แผนร้ายของมินตรา

กระดาษแผ่นบางในมือของพายสั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานท่านประธานดูจะแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ ภาพถ่ายบนกระดาษใบนั้นบันทึกช่วงเวลาที่เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำ—หรือบางที มันอาจเป็นมุมกล้องที่จงใจบิดเบือนความจริงอย่างร้ายกาจ เงาร่างของเธอกำลังยืนอยู่ใกล้กับชายหนุ่มในชุดสูทสากล ทว่าใบหน้าของฝ่ายชายถูกเบลอไว้จนมองไม่ชัดเจน แต่ท่าทางที่โน้มตัวเข้าหากันคล้ายกำลังกระซิบกระซาบ ทำให้ต่อให้เป็นคนนอกมองเข้ามาก็ย่อมตีความไปในทางเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย "คุณธันวาคะ..." เสียงของพายแห้งผาก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทว่าดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว... มันราบเรียบ ว่างเปล่า และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเธอ "มัน... มันไม่ใช่ความจริงนะคะ รูปนี้ถูกตัดต่อ หรือไม่ก็..." "คุณพายเคยได้ยินคำว่า 'ภาพหนึ่งภาพแทนคำพูดนับพันคำ' ไหมครับ" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนเดาความรู้สึกไม่ออก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนพื้นโต๊ะไม้ราคาแพง จังหวะการเคาะนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบ ราวกับนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลังความสัมพันธ์สั้นๆ ระหว่างเลขาตัวโก๊ะกับท่านประธานหนุ่มผู้เพียบพร้อม พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกจุกแน่นแล่นขึ้นมาจุกที่อก ปมในใจที่ว่าเธอมัน "ไม่คู่ควร" และ "ซุ่มซ่ามเกินกว่าจะยืนเคียงข้างเขา" กลับมาบีั้นรัดหัวใจเธออีกครั้งอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของลานจอดรถชั้นใต้ดินของบริษัท มินตรากำลังยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงสด เธอกำลังมองโทรศัพท์มือถือในมือ หน้าจอแสดงผลหน้าเว็บข่าวบันเทิงใต้ดินและกลุ่มซุบซิบภายในองค์กร ที่ตอนนี้หัวข้อข่าวร้อนแรงที่สุดกำลังพุ่งเป้าไปที่ "เลขาสาวหน้าใส ยักยอกความลับบริษัท ขายข้อมูลให้คู่แข่ง" พร้อมกับแนบรูปถ่ายใบเดียวกับที่ธันวากำลังถืออยู่ "แผนการขั้นแรกผ่านไปได้ด้วยดีสินะคะ..." มินตราพึมพำกับตัวเองเบาๆ แววตาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ เธอย่อมรู้ดีว่ารูปนั้นมาจากไหน เพราะเธอเป็นคนจ้างปาปารัสซี่มืออาชีพมาจัดฉากและตัดต่อมันขึ้นมาเอง เพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของพายให้ย่อยยับ และที่สำคัญที่สุดคือ ทำให้ธันวาสูญเสียความศรัทธาในตัวผู้หญิงซุ่มซ่ามคนนั้น กลับมาที่ห้องทำงานประธาน พายพยายามสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แม้ว่าขอบตาของเธอจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ "พายทำงานที่นี่ด้วยความซื่อสัตย์มาตลอดนะคะ คุณธันวาก็รู้..." พายพยายามอธิบาย น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม "พายอาจจะเปิ่น อาจจะทำแฟ้มเอกสารตก หรือทำกาแฟหกใส่พรมบ่อยๆ แต่พายไม่เคยคิดทรยศบริษัท หรือ... หรือแม้แต่จะเอาความลับไปบอกใครเลยนะคะ" ธันวายังคงนิ่งเงียบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปรดเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนพายได้กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น ทว่าในยามนี้กลับทำให้เธอรู้สึกหนเหน็บยิ่งกว่าเดิม มือหนายื่นออกมาช้าๆ พายหลับตาลงโดยอัตโนมัติ เตรียมใจรับคำไล่ออก หรือคำประณามหยาดหยันที่เธอสมควรได้รับจากการสะשלความซุ่มซ่ามและโง่เขลาของตัวเอง แต่ทว่า... สัมผัสที่คาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้น นิ้วอุ่นๆ ของธันวาแตะเบาๆ ที่คางของเธอ แล้วยกขึ้นบังคับให้เธอลืมตาขึ้นมาสบตากับเขา "คุณร้องไห้ทำไมครับ หืม... คนเก่งของผม" น้ำเสียงที่เคยราบเรียบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างล้นปรี่ แววตาคมคลาคล่ำไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าพายจะคาดเดา พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ... คุณไม่โกรธพายหรอกหรือคะ? ในเมื่อหลักฐานมัน..." "ผมเป็นคนประเภทไหนในสายตาคุณครับ ถึงจะเชื่อกระดาษแผ่นเดียวที่แม้แต่เด็กฝึกงานยังดูออกว่าผ่านการรีทัชมาห่วยแตกขนาดนี้" ธันวาอมยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก แววตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู "อีกอย่าง... คนในรูปตัวจริงสูงกว่าคุณตั้งเยอะ และที่สำคัญที่สุด ผมรู้จักเลขาของผมดีกว่าใครทั้งหมด... เธอทั้งซุ่มซ่าม โก๊ะ และซื่อบื้อจนน่าตี แต่เธอไม่มีทางฉลาดพอจะไปเป็นสายลับให้ใครได้หรอกครับ" แม้คำชมจะเจือด้วยการหยิกแกมหยอก แต่มันก็ทำให้หัวใจที่กำลังจะแตกสลายของพายกลับมาพองโตขึ้นอีกครั้ง เธอยิ้มทั้งน้ำตา มือเล็กเผลอยกขึ้นตีแขนเขาเบาๆ ตามความเคยชินเมื่อถูกแกล้ง "นี่คุณว่าพายโง่หรือคะ!" "พูดความจริงต่างหากครับ" ธันวาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวานล้ำที่อบอวลอยู่ในห้องทำงาน ทว่าความสุขนั้นช่างสั้นนัก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประธานกรรมการฝ่ายบริหารอาวุโส—ซึ่งก็คือคุณลุงแท้ๆ ของธันวา—จะผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ในมือถือแท็บเล็ตเปิดหน้าข่าวฉาวที่มีชื่อของพายหราอยู่ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงอันดังลั่นห้อง "ธันวา! แกอธิบายเรื่องนี้ซิว่ามันหมายความว่ายังไง! ผู้หญิงคนนี้กำลังทำให้ชื่อเสียงตระกูลเราป่นปี้!" เค้กวานิลลาขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอมานะคะ