ข่าวลือในบริษัท

“กล้าพูดออกมาได้ยังไงคะว่าไม่ได้ทำ ในเมื่อหลักฐานมันแปะหลาอยู่บนหน้าจอ!” เสียงแหลมสูงของมินตรากรีดผ่านความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของเลขาฯ พายสะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือร่วงกราวลงพื้น ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงจากที่สูงแล่นริ้วไปทั่วร่าง หลักฐานชิ้นนั้น... ไฟล์งานสำคัญที่หลุดออกไปสู่คู่แข่งคือรหัสเข้าใช้งานของเธอชัดเจน พายพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกั้นเสียงสะอื้นที่พยายามจะตีตื้นขึ้นมา “พาย... พายไม่เคยทำค่ะ มินตราต้องเชื่อพายนะคะ พายจะทำลายงานของคุณธันวาได้ยังไง ในเมื่อพายรู้ดีว่าเขาทุ่มเทกับมันแค่ไหน” มินตราแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้เหนือกว่า เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนพายได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าเวียนหัว “คนเรามักจะมีเหตุผลให้ตัวเองเสมอแหละ แต่คนในบริษัทเขามองเห็นความเป็นไปได้อื่น... ว่าที่เธออยู่ที่นี่ได้นานขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะความสามารถ แต่เป็นเพราะ ‘เตียง’ ของท่านประธานต่างหากล่ะ” คำพูดนั้นเหมือนตบฉาดลงบนใบหน้า พายหน้าชาจนไร้ความรู้สึก เธออยากจะโต้ตอบ แต่ลำคอตีบตันไปหมด ความเปราะบางที่พยายามซ่อนไว้ดูเหมือนจะแตกสลายลงต่อหน้าผู้หญิงที่พร้อมจะเหยียบย่ำเธอทุกเมื่อ --- เมื่อพายเดินออกมาจากห้องทำงานของมินตรา เสียงซุบซิบที่เคยเงียบกริบพลันดังขึ้นทันที เธอไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นชัดเจน แต่สายตาที่ส่งมาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เพื่อนร่วมงานที่เคยยิ้มแย้มให้ กลับก้มหน้ามองจอคอมพิวเตอร์และลอบมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “เห็นข่าวในกรุ๊ปไลน์ไหม? รายชื่อเด็กเส้นรุ่นใหม่ไฟแรง แซงทางโค้งไม่ต้องใช้ความสามารถ” เสียงของผู้ช่วยฝ่ายบัญชีดังขึ้นขณะเดินสวนทางมา เธอไม่ได้พูดกับพาย แต่จงใจให้ได้ยิน พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง พยายามโฟกัสกับงานตรงหน้าเพื่อไม่ให้สติกระเจิดกระเจิง แต่บรรยากาศในออฟฟิศวันนี้มันดูบีบคั้นจนเหมือนจะไม่มีอากาศหายใจ ทุกฝีก้าวที่เดินผ่านโต๊ะใครต่อใคร ต่างก็รับรู้ได้ถึงรัศมีของความไม่เป็นมิตร “พาย... เธอทำจริงเหรอ?” ริน เพื่อนในแผนกเลขาฯ เดินเข้ามาถามด้วยสีหน้ากังวล “ถ้าเธอไม่ได้ทำ เธอต้องไปบอกคุณธันวานะ เรื่องนี้มันใหญ่มาก ฝ่ายไอทีเขากำลังไล่เช็กไอพีที่ล็อกอินเข้าเซิร์ฟเวอร์คืนนั้น” “ฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะริน ทุกคนเชื่อฉันหน่อยได้ไหม?” พายวิงวอน เสียงของเธอสั่นเครือจนน่าสงสาร ทว่าสิ่งที่ได้รับตอบกลับมา คือความเงียบงัน รินทำเพียงแค่ถอนหายใจแล้วเดินจากไป ทิ้งให้พายนั่งอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ แม้เครื่องปรับอากาศจะเปิดไว้ที่อุณหภูมิปกติ แต่เธอกลับรู้สึกว่าร่างกายกำลังสั่นสะท้าน --- ตกบ่าย... พายตัดสินใจเดินไปที่หน้าห้องทำงานของธันวา เธอต้องบอกเขา เธอต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป แต่ทันทีที่มือแตะลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึมของธันวาก็ดังลอดออกมา “ผมไม่สนใจว่าใครจะพูดอะไร แต่หลักฐานทางเทคนิคมันฟ้องแบบนั้น มินตรา... คุณจะให้ผมทำยังไงในเมื่อทุกอย่างมันชี้เป้าไปที่พายคนเดียว?” คำพูดของธันวาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ พายชะงักมือที่กำลังจะผลักประตูออก ความเชื่อใจที่เขาเคยมีให้เธอ... มันไม่มีหลงเหลืออยู่แล้วใช่ไหม? เขากำลังปกป้องเธอ หรือกำลังยอมรับความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้กันแน่? พายถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างหมดแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้รินไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเหตุการณ์จะพลิกผันมาเป็นเช่นนี้ เธอเป็นเพียงเลขาฯ ตัวโก๊ะที่ไม่เคยหวังอะไรนอกจากจะทำงานให้ดีที่สุด แต่ทำไมโชคชะตาถึงโหดร้ายกับเธอนัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ก้าวออกมาจากห้องทำงาน ธันวาปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนเดาใจไม่ได้ เขามองเห็นพายที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู สายตาของเขาเย็นชาจนหัวใจคนมองแทบแตกสลาย “พาย... ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ก่อนที่พายจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว มินตราก็เดินแทรกตัวออกมาจากข้างหลังเขา พร้อมกับหยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาวางบนโต๊ะรับรองด้านหน้า “นี่คือหนังสือคำสั่งพักงานชั่วคราวค่ะพาย... จนกว่าจะมีการตรวจสอบจนกระจ่างว่าเธอ ‘ทรยศ’ บริษัทนี้จริงๆ หรือเปล่า” พายมองซองเอกสารนั้นราวกับมันเป็นอาวุธที่กำลังจะปลิดชีพเธอ ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียวแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขาขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันมามองพายด้วยแววตาที่สับสนปนตกใจ “พาย... ไหนบอกผมมาซิ ว่าทำไมรูปถ่ายในเครื่องของคุณ ถึงไปโผล่อยู่ในเซิร์ฟเวอร์ของคู่แข่งได้พร้อมกับไฟล์งานชิ้นนั้น?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพายและธันวานะคะ เค้กวานิลลาจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดค่ะ!