กลิ่นเลือดในออฟฟิศหรู

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ตัดกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่จางลงไปบ้างแต่ยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทอย่างน่าสะอิดสะเอียน ดร.อคินยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยหนาเตอะในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางย่านธุรกิจ แสงไฟนีออนสีส้มอ่อนจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ อาบไล้ร่างสูงโปรดิวเซอร์ความตายในคราบแพทย์นิติเวช หัวใจของเขาไม่ได้เต้นผิดจังหวะเพราะความหวาดกลัว แต่มันกระตุกวูบจากความจริงที่ว่า... รอยแผลผ่าตัดใต้กระดูกซี่โครงที่เขาเป็นคนลงมือเย็บด้วยมือตนเองบนร่างของซีอีโอหนุ่มผู้ล่วงลับ ไม่มีทางที่มนุษย์หน้าไหนในห้องสอบสวนของตำรวจจะล่วงรู้ได้ นอกจากฆาตกรที่ยืนอยู่ร่วมห้องชันสูตรในคืนนั้น หรือไม่ก็... ตัวศพเองที่ฟื้นขึ้นมาบอกเบาะแส "คุณหมออคินดูเหม่อลอยไปนะครับ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมห้อง ทนายรินลดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวออกจากเงาสลัวของชั้นหนังสือราคาแพง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วห้องทำงานที่ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีรอยเท้าแปลกปลอม นอกจากการตายที่ถูกจัดฉากอย่างแนบเนียนให้เป็นอุบัติเหตุจากการพลัดตกจากเก้าอี้ทำงาน "ผมแค่นึกถึงความสะשלขของงานศิลปะชิ้นเอก" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นความรู้สึกบนใบหน้าคมคายราวกับถูกแกะสลักจากหินอ่อน เขาขยับถุงมือยางสีขาวในมือเบาๆ "งานศิลปะที่มักมีรอยตำหนิซ่อนอยู่ในจุดที่ไม่มีใครคาดคิด... เหมือนคดีนี้" รินลดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทรงเสน่ห์แต่มืดมน เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ชายตามองแฟ้มคดีที่วางอยู่บนนั้น "คุณหมายถึงรอยกรีดใต้ซี่โครงนั่นน่ะหรือคะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมติดพูดครับ" เธอยิ้มมุมปากเมื่อเผลอหลุดคำลงท้ายแบบผู้หญิงออกมาให้สุภาพบุรุษหน้านิ่งได้ยิน แต่อคินไม่ได้สนใจความผิดพลาดเล็กน้อยนั้น "คุณรู้เรื่องรอยแผลนั้นได้อย่างไร ทนายรินลดา" อคินหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยปะปนกับกลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากคนทั้งคู่ "บันทึกการผ่าตัดศพเป็นความลับสุดยอดของสถาบันนิติเวช คนนอกไม่มีทางเข้าถึงเว้นแต่..." "เว้นแต่จะมีใครบางคนจงใจเปิดประตูหลังให้ผมเห็น" รินลดาต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนอคินได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา "ความลับไม่มีในโลกหรอกครับคุณหมอ โดยเฉพาะความลับที่ถูกเย็บปิดตายไว้ด้วยด้ายไนลอนเบอร์ศูนย์... คุณคิดว่ามีแค่คุณคนเดียวหรือที่อ่านเกมนี้ออก" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น ทั้งสองคนต่างยืนอยู่บนเส้นด้ายแห่งผลประโยชน์ที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง อคินต้องการความจริงเชิงประจักษ์เพื่อกระชากหน้ากากฆาตกร ส่วนรินลดา—ในฐานะทนายความที่รับว่าความให้ผู้ทรงอิทธิพล—กำลังปกป้องความลับบางอย่างที่อาจสั่นคลอนรากฐานของกระบวนการยุติธรรม แต่ในสถานการณ์นี้ ทั้งคู่กลับต้องจำใจกลายเป็นพันธมิตรชั่วคราวในการตรวจที่เกิดเหตุซ้ำโดยไม่คาดฝัน เนื่องจากคำสั่งลับจากเบื้องบนที่ต้องการปิดคดีให้เร็วที่สุด ทำให้พวกเขาแอบลักลอบเข้ามาในสถานที่เกิดเหตุยามวิกาลเช่นนี้ "เรามีเวลาไม่มากก่อนที่ รปภ. รอบกะจะเดินมาตรวจบริเวณนี้" อคินดึงสติกลับมาที่เป้าหมายหลัก เขาเบนสายตาไปมองพรมเปอร์เซียราคาแพงบนพื้น "แยกย้ายกันหาหลักฐานที่ตำรวจมือสมัครเล่นพวกนั้นมองข้ามไป... ถ้าคุณยังอยากรู้ว่าใครคือฆาตกรตัวจริง" "ตกลงครับ" รินลดาตอบรับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกย้ายกันปฏิบัติการในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยความตึงเครียด อคินคุกเข่าลงใช้ไฟฉายแรงสูงส่องกราดไปตามซอกมุมของชั้นหนังสือ กลิ่นอับของกระดาษเก่าผสมผสานกับความเงียบงัดข้อในจิตใจ สมองของเขาประมวลผลด้วยตรรกะอันเฉียบคม หากนี่คือห้องปิดตาย และเหยื่อเสียชีวิตจากพิษที่ออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว ทำไมแก้วไวน์บนโต๊ะจึงไม่มีคราบสารพิษตกค้าง? ทำไมร่องรอยการต่อสู้ถึงเป็นศูนย์? ทางด้านรินลดา เธอกำลังรื้อค้นลิ้นชักลับหลังโต๊ะทำงาน นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสัมผัสโดนเอกสารฉบับหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เธอหยิบมันขึ้นมาพลิกดู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาเพียงเสี้ยววินาทีที่รอดพ้นจากการสังเกตของคนอื่นไม่ได้ แต่ไม่รอดพ้นสายตาของนิติเวชหน้านิ่งที่มองสะท้อนผ่านเงากระจก "เจออะไรที่น่าสนใจหรือครับ ทนายรินลดา" อคินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาประชิดตัวเธอโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง รินลดาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ข้างหลังลำตัว รอยยิ้มมั่นใจถูกประดับขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง "ไม่มีอะไรครับ แค่เอกสารทางธุรกิจที่น่าเบื่อ... คุณหมอสนใจเรื่องของชาวบ้านมากกว่างานชันสูตรตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" "เอกสารทางธุรกิจที่ทำให้ทนายมือหนึ่งอย่างคุณเหงื่อตกได้ คงไม่ใช่แค่เรื่องหุ้นธรรมดาแน่นอน" อคินยื่นมือออกไปหวังจะคว้ากระดาษแผ่นนั้น แต่รินลดาไวกว่าเธอเบี่ยงตัวหลบ ทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างกะทันหัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด เคมีอันตรายระหว่างนักกฎหมายสีเทากับแพทย์นิติเวชผู้ไร้หัวใจปะทุขึ้นอย่างเงียบเชียบในความมืด "ระวังตัวหน่อยครับคุณหมอ... การเล่นกับไฟ อาจทำให้มือคุณพองได้" รินลนากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงความเย่อหยิ่ง ก่อนที่อคินจะได้โต้ตอบอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะสามครั้งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังหมุนช้าๆ จากด้านนอก รินลดาหน้าซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก ขณะที่ดวงตาของอคินหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่ทว่า... ไฟฉายในมือของเขากลับกะพริบดับลง พร้อมๆ กับที่ประตูห้องถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ในความมืดสนิทของโถงทางเดิน... บุคคลที่ไม่มีทางมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้วตามรายงานการชันสูตรพลิกศพของเขาเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดด้วยกันนะครับ