ดีค่ะ” เสียงของพายสั่นเล็กน้อย แต่เธอฝืนเชิดหน้าขึ้น “ขอบคุณที่แนะนำนะคะ แต่หน้าที่เลขาฯ ของพาย พายรู้ดีว่าต้องทำอะไร... และพายก็รู้ดีว่าต้องยืนอยู่ตรงไหนเพื่อให้งานของคุณธันวาสำเร็จ” มินตราหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก เธอเอื้อมมือมาแตะไหล่พายเบาๆ ราวกับจะปัดฝุ่น “ความมั่นใจน่ะดีค่ะ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าคุณฉลาดพอจะรู้ว่า ‘คนคนนั้น’ ที่ธันวาจะไปพบในวันนี้... เขาคือใคร” ธันวาชะงักไป ดวงตาของเขาไหววูบอย่างที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง” ธันวาถาม น้ำเสียงเริ่มกระด้าง “ไม่มีอะไรที่มินไม่รู้ โดยเฉพาะเรื่องที่อาจจะทำให้ตระกูลของคุณต้องเสื่อมเสีย” มินตราเดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟารับแขก ราวกับว่าที่นี่คือบ้านของเธอ “วันนี้ธันวาต้องไปเจอคุณย่า เพื่อจะสารภาพเรื่อง ‘ผู้หญิงอีกคน’ ใช่ไหมล่ะคะ? น่าสมเพชจริงๆ ที่ต้องให้เลขาฯ ตัวโก๊ะคนนี้ไปเป็นพยานความล้มเหลวของตัวเอง” พายยืนอึ้ง ความลับที่ว่าคือเรื่องนี้งั้นหรือ? ธันวาจะไปสารภาพเรื่องผู้หญิงคนอื่น? แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใคร? หรือว่า... ที่ผ่านมาความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้เธอ เป็นเพียงแค่การหลอกใช้เพื่อให้ใครบางคนตายใจ “ไปกันเถอะพาย” ธันวาไม่ตอบโต้ แต่เขาหันมาคว้าข้อมือพายแล้วดึงให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว “จะไปไหนคะธันวา! คุณหนีความจริงไม่ได้หรอก!” เสียงมินตราตะโกนไล่หลังมา แต่เขาก็ไม่หันกลับไปมอง ตลอดทางในลิฟต์ ธันวาเอาแต่เงียบงัน บรรยากาศรอบตัวเขาอึดอัดจนพายแทบหายใจไม่ออก เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเผลอใจให้ไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับไม่มั่นใจเลยว่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ คือความไว้ใจ หรือเพียงแค่เบี้ยหมากในเกมอำนาจ ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นล่าง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนดักรออยู่เบื้องหน้า เขาเป็นมือขวาของคุณย่าธันวาที่พายคุ้นหน้าดี “คุณธันวาครับ... คุณท่านทราบเรื่องที่ห้องทำงานแล้ว และตอนนี้ท่านกำลังรอคุณอยู่ที่ห้องประชุมลับครับ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท “และที่สำคัญ... ท่านไม่ได้มาคนเดียว” ธันวาปล่อยมือพายทันที สีหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อชายคนนั้นขยับถอยหลัง เผยให้เห็นหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง... หญิงสาวที่พายจำได้แม่นจากภาพถ่ายในแฟ้มเอกสารบนโต๊ะของธันวา หญิงสาวคนเดียวกับที่ธันวาบอกว่าเขา 'รักและพยายามจะลืม' มาตลอดชีวิต พายรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เมื่อหญิงสาวคนนั้นยิ้มให้ธันวาด้วยแววตาที่เจ็บปวดและคาดหวัง ในขณะที่ธันวากลับหันมามองพายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ราวกับจะบอกว่า... ทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมา กำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้ ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้พายกับท่านประธานมาโดยตลอดนะคะเค้กวานิลลาจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ!