กลับมาทำงานด้วยกัน

"ถ้าคุณธันวายังไม่เลิกทำหน้าบึ้งตึงเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนี้ พายก็คงต้องขอตัวกลับไปนอนกอดหมอนข้างที่บ้านเหมือนเดิมนะคะ" เสียงหวานใสที่พยายามทำเป็นเข้มแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกบริษัท พายยืนกอดอกแน่น สายตาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความประหม่า มือที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังสั่นน้อยๆ จนเธอต้องจิกเล็บเข้าหากันเพื่อเรียกสติ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ แววตาคมกริบที่เคยดูเย็นชาบัดนี้สั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่มักจะทำให้หัวใจของพายเต้นผิดจังหวะอยู่เสมอ เขาถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงช้าๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง "คุณพาย... ผมไม่ได้บึ้งตึง ผมแค่กำลังคิดว่า จะต้องใช้มาตรการไหนถึงจะกันคุณไม่ให้หลุดมือไปจากผมได้อีก" เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงไปด้วยความเว้าวอนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเจ้าระเบียบ "มาตรการงั้นเหรอคะ?" พายเลิกคิ้ว ถามพลางก้าวเดินไปรอบๆ ห้องอย่างไม่ถูกที่ถูกทาง ความประหม่าทำให้เธอสะดุดขอบพรมจนเซเล็กน้อย โชคดีที่เธอคว้าขอบโต๊ะทำงานไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้กลายเป็นนางเอกจอมซุ่มซ่ามต่อหน้าประธานบริษัทเป็นรอบที่ล้านแน่ๆ ธันวาส่ายหน้าเบาๆ แววตาของเขาเอ็นดูเหลือเกินในวินาทีที่เขาลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาใกล้ แต่พายกลับถอยกรูดไปพิงชั้นวางหนังสือ "เงื่อนไขของพายยังเหมือนเดิมนะคะ คุณธันวาต้องสัญญาว่าถ้าพายกลับมาทำงาน จะไม่มีเรื่องของมินตราเข้ามาเกี่ยวข้องในชีวิตการทำงานของพายอีก พายไม่อยากปวดหัวกับเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของใคร โดยเฉพาะคนที่จ้องจะคอยกดหัวพายอยู่ตลอดเวลา" น้ำเสียงของพายเริ่มหนักแน่นขึ้น เธอตัดสินใจแล้วว่าครั้งนี้จะไม่ยอมเป็นเบี้ยล่างให้ใครอีก การที่เธอจากไปในตอนนั้นมันเจ็บปวดเกินกว่าจะกลับมาเผชิญหน้ากับความวุ่นวายโดยไร้เกราะป้องกัน "ผมตัดขาดความสัมพันธ์กับมินตราในเชิงธุรกิจไปเกือบหมดแล้ว ส่วนเรื่องส่วนตัว... คุณก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ แต่ผมสัญญา ว่านับจากวินาทีนี้ไป คุณพายจะเป็นคนเดียวที่ผมจะให้สิทธิ์ในการก้าวเข้ามาใน 'พื้นที่ส่วนตัว' ของผม" เขาขยับเข้ามาใกล้จนพายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา มันเป็นกลิ่นไม้หอมที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคง เหมือนกับตัวตนของธันวาที่ไม่เคยเปลี่ยน พายใจสั่น เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลจากรอยยิ้มที่มีเสน่ห์นี้ แต่หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศต่อสมองทุกครั้งที่เขาจ้องมองมา "แล้วงานล่ะคะ? พายไม่มั่นใจว่าพายจะทำได้ดีพอ พายอาจจะยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิม ทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญ หรือทำรายงานผิดพลาด..." พายก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง ความไม่มั่นใจในตัวเองยังคงเป็นปมใหญ่ในใจที่กัดกินเธอมาตลอด ธันวายื่นมือหนาออกมา หมายจะแตะที่ไหล่ของเธอ แต่แล้วเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะแล้วส่งให้เธอ "อ่านสัญญานี้ดูสิครับ" พายรับเอกสารมาอ่านด้วยความมึนงง ดวงตาโตเบิกกว้างเมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน มันไม่ใช่สัญญาจ้างงานแบบที่เธอเคยทำ แต่มันคือบันทึกข้อตกลงพิเศษที่ระบุว่า เธอจะได้รับอำนาจในการตัดสินใจบางอย่างในโปรเจกต์ใหม่ และที่สำคัญที่สุด... มีข้อความเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกที่มุมกระดาษว่า *'ถ้าทำพลาด ผมจะรับผิดชอบเองในฐานะ... แฟน'* พายหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้าตาเขียวปั๊ด "คุณธันวา! นี่มันสัญญาทาสหรือสัญญาอะไรกันแน่คะเนี่ย!" ธันวาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่สดใสและผ่อนคลายที่สุดเท่าที่พายเคยได้ยินมา เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มใสจนพายแทบจะละลายกองไปกับพื้น "มันเป็นสัญญาของคนสองคนที่อยากจะสร้างอนาคตด้วยกันครับ คุณพายจะรับไหม... หรืออยากให้ผมคุกเข่าลงไปขอร้องกลางห้องทำงานต่อหน้าเลขาคนใหม่ของผมดี?" พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักที่หวานหอมที่สุดในชีวิต แต่เธอก็พร้อมจะกระโดดลงไปอย่างเต็มใจ "พายจะทำ... แต่ถ้าคุณธันวาทำตัวเผด็จการเมื่อไหร่ พายจะลาออกแล้วย้ายไปอยู่ขั้วโลกเหนือเลยคอยดู!" เธอขู่ฟ่อพลางคว้าปากกามาจรดปลายเซ็นชื่อลงในเอกสารอย่างฉับไว ธันวายิ้มกว้าง ก่อนจะดึงเอกสารไปเก็บไว้ในลิ้นชักอย่างทะนุถนอม "ยินดีต้อนรับกลับมานะครับ เลขาคนเก่งของผม" บรรยากาศในห้องดูจะสดใสขึ้นทันตาเห็น พายรู้สึกว่าภาระหนักอึ้งในใจเบาบางลง เธอหันไปหยิบแก้วกาแฟที่วางทิ้งไว้เพื่อจะทำความสะอาดตามนิสัยเดิม แต่แล้วจังหวะที่เธอกำลังจะหันตัว เสียงเคาะประตูที่ดังรัวและไร้มารยาทก็แทรกผ่านเข้ามา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ประตูบานใหญ่เปิดผางออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างระหงของมินตราในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง ดวงตาคู่สวยตวัดมองพายอย่างเหยียดหยามก่อนจะหยุดลงที่ธันวา "ธันวา! คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าจะยกเลิกสัญญาร่วมทุนกับบริษัทพ่อฉันแค่เพราะยัยเลขาซุ่มซ่ามคนนี้?" มินตราแผดเสียงลั่นห้อง มือไม้สั่นเทาด้วยความโกรธจัด พายสะดุ้งสุดตัว กาแฟในแก้วที่เธอยังไม่ทันได้ล้างหกกระเซ็นใส่ขอบโต๊ะทำงานราคาแพงของธันวาจนเลอะเทอะไปหมด เธอรีบกุลีกุจอหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดด้วยความลนลานจนเผลอทำแก้วกาแฟร่วงจากมือลงพื้นจนแตกกระจาย! *เพล้ง!* เสียงแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง พายยืนตัวแข็งทื่อ ก้มมองเศษแก้วที่แตกกระจายเต็มพื้น พร้อมกับสายตาของมินตราที่จ้องมองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ในขณะที่ธันวาเพิ่งจะเดินเข้ามาประชิดตัวพายด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มินตราก้าวเข้ามาใกล้พายมากกว่าเดิม แววตาเต็มไปด้วยแผนการร้ายที่พายเพิ่งจะสัมผัสได้ "ธันวา... คุณคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะเลือกผู้หญิงแบบนี้ แทนที่จะเป็นอนาคตของบริษัทคุณ?" เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือแล้วปาทิ้งลงบนเศษแก้วที่แตกกระจายอยู่แทบเท้าพาย "แล้วบอกฉันซิ ว่าถ้ารู้ความลับนี้ไป พนักงานบริษัทคุณจะยังยอมรับเธออยู่ไหม?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ เค้กวานิลลาหวังว่ารี้ดจะมีความสุขกับการเดินทางของพายและธันวานะคะ