ปาร์ตี้วันเกิดธันวา

“อย่าเพิ่งมาสั่นตอนนี้สิ ยัยพาย...” ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาจนแทบผูกโบสีเงินรอบกล่องของขวัญไม่สำเร็จ พายกัดริมฝีปากล่างแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสฝาดปร่า ความเย็นเยียบจากแผ่นหลังยังคงแล่นริ้วขึ้นมาเป็นระลอก ภาพเงาร่างคุ้นตาของ ‘กร’ อดีตคนรักที่เพิ่งเดินเฉียดผ่านเธอไปในแผนกการเงินเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนยังคงติดตา... แววตาเย็นชาคู่นั้น รอยยิ้มหยันที่เคยทิ้งคำพูดกรีดหัวใจไว้ว่า *‘คนซุ่มซ่าม ไร้อนาคตอย่างเธอ อยู่ไปก็มีแต่ฉุดรั้งชีวิตฉัน’* มันยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงความมั่นใจของเธออยู่เสมอ แต่เธอจะปล่อยให้อดีตพังทลายค่ำคืนนี้ไม่ได้เด็ดขาด วันนี้คือวันที่ยี่สิบแปดพฤศจิกายน... วันคล้ายวันเกิดครบรอบสามสิบปีของประธานบริษัทผู้แสนดีอย่างคุณธันวา บนโต๊ะประชุมเล็กในห้องทำงานส่วนตัวของเลขาฯ ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม พายลอบมองนาฬิกาแขวนผนัง เข็มสั้นชี้เลขแปด เข็มยาวชี้เลขสิบสอง สองทุ่มตรงเป๊ะ อีกไม่เกินสิบนาที คุณธันวาจะเสร็จสิ้นการประชุมอันแสนตึงเครียดกับบอร์ดบริหารชุดใหญ่ การประชุมที่เธอแอบเห็นในตารางนัดหมายว่าครอบครัวของเขาตั้งใจใช้เป็นเครื่องมือกดดันให้เขายอมลงนามควบรวมกิจการกับตระกูลของมินตรา เขาต้องเหนื่อยมากแน่ๆ... ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภายใต้ใบหน้าสุขุมและรอยยิ้มใจดีที่เขามอบให้พนักงานทุกคน พายมองเห็นรอยหมองคล้ำใต้ดวงตาคู่คม และความโดดเดี่ยวอันลึกซึ้งที่เขาแบกรับไว้เพียงลำพัง “เอาล่ะ ภารกิจกู้รอยยิ้มท่านประธาน เริ่มได้!” หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิแล้วรีบปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้หมุนมีล้อเลื่อน มือหนึ่งถือป้ายผ้าสักหลาดที่เธอแอบตัดแปะเองทั้งคืน ข้อความสะกดตัวอักษรโย้เย้เขียนว่า *‘สุขสันต์วันเกิดคุณธันวา เจ้านายที่ใจดีที่สุดในสามโลก’* อีกมือพยายามเอื้อมแปะเทปกาวสองหน้าเข้ากับขอบเพดาน แต่ทว่า... ความเป็น ‘พาย’ ไม่เคยปรานีใคร *ครืดดดด!* ล้อเก้าอี้เจ้ากรรมดันเลื่อนถอยหลังไปตามแรงโน้มถ่วง พายเบิกตากว้าง แขนปัดป่ายคว้าอากาศ สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เธอรีบคว้าพลุกระดาษแฟนซีที่เหน็บไว้ข้างเอวขึ้นมาหวังยึดเกาะ แต่ดันเผลอกระตุกสายชนวนอย่างแรง! *ปัง!!* เศษกระดาษสีรุ้งพวยพุ่งกระจายเต็มห้อง พร้อมๆ กับร่างบางที่เซถลาลงมา ทว่าแทนที่จะกระแทกพื้นแข็ง เธอกลับหล่นลงบนโซฟาหนังนุ่มนิ่มอย่างปาฏิหาริย์... เพียงแต่หน้าคว่ำจมลงไปในกล่องเค้กครีมสดรสส้มที่เธออุตส่าห์ไปต่อคิวซื้อมาตั้งแต่เช้าตรู่! “อื้อหือ... หวานนำ เปรี้ยวตาม ครีมละมุนลิ้นสุดๆ ไปเลย...” พายพึมพำเสียงอู้อี้ขณะค่อยๆ ยกใบหน้าขาวผ่องที่บัดนี้เต็มไปด้วยวิปครีมสีส้มขึ้นมา เศษกระดาษฟอยล์สีทองติดอยู่ตรงปลายจมูกรั้น อีกชิ้นแปะอยู่บนคิ้วข้างขวา และในจังหวะนั้นเอง... *แกร๊ก.* เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนบานประตูไม้โอ๊กบานใหญ่จะเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ชายเสื้อเชิ้ตด้านในหลุดลุ่ยเล็กน้อย เนกไทถูกปลดเอียงกะเท่เร่ ดวงตาคมกริบของธันวาฉายแววอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด ทว่าทันทีที่สายตาของเขากระทบเข้ากับภาพตรงหน้า ขายาวๆ คู่นั้นก็ชะงักงันอยู่กับที่ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบา “...พาย?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกคล้ายละเมอ เขากะพริบตาถี่ๆ มองห้องทำงานที่ระเกะระกะไปด้วยลูกโป่งหลากสี ป้ายผ้าที่เอียงกระเท่เร่ และเลขาฯ ส่วนตัวของเขาที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนโซฟา โดยมีหน้าตาไม่ต่างจากตุ๊กตาหิมะที่ทำจากครีมสดรสส้ม “สะ... สุขสันต์วันเกิดค่ะบอส!” พายรีบฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี พยายามทำลายความอึดอัด ทั้งที่ในใจอยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ “คือ... พายกะว่าจะจุดเทียนแล้วถือเดินออกไป แต่ดูเหมือนเค้กจะอยากมาหาพายก่อนน่ะค่ะ แฮะๆ” ไหล่กว้างของธันวาที่เคยตั้งตรงอย่างตึงเครียดค่อยๆ ลู่ลง ริมฝีปากหยักลึกที่เม้มแน่นมาตลอดทั้งวันเริ่มคลายออก ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันหาได้ยากยิ่งจะหลุดรอดออกมาจากลำคอของเขา มันไม่ใช่รอยยิ้มตามมารยาททางธุรกิจ แต่เป็นเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผย จริงใจ และเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา “ให้ตายสิ...” ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ เดินตรงเข้ามาหาเธอ ขายาวก้าวข้ามเศษริบบิ้นบนพื้น ก่อนจะย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพรมตรงหน้าหญิงสาว “คุณทำอะไรกับตัวเองเนี่ย หืม?” ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้พายลืมหายใจ กลิ่นน้ำหอมเปลือกไม้ผสมกลิ่นอายความเหนื่อยล้าของเขาลอยวนอยู่ตรงปลายจมูก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของธันวาทอประกายระยิบระยับเมื่อมองสบตาเธอ เขายกมือหนาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วโป้งอุ่นจัดแตะลงที่ข้างแก้มนวล แล้วค่อยๆ ปาดคราบวิปครีมออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นนุ่มนวล อบอุ่น จนหัวใจดวงน้อยในอกซ้ายของพายเต้นระรัวผิดจังหวะ “ขอโทษนะคะ...” พายกระซิบเสียงแผ่ว ก้มหน้าหลบสายตาคมลึก “พายตั้งใจจะจัดปาร์ตี้ดีๆ ให้คุณแท้ๆ อยากให้คุณมีความสุข... เพราะรู้ว่าวันนี้คุณต้องเจอเรื่องแย่ๆ มาทั้งวัน แต่พายก็ทำพังจนได้ พายมันซุ่มซ่าม ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ...” หยาดน้ำตาเม็ดเล็กที่เอ่อล้นมาจากความกดดันเรื่องแฟนเก่า ผสมปนเปกับความน้อยเนื้อต่ำใจในความโก๊ะของตัวเอง เริ่มคลอหน่วยที่หางตา ทว่า ธันวากลับไม่ได้ดึงมือออก เขากลับเลื่อนฝ่ามือขึ้นประคองแก้มของเธอไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “พาย ฟังผมนะ” เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น “รู้ไหมว่าตั้งแต่ผมอายุยี่สิบ วันเกิดของผมคือวันที่ผมเกลียดที่สุด... มันคือวันที่พ่อจะวางเป้าหมายกำไรปีถัดไปให้ผม มันคือวันที่บอร์ดบริหารจะมาอวยพรจอมปลอมเพื่อหวังผลประโยชน์ ไม่มีใครเคยถามเลยว่าผมเหนื่อยไหม หรือผมอยากได้อะไร...” สายตาของเขาเลื่อนลงมองเค้กที่เละไม่เป็นท่า แล้วเลื่อนกลับมาสบตาเธออย่างลึกซึ้ง “แต่วันนี้... เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ที่มีคนจัดงานวันเกิดให้ ‘ธันวา’ ไม่ใช่ ‘ประธานบริษัท’... และเค้กก้อนนี้ ต่อให้มันจะเละแค่ไหน มันก็เป็นเค้กที่สวยที่สุดที่ผมเคยได้” คำพูดที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความจริงใจทำให้น้ำตาของพายหยดแหมะลงบนหลังมือของเขา ธันวาค่อยๆ ใช้นิ้วเกลี่ยหยดน้ำตานั้นออกอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะแตะวิปครีมที่ปลายนิ้วเข้าปากตัวเองอย่างหน้าตาเฉย “อืม... อร่อยดีนี่ หวานกำลังดีเลย” เขายิ้มละไม ดวงตาเป็นประกายวับวาว “ขอบคุณนะครับพาย ขอบคุณจริงๆ” ใบหน้าของทั้งสองขยับเข้าใกล้กันโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงจนได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจที่เริ่มประสานเป็นจังหวะเดียวกัน สายตาของธันวาเลื่อนจากดวงตากลมโตลงมาหยุดอยู่ที่กลีบปากอิ่มที่เปื้อนคราบครีมบางเบา... ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่เหนือผิวแก้มของเธอ พายหลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด รับรู้ได้ถึงระยะห่างที่ค่อยๆ ลดลงจนเกือบเป็นศูนย์— *ปัง!* เสียงผลักประตูกระแทกผนังดังสนั่นตัดผ่านมวลอากาศสีชมพูจนแตกกระจาย! “แหม... ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ แต่เกรงว่าคงต้องขอขัดจังหวะความสุขชั่วคราว” เสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยและเยียบเย็นดังขึ้น พายสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากธันวาแทบไม่ทัน ขณะที่ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณความปกป้องฉายชัดในแววตา เขาก้าวมายืนบังพายไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม ชุดเดรสสีแดงเพลิงขับให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูร้ายกาจ มุมปากของเธอเหยียดยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของพายดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว... ไม่ใช่การปรากฏตัวของมินตรา หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของผู้ชายอีกคนที่ก้าวตามหลังมินตราเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ ในมือของเขาถือแฟ้มเอกสารลับของฝ่ายตรวจสอบบัญชี “กร...” พายพึมพำออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ลมหายใจสะดุดกึก “ขอแนะนำอย่างเป็นทางการนะคะธันวา” มินตรายิ้มเหี้ยม พลางผายมือไปยังชายหนุ่มผู้เป็นอดีตคนรักของพาย “นี่คือคุณปกรณ์ ผู้ตรวจสอบบัญชีพิเศษคนใหม่ที่บอร์ดบริหารส่งมาตรวจสอบเรื่องเงินรั่วไหลในโครงการพัฒนาอสังหาฯ ฝั่งตะวันออก... และดูเหมือนว่า หลักฐานการโอนเงินที่น่าสงสัยทั้งหมด จะถูกส่งตรงออกมาจากคอมพิวเตอร์ของคุณเลขาฯ คนเก่งของคุณนี่เองค่ะ!” ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวฟาดลงกลางใจพายอย่างจัง เมื่อแววตาของกรที่มองสบตาเธอในวินาทีนี้... ไม่ใช่แววตาของคนแปลกหน้า แต่เป็นแววตาของผู้ล่าที่พร้อมจะฉีกเนื้อเธอให้แหลกคามือ! *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยส่งกำลังใจให้คุณเลขาตัวโก๊ะเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!