คำสัญญาที่ให้ไว้

"คุณธันวาคะ... พายคิดว่าพายไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ ค่ะ พายทำแฟ้มเอกสารชุดสำคัญหายไปทั้งชุด แถมยังทำกาแฟหกใส่เอกสารสัญญาที่คุณเตรียมไว้ตั้งนานอีก พายมันแย่จริงๆ ค่ะ" เสียงสั่นเครือของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางของท่านประธาน เธอก้มหน้ามองพื้นพรมด้วยความรู้สึกละอายใจอย่างถึงที่สุด มือไม้ที่เคยหยิบจับอะไรก็ซุ่มซ่ามบัดนี้สั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น ความผิดพลาดครั้งล่าสุดนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย มันคือเอกสารสำคัญสำหรับการเจรจาในเช้าวันพรุ่งนี้ และพายเพิ่งทำมันสูญหายไปในกองเอกสารที่เธอต้องคัดแยก ธันวาไม่ได้ตอบรับทันที เขาค่อยๆ วางปากกาในมือลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ความกดดันจากความเงียบทำให้พายยิ่งน้ำตาคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา "พาย มองหน้าผมครับ" น้ำเสียงของธันวาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความอ่อนโยนซ่อนอยู่ข้างใน พายค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะเปล่งประกายด้วยความสดใส บัดนี้กลับฉายแววความเปราะบางและสิ้นหวัง เธอพยายามกลั้นสะอื้นแต่ดูเหมือนมันจะยากเกินไป "คุณธันวาไล่พายออกเถอะค่ะ พายรู้ว่าพายพยายามแล้ว แต่มันก็ยังไม่ดีพอ พายไม่ใช่เลขาแบบที่คุณควรจะมี พายทำได้แค่ทำให้คุณเดือดร้อน... ทุกเรื่องเลย" ธันวาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเคืองอย่างที่พายหวาดกลัว แต่เขากลับรู้สึกเจ็บปวดในใจที่เห็นหญิงสาวตรงหน้าลดทอนคุณค่าของตัวเองลงเพียงเพราะความผิดพลาดเล็กน้อยที่เกิดจากอุบัติเหตุ เขาเอื้อมมือไปเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้หัวใจของพายสั่นไหวอย่างรุนแรง "พายฟังผมนะ" ธันวาเอ่ยต่อ สายตาของเขาสบประสานกับนัยน์ตาของเธออย่างมั่นคง "ความผิดพลาดน่ะ ใครก็ทำได้ แม้แต่ผมที่เป็นประธานบริษัทที่ใครๆ ว่าเก่งกาจ แต่ผมไม่เคยเสียใจที่เลือกคุณมาเป็นเลขา และผมไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าจะปล่อยให้คุณต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง" "แต่ว่า..." "ไม่มีแต่ครับ" ธันวาแทรกขึ้นเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากตัวเขา "ผมอาจจะดูเป็นคนเจ้าระเบียบ เย็นชา และแบกโลกทั้งใบเอาไว้คนเดียวมาตลอดชีวิต แต่ตั้งแต่มีคุณเข้ามา... พาย คุณเป็นสีสันที่ผมไม่เคยรู้ว่าชีวิตขาดหายไป ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร หรือมินตราจะพยายามบีบคั้นให้สถานการณ์มันยากลำบากแค่ไหน แค่คุณยืนอยู่ข้างๆ ผม... แค่นั้นก็พอแล้วครับ" เขารวบมือทั้งสองข้างของพายขึ้นมาจับไว้แน่น สัมผัสที่หนักแน่นนั้นเป็นคำสัญญาที่ไม่มีลายลักษณ์อักษร แต่กลับมีพลังมากกว่าเอกสารสัญญาใดๆ ในห้องนี้ "ผมสัญญาว่า ไม่ว่าเรื่องจะร้ายแรงแค่ไหน ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ พายจะไม่ต้องกลัวความผิดพลาดอีกต่อไป เพราะเราจะก้าวข้ามมันไปด้วยกัน" บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของธันวาทำให้พายรู้สึกเหมือนพายุในใจที่โหมกระหน่ำเริ่มสงบลง เธอไม่ได้มองเขาเป็นแค่เจ้านายที่แสนดีอีกต่อไป แต่เขากลายเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่เธอมีในโลกที่ดูจะโหดร้ายสำหรับคนซุ่มซ่ามอย่างเธอ พายพยักหน้ารับช้าๆ น้ำตายังคงรื้นอยู่ที่ขอบตา แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่มันคือความซาบซึ้งใจที่ยากจะบรรยาย ทว่า ความอบอุ่นนั้นถูกทำลายลงในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกกว้าง มินตราก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสดีไซน์หรูหรา ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแต่ดวงตาฉายแววเยาะเย้ยขณะมองภาพคนทั้งสองที่ยังจับมือกันอยู่ "แหม... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของ 'เลขาตัวโก๊ะ' กับ 'ท่านประธาน' เข้าให้สินะคะ" มินตราแค่นหัวเราะ ก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานของธันวา "ไม่ต้องหาแฟ้มที่ทำหายไปหรอกนะ เพราะฉันเจอตัวจริงของมันแล้ว... พร้อมกับหลักฐานบางอย่างที่ธันวาคงไม่คิดอยากจะเห็นด้วยตัวเอง" ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขารีบผละจากพายแล้วหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู เพียงแค่สายตาสัมผัสกับเนื้อหาด้านใน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว พายมองดูสีหน้าของธันวาด้วยความใจเสีย "นี่มัน... อะไรกันคะคุณธันวา?" พายถามด้วยเสียงแผ่วหวิว ธันวาไม่ได้ตอบ เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้พายดู ในนั้นคือรูปถ่ายที่ดูเหมือนจะเป็นการพบกันลับๆ ระหว่าง 'เลขาตัวโก๊ะ' กับคู่แข่งทางการค้าของบริษัท... และในรูปนั้น พายดูสนิทสนมกับเขาคนนั้นอย่างน่าเหลือเชื่อ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ 'เค้กวานิลลา' เสมอมานะคะ!