เศษเสี้ยวความลับ

“ถอยออกไป รินลดา” เสียงของอคินราบเรียบ ทว่าทรงพลังดุจมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนความเงียบงัน ร่างสูงใหญ่ของเขาขยับขวางหน้าหญิงสาวไว้โดยสัญชาตญาณ ท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เงาร่างที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูโถงทางเดินนั้นนิ่งสนิท ทว่าการยืนตระหง่านของมันกลับแผ่รังสีแห่งความตายที่เขารู้จักดี... เพราะเขาเป็นคน ‘ยืนยัน’ การตายนั้นด้วยมือของเขาเอง “อคิน... ฉัน...” เสียงของทนายสาวแผ่วเบา สั่นระริกเกินกว่าที่เธอจะยอมรับได้ เธอไม่ได้กลัวคนตาย แต่เธอกำลังกลัว ‘ความจริง’ ที่กำลังจะพังทลายลงมาทับความพยายามทั้งหมดของเธอ อคินไม่รอคำอธิบาย เขาคว้ามือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ กดเปิดไฟฉายฉบับเร่งด่วน แสงสีขาวนวลพุ่งวาบไปปะทะร่างนั้น ว่างเปล่า โถงทางเดินว่างเปล่าสนิท ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ ราวกับเยาะเย้ยความวิตกของพวกเขา อคินหรี่ตาลง จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามวิสัยของคนที่อยู่กับความตายมาค่อนชีวิต เขาเดินตรงไปยังจุดที่เงาเคยยืนอยู่ พื้นปูนขัดมันสะท้อนแสงไฟฉายวูบไหว เขาเห็นรอยขูดขีดจางๆ บนพื้น และเศษผงสีขาวละเอียดที่ถูกเหยียบจนแบนติดพื้น “คุณพยายามจะทำลายอะไร” อคินถามขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง เขาคุกเข่าลง ใช้ปลายปากกาเขี่ยเศษผงนั้นขึ้นมา สัมผัสถึงความลื่นของมัน นี่ไม่ใช่ฝุ่นทั่วไป แต่มันคือสารเคมีกลุ่มพอลิเมอร์ที่มักใช้ในการเก็บรักษาเนื้อเยื่อ “ฉันไม่ได้ทำลายหลักฐาน ฉันกำลังปกป้อง ‘ความยุติธรรม’ ในแบบที่กฎหมายมักจะละเลย” รินลดาเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟฉายของอคินตวัดกลับมาฉายที่ใบหน้าของเธอ ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้กลับวูบไหวเหมือนเปลวเทียนในพายุ “ความยุติธรรมที่แลกมาด้วยการบิดเบือนข้อมูลทางนิติวิทยาศาสตร์น่ะหรือครับ รินลดา” อคินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่สื่อถึงความสมเพชในตรรกะของอีกฝ่าย “คุณฉลาดพอที่จะรู้ว่า ถ้าผมเอาตัวอย่างนี้ไปตรวจเปรียบเทียบกับเนื้อเยื่อในโหลแก้วที่แผนกพยาธิฯ สถานการณ์ของคุณจะเปลี่ยนไปจากทนายผู้ไร้พ่าย เป็นจำเลยในคดีขัดขวางกระบวนการยุติธรรมทันที” “แล้วคุณจะทำอย่างไรล่ะ ดร.อคิน” เธอท้าทาย พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเป็นทนายสาวผู้เย็นชา “คุณจะรายงานเรื่องนี้? ทำลายชื่อเสียงของฉัน? หรือจะเลือก... เก็บมันไว้เป็นความลับระหว่างเรา เหมือนที่ครั้งหนึ่งเราเคยทำ?” คำถามนั้นกระแทกเข้ากลางใจของอคิน เขาหันขวับกลับมา ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะควานหาเศษเสี้ยวของความจริงที่เธอซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่เข้มแข็ง “ผมไม่เคยเก็บความลับเพื่อใคร โดยเฉพาะคนที่พยายามจะโกหกความตาย” อคินเก็บเศษผงใส่ถุงซิปล็อกขนาดเล็กอย่างชำนาญ การเคลื่อนไหวของเขานุ่มนวลและเด็ดขาด เขาไม่สนใจสายตาที่กึ่งข่มขู่กึ่งอ้อนวอนของรินลดา เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่คิดจะเปิดบทสนทนาต่อ ความเงียบที่ตามมานั้นน่าอึดอัดกว่าเสียงกรีดร้องเสียอีก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังขึ้นมาจากมุมมืดที่เขาเพิ่งเดินผ่านมา เสียงนั้นสม่ำเสมอ... เหมือนจังหวะการเดินของคนที่มีชีวิต และมันไม่ได้เดินมาคนเดียว “อคิน...” เสียงรินลดากระซิบด้วยความหวาดหวั่นสุดขีด “นั่น... ไม่ใช่ลม” อคินหยุดชะงัก เขาส่องไฟฉายย้อนกลับไปที่เดิม แสงไฟตกลงบนรอยเท้าเปียกชื้นที่เพิ่งปรากฏขึ้นสดๆ ร้อนๆ บนพื้นแห้งสนิท รอยเท้านั้นเริ่มจากความว่างเปล่า และทอดยาวตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ คนคนนั้นไม่ได้หายไปไหน เขาไม่ได้ยืนอยู่ที่โถงทางเดิน... แต่เขากำลังยืนอยู่ ‘ข้างหลัง’ อคินในขณะนี้เอง ลมหายใจเย็นเฉียบกระทบเข้าที่ต้นคอของชายหนุ่ม อคินตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะกลิ่นที่ลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนที่เขาสูดดมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ผสมกับกลิ่นดินและกลิ่นเหม็นเน่าที่ผ่านการชะล้างมาอย่างเร่งรีบ เขาสัมผัสได้ถึงมือที่เย็นจัดและหยาบกร้าน... เอื้อมแตะลงบนไหล่ของเขาช้าๆ “ดร.อคินครับ...” เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายกรีดกันดังขึ้นที่ข้างหู “เศษเสี้ยวนั่น... คืนให้ผมเถอะครับ” อคินนิ่งงัน หัวใจเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง โดยที่มืออีกข้างหนึ่งกำถุงหลักฐานไว้แน่นจนขึ้นข้อขาว สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ผีร้ายที่พวกเขาจินตนาการ แต่มันกลับเป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า... มันคือความจริงที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดสามปี ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!