บรรยากาศสีชมพู

“คุณพ่อคะ... พายว่าเราวางจานนี้ไว้ตรงกลางดีกว่าไหมคะ เผื่อคุณท่านชอบทานรสจัดนิดนึง...” เสียงกระซิบที่เจือด้วยความตื่นตระหนกของพายดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กๆ ในชุดเดรสสีครีมเรียบร้อยที่กำลังขยับจานพะแนงเนื้อถอยหลังไปสามเซนติเมตร สลับกับเดินหน้ามาสองเซนติเมตรอย่างลังเล ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปม ธันวาที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัว มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูที่ระบายอยู่เต็มดวงหน้าคมคาย ดวงตาคู่คมทอดมองเลขาฯ ตัวโก๊ะของเขาที่วันนี้ลงทุนตื่นตั้งแต่ตีสี่เพื่อมาช่วยมารดาของเขาเตรียมอาหารมื้อสำคัญ—มื้อค่ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ (และของเขาด้วย) “พายครับ... เอ่อ พายคะ” ธันวาเกือบเผลอหลุดคำผู้ชายออกมาตามความคุ้นเคย รีบแก้คำพูดในใจทันทีเมื่อเห็นพายหันมาค้อนขวับด้วยความหมั่นไส้ “คุณแม่บอกแล้วไงคะว่าทำตัวตามสบาย ท่านไม่ได้น่ากลัวอย่างที่หนูคิดสักหน่อย” “ตามสบายได้ยังไงล่ะคะท่านประธาน!” พายหันมาทำตาโตใส่เขา มือบางข้างหนึ่งยังถือทัพพีค้างไว้กลางอากาศ “นี่คือบ้านใหญ่ของคุณธันวานะคะ! แล้วคนที่นั่งอยู่ในห้องโถงโน่นก็คือคุณพ่อ คุณแม่ และพี่ชายของคุณธันวาที่เป็นถึงรองประธานฝ่ายบริหาร... ถ้าพายตักแกงหกใส่กางเกงราคาหลักแสนของคุณพี่ธัชขึ้นมา ชีวิตการเป็นเลขาฯ ของพายคงปิดฉากลงในสามวินาทีแน่นอนค่ะ!” “เวอร์ตลอดเลยนะคะเรา” เสียงทุ้มอบอุ่นดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธันวาที่ก้าวเข้าไปใกล้ เขาถือวิสาสะยื่นมือไปหยิบซอสปรุงรสออกจากมือบางที่กำแน่นจนเหงื่อซึม แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาทัดใบหูให้เธออย่างเบามือ “จำสัญญาที่เราตกลงกันไว้ก่อนเข้าบ้านไม่ได้เหรอคะ... แค่เป็นตัวของตัวเอง ยิ้มสวยๆ แล้วก็ปล่อยให้หน้าที่ดูแลคุณพาย เป็นของธันวาคนนี้” ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวแก้มเนียน ทำให้พายรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอรีบเบนสายตาหนีความอ่อนโยนคู่นั้น พยักหน้ารับรัวๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย “ค่ะ... พายจำได้ค่ะ ห้ามโก๊ะ ห้ามทำของตก และที่สำคัญ... ห้ามเป็นลมเด็ดขาด” “ดีมากค่ะ งั้นเราออกไปกันเถอะค่ะ ทุกคนรอกินฝีมือเชฟพายอยู่” ห้องอาหารโอ่อ่าสไตล์ยุโรปตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องแสงระยิบระยับสะท้อนกับเครื่องแก้วราคาแพง บรรยากาศควรจะหรูหราและผ่อนคลาย ทว่าสำหรับพายแล้ว มันช่างน่าอึดอัดเสียจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่กลางสนามสอบสัมภาษณ์งานที่ยากที่สุดในโลก คุณหญิงกมลา มารดาของธันวานั่งสง่างามอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้ารูปไข่ที่แม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยแต่ยังคงความงดงามไว้อย่างเหนียวแน่น ทอดพระเนตร (หรือมอง) พายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขณะที่ธัชพล พี่ชายคนโตของธันวาซึ่งมีใบหน้าคมเข้มคล้ายคลึงกัน นั่งไขว่ห้างจิบไวน์เงียบๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรเลยตั้งแต่เริ่มมื้ออาหาร “คุณแม่ครับ... ชิมต้มยำกุ้งฝีมือพายดูสิครับ อร่อยมากเลยนะ” ธันวาตักแบ่งใส่ถ้วยให้มารดาด้วยรอยยิ้มเอาใจ คุณหญิงกมลารับถ้วยมาจากบุตรชาย ปลายช้อนกระทบขอบถ้วยกังวานเบาๆ นางตักน้ำซุปขึ้นชิมช้าๆ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยในความเงียบงันที่เนิ่นนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กใต้โต๊ะบีบเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว *‘เสร็จแน่... รสชาติคงจัดไปแน่ๆ เลย หรือว่ากุ้งมันไม่สด หรือว่าพายใส่เกลือผิดสูตร...’* เสียงในหัวของพายตีกันยุ่งเหยิง “อืม...” คุณหญิงกมลาวางช้อนลง ช้อนสายตาขึ้นมองสาวน้อยตรงหน้าตรงๆ “รสชาติจัดจ้านดีค่ะ... เผ็ดร้อนใช้ได้เลย” พายสะดุ้งเฮือก รีบก้มศีรษะลงน้อยๆ ด้วยความนอบน้อม “ข... ขอบพระคุณค่ะคุณท่าน พายดีใจที่คุณท่านชอบนะคะ คือถ้าเผ็ดไปนิด พายสามารถ...” “ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะหนูพาย” คุณหญิงกมลายกผ้าปูตักขึ้นซับมุมปากเบาๆ ก่อนจะระบายยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ฉันไม่ได้บอกว่าไม่อร่อย... รสชาติดีทีเดียวค่ะ แสดงว่าธันวาตาถึงพอสมควรที่เลือกคนมาช่วยงาน แถมยัง... พามาทำความรู้จักกับครอบครัวอย่างเป็นทางการแบบนี้” บรรยากาศสีชมพูที่ธันวาพยายามสร้างดูเหมือนจะเริ่มผลิดอกออกผล เมื่อธัชพลพี่ชายยอมวางแก้วไวน์ลงแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ “ก็ไม่เลวนะครับธันวา... ดีกว่าผู้หญิงบางคนที่คุณแม่เคยหามาให้ ตั้งหน้าตั้งตานั่งตักอาหารให้พี่จนพี่แทบหายใจไม่ออก คนนี้ดูจริงใจดี... แม้ว่าจะดูตื่นเต้นจนทำน้ำชาหกใส่แขนเสื้อฉันไปรอบนึงแล้วก็เถอะ” ธัชพลปรายตามองคราบจางๆ บนเสื้อเชิ้ตของตัวเองด้วยแววตาขบขัน พายหน้าแดงแจ๋ด้วยความอับอาย รีบยกมือไหว้ปะหลกๆ “พายขอโทษด้วยนะคะคุณธัชพล! พายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ คือมือมันสั่นเพราะเห็นหน้าคุณธัชพลแล้วนึกถึง... เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ! หมายถึงนึกถึงตอนที่คุณธันวาเตือนว่าอย่าซุ่มซ่าม พายก็เลยซุ่มซ่ามเลยค่ะ!” คำแก้ตัวที่วกวนและซื่อจนเกินงามเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากธันวาและคุณหญิงกมลาได้ในที่สุด ความตึงเครียดที่ปกคลุมโต๊ะอาหารค่อยๆ มลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นเป็นกันเองที่เริ่มก่อตัวขึ้น ธันวาส่งสายตาขอบคุณมารดาและพี่ชายใต้โต๊ะอย่างรู้กัน เขารู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก มื้ออาหารดำเนินไปท่ามกลางเสียงพูดคุยและรอยยิ้ม พายเริ่มผ่อนคลายและแสดงความโก๊ะตามธรรมชาติออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาของหวาน—เค้กวานิลลาสูตรพิเศษที่เธอตั้งใจทำมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ ธันวากำลังจะเอ่ยปากชมว่าเค้กหน้าตาน่าทานแค่ไหน ทว่าจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนกระเป๋าเสื้อสูทของธัชพลก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พี่ชายของธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อหยิบหน้าจอขึ้นมาดู สีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างรวดเร็ว ธัชพลกวาดสายตามองน้องชายสลับกับมารดา ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนทันที เพื่อให้ทุกคนในโต๊ะอาหารได้ยินเสียงปลายสายที่กำลังหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก *“ท่านประธานธัชพลครับ! คุณมินตรา... คุณมินตราเธอบุกเข้ามาที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทแล้วครับตอนนี้! เธอกำลังไลฟ์สดประกาศกร้าวว่าบริษัทของเรากำลังจะล้มละลาย และที่สำคัญที่สุด... เธอกำลังแฉเรื่องความสัมพันธ์ลับระหว่างท่านรองประธานธันวา กับ... กับเลขาฯ หน้าห้องของท่านครับ!”* สิ้นเสียงรายงานจากปลายสาย แก้วไวน์ในมือของธันวาก็ร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น เศษแก้วกระจายเกลื่อนพร้อมกับของเหลวสีแดงฉานที่ไหลนองไปตามพื้น ขณะที่ดวงตาคมกริบของธันวาหันขวับกลับมามองหน้าพายด้วยความตกตะลึงสุดขีด— —ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่อบอุ่นและเสียงหัวเราะในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เค้กวานิลลา