ความรักที่ชัดเจนขึ้น

เสียงกระซิบกระซาบในห้องประชุมใหญ่ดังระงับราวกับผึ้งแตกรัง เอกสารโครงการลับที่ถูกสลับสับเปลี่ยนบนโต๊ะทำงานเมื่อวานซืน บัดนี้กลับมาปรากฏอยู่บนโปรเจกต์เตอร์ยักษ์กลางห้องประชุมคณะกรรมการบริหาร ท่า พายยืนตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดติดอยู่ลำคอ นิ้วมือที่ประสานกันไว้แน่นเย็นเฉียบจนไร้สีเลือด ทุกสายตานับสิบชีวิตพุ่งเป้ามาที่เธอ ราวกับกรรไกรคมกริบที่พร้อมจะตัดอนาคตการทำงานของเลขาฯ ตัวโก๊ะคนนี้ให้ขาดสะบั้น "คุณพาย... ในฐานะเลขาฯ หน้าห้องท่านประธาน คุณอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไรครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขามของรองประธานอาวุโสเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายตาจับผิดที่มองตรงมา พายอ้าปากพะงาบๆ สมองที่มักจะคิดช้ากว่าความเป็นจริงในยามวิกฤตพยายามประมวลผล เธอจำได้แม่นยำว่าเธอเก็บเอกสารชุดนี้ใส่แฟ้มสีน้ำเงินล็อกกุญแจรหัสสามตัวอย่างดี แล้วมันมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร... หรือว่าตอนที่เธอวางแฟ้มทิ้งไว้บนโต๊ะแล้ววิ่งไปหยิบกาแฟให้คุณธันวาเมื่อวานนี้... สายตาของพายแอบเหลือบไปเห็นมินตราที่กำลังยืนกอดอกอยู่มุมห้อง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อนั้นยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้เหนือกว่า เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนความสะใจไว้อย่างมิดชิด แต่มันชัดเจนพอสำหรับพายที่จะเข้าใจได้ทันทีว่าเกมนี้ใครเป็นคนชักใย "ฉัน..." พายกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก สมองตื้อตันจนหาคำแก้ตัวไม่ออก ความรู้สึกด้อยค่าและปมในใจที่ว่าเธอมันซุ่มซ่ามและไม่คู่ควรกับงานใหญ่โถมเข้าใส่จนขอบตาร้อนผ่าว "ผมเป็นคนสั่งให้เธอเอาออกมาเองครับ" เสียงทุ้มทรงพลังและอบอุ่นดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ธันวาซึ่งนั่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ต้นการประชุมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบ กวาดมองคณะกรรมการทุกคนด้วยความกดดันที่ทำเอาหลายคนต้องหลบตา พายหันขวับไปมองแผ่นหลังกว้างของท่านประธานหนุ่ม หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจ คุณธันวาโกหกเพื่อช่วยเธออย่างนั้นหรือ ทั้งที่หลักฐานทุกอย่างมันดูเหมือนมัดตัวเธอแน่นหนาขนาดนี้ "ท่านประธานหมายความว่าอย่างไรครับ เอกสารกลยุทธ์การลงทุนล่วงหน้า ถูกเปิดเผยกลางที่ประชุมแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะครับ" รองประธานผู้เดิมแย้งขึ้นเสียงแข็ง ธันวาก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะประชุมมาหยุดยืนเคียงข้างพาย ไหล่กว้างของเขาสัมผัสกับไหล่บางของเธอเบาๆ ราวกับจะส่งกระแสความอบอุ่นและมั่นคงผ่านมาให้ มือหนาเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะพลิกดูหน้าปกด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับมันเป็นเพียงแค่เมนูอาหารกลางวัน "เพราะผมกำลังปรับโครงสร้างการบริหารใหม่ และต้องการทดสอบระบบความปลอดภัยของข้อมูลภายใน..." ธันวาเว้นจังหวะ ปรายตาคมกริบมองไปยังมุมห้องที่มินตรายืนอยู่ชั่วพริบตา "และผมก็พบว่า... มีหนูบางตัวรีบคาบข่าวออกไปเห่าหอนข้างนอกเร็วกว่าที่คิด" บรรยากาศในห้องประชุมเย็นเยียบลงทันตาเห็น มินตราหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามความโกรธไว้แทบไม่อยู่ "เลิกประชุมแค่นี้ครับ เอกสารฉบับนี้เป็นเวอร์ชันทดลองที่ไม่มีผลทางกฎหมาย ส่วนใครที่คิดจะเล่นตลกอะไรลับหลังผม เตรียมตัวรับหมายศาลได้เลย" ธันวาประกาศเสียงกร้าว ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือของพายที่ยืนขาแข็งอยู่ให้เดินตามออกมาจากห้องประชุมทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เงียบเสียงลงอย่างรวดเร็ว แรงดึงจากมืออุ่นทำให้พายต้องซอยเท้าก้าวตามร่างสูงลิ่วไปอย่างทุลักทุเล ผ่านหน้าห้องทำงาน จนกระทั่งเข้ามาหลบอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของประธาน ประตูกถูกปิดล็อกกลอนลงอย่างแน่นหนา "คุณธันวาคะ คือว่า... เรื่องเมื่อกี้..." พายเริ่มต้นละล่ำละลัก น้ำตาที่คลอหน่วยเมื่อครู่เกือบจะร่วงเผาะลงมาอยู่รำไร "พายไม่ได้ตั้งใจสะอื้นนะคะ พายแค่วางไว้แล้ว... คือพายซุ่มซ่ามเองค่ะ พายขอโทษจริงๆ ที่ทำให้คุณธันวาต้องเดือดร้อนแล้วยังต้องมาโกหกแทนพายอีก" ธันวาถอนหายใจยาว ความตึงเครียดบนใบหน้าเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาอ่อนโยนที่มองลงมายังร่างเล็กที่กำลังก้มหน้าคุดคู้ด้วยความรู้สึกผิด "ใครบอกว่าผมโกหกกันล่ะครับคุณพาย" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม เดินเข้าไปใกล้จนพายต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง "เอ๊ะ? ก็... ก็เมื่อกี้คุณธันวาบอกว่า..." "ผมไม่ได้โกหกเรื่องที่คุณเป็นคนหยิบเอกสารออกมาหรอกนะ..." ธันวาโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาพราวระยับ "แต่ผมโกหกเรื่องที่ว่าผมเป็นคนสั่งต่างหาก... จริงๆ แล้วคุณเป็นคนสะำเพร่า ทำเอกสารปลิวตกใส่เครื่องถ่ายเอกสารอัตโนมัติจนมันสキャンส่งเข้าเมลส่วนกลางต่างหากล่ะครับ" พายอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความอับอายขายหน้า "คุณธันวาอะ! รู้อยู่แล้วทำไมไม่บอกเล่าคะ ปล่อยให้พายยืนหน้าซีดใจหายไปถึงตาตุ่มตั้งนาน แถมยัง... แถมยังมาแกล้งกันอีก!" เธอยกมือขึ้นตีแขนแกร่งเบาๆ อย่างลืมตัวด้วยความหมั่นไส้ แต่ธันวากลับจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้รวบเดียวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้เสียจนจมูกแทบจะชนกัน "ก็ถ้าไม่ทำแบบนั้น... ผมจะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่าคุณพายเวลาตกใจแล้วหน้าตาจะน่าเอ็นดูขนาดนี้" ธันวาหยอดคำหวานด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนที่ทำเอาหัวใจของพายเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "คุณธันวานี่... ชักจะเอาใหญ่แล้วนะคะ!" พายพยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อย แต่แก้วใสๆ ทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู "ผมไม่ได้เอาใหญ่สักหน่อยครับ..." ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบพักตร์หวานที่กำลังง้ำงอด้วยความเขินอาย "ผมแค่พูดความจริง... เหมือนกับที่ผมกำลังคิดอยู่ตอนนี้ ว่าผมโชคดีแค่ไหนที่มีเลขาฯ ตัวโก๊ะ แต่... น่ารักที่สุดในบริษัทมาคอยป่วนหัวใจทุกวัน" พายถึงกับพูดไม่ออก สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ มุกเนียนๆ ที่มาพร้อมกับสายตาอบอุ่นคู่นั้นทำเอาเธอยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์ สมองประมวลผลคำว่า 'น่ารักที่สุดในบริษัท' วนไปซ้ำๆ จนแทบจะลัดวงจร "อะ... แฮ่ม! งาน... งานกองเต็มโต๊ะเลยนะคะท่านประธาน ไปนั่งทำงานเลยค่ะ!" พายแก้เขินด้วยการผลักอกกว้างเบาๆ แล้วทำท่าจะเดินหนีไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวเท้าหนี มือหนาก็คว้าชายเสื้อสูทของเธอไว้เบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "เดี๋ยวก่อนสิครับคุณพาย... วันนี้เรามีงานสำคัญที่ต้องทำร่วมกันหลังเลิกงานนะ" พายหันกลับมามองด้วยความสงสัย "งานอะไรคะ? พายไม่มีตารางนัดหมายอันไหนที่..." "มีสครับ..." ธันวาอมยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ "งานไปกินข้าวกับคุณแม่ของผม... และท่านดูเหมือนจะตื่นเต้นมากเป็นพิเศษที่รู้ว่า 'เลขาฯ คนสนิท' จะไปทานข้าวด้วยกันในฐานะ... คนพิเศษ" พายเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเป็นรอบที่สองของวัน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้... มันไม่ใช่เพราะความกลัวความผิดพลาด แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นและเขินอายจนแทบจะเป็นลมเสียให้ได้ ก่อนที่พายจะได้ทันเอ่ยปากปฏิเสธหรือซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว และบุคคลที่เดินตามหลังเธอเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ... คือบุคคลที่พายไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นหน้าเขาอีกครั้งในบริษัทแห่งนี้... อดีตแฟนเก่าที่เพิ่งทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใยเมื่อครึ่งปีก่อน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ!