หมากที่เสียไป

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างคละคลุ้งในโพรงจมูก มากกว่าความกลัว คือความเงียบงันที่บีบเค้นจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ดร.อคินกวาดสายตามองรอยคราบสีน้ำตาลเข้มบนพื้นคอนกรีตด้วยแววตาเรียաբนิ่ง แต่นั่นคือหน้ากากที่แพทย์นิติเวชสวมทับความตระหนกไว้ภายใน เมื่อโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูบนโต๊ะทำงานของเขาเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ส่งเสียงกรีดร้องด้วยข้อความวิดีโอสั้นๆ จากเบอร์แปลก—ภาพของ "กรณ์" ผู้ช่วยหนุ่มผู้ซื่อตรงและจดจ่ออยู่กับการตรวจหลักฐาน ถูกมัดมือไขว้หลังอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในมุมมืดของสถานที่ที่เขาไม่อาจระบุพิกัด "คุณใจเย็นก่อน ดร.อคิน" เสียงทุบโต๊ะเบาๆ พร้อมกับร่างโปร่งของทนายรินลดาที่ก้าวเข้ามาในห้องชันสูตรด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน เธอยื่นแฟ้มคดีที่เพิ่งถูกส่งมาทางไปรษณีย์ด่วนให้เขาดู "ทางนั้นไม่ได้ต้องการแค่ทำลายหลักฐาน... พวกเขาต้องการล่อเราให้ออกไปในพื้นที่ที่พวกเขาควบคุมเกมทั้งหมด" อคินรับแฟ้มนั้นมาพลิกดู นิ้วเรียวยาวเปิดผ่านเอกสารคดีเก่าเมื่อหี่ปีก่อน แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนภาพตัวอักษรที่ถูกไฮไลต์ด้วยสีแดงฉาน "คนร้ายไม่ได้ฉลาดเพราะแผนการซับซ้อนครับคุณรินลดา... แต่พวกมันฉลาดพอที่จะรู้ว่า จุดอ่อนที่สุดของระบบยุติธรรม คือความผูกพันระหว่างมนุษย์ด้วยกัน" "และคุณกำลังจะบอกฉันว่า... เราต้องเดินเข้าไปในตารางหมากที่พวกมันวางไว้?" รินลดาเลิกคิ้วสูง น้ำเสียงของเธอเจือความเย้ยหยันแต่แฝงความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด "ทนายอย่างฉันไม่เคยเล่นเกมที่รู้ตัวว่าต้องแพ้ และคุณ หมอผู้ยึดมั่นในความจริงเชิงประจักษ์ ย่อมรู้ดีว่าศพบนโต๊ะผ่าตัดพูดความจริงเสมอ แต่มนุษย์ที่ยังหายใจนี่แหละที่มักจะโกหกเพื่อเอาตัวรอด" "ถ้ากรณ์ตาย หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะมัดตัวฆาตกรในห้องปิดตายนั้นจะหายไปตลอดกาล" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอธิบายผลการชันสูตรศพไร้ญาติ "ความจริงเชิงประจักษ์ไม่ได้ลอยมาเองครับ เราต้องไปขุดมันขึ้นมาจากโคลนตม... แม้ว่าโคลนนั้นจะเปื้อนเลือดของคนของเราก็ตาม" บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อความตึงเครียดเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยม ทั้งสองยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างจริยธรรมวิชาชีพกับความเป็นความตายของมนุษย์คนหนึ่ง รินลดากัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย—อาการแสดงออกเพียงน้อยนิดที่บ่งบอกว่าทนายสาวผู้ไร้พ่ายกำลังคำนวณความเสี่ยงที่สูงที่สุดในชีวิตการทำงานของเธอ รถยนต์ซีดานสีดำสนิทพุ่งทะยานผ่านสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย แสงไฟจากท้องถนนสะท้อนบนกระจกหน้ารถเป็นทางยาว บรรยากาศภายในห้องโดยสารอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อคินเป็นคนขับ สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ขณะที่รินลดาคอยเช็คสัญญาณจีพีเอสจากโทรศัพท์มือถือของกรณ์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ "สัญญาณเริ่มอ่อนลงแล้วครับ... น่าจะอยู่แถวโกดังสินค้าเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาโซนเหนือ" รินลดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ พลางหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าถือแล้วบรรจุน้ำกระสุนอย่างคล่องแคล่ว "ฉันไม่คิดเลยว่าคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายจะลุกลามมาเป็นการไลล่าแบบนี้... หมอคะ... เอ๊ย ดร.อคิน คุณแน่ใจนะว่าเราไม่ได้กำลังเดินเข้าสู่ง่ามเล็บของเสือ" "ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเลยในชีวิตครับคุณรินลดา..." อคินหันมามองเธอบัดดลด้วยหางตา แววตานั้นลึกล้ำจนอ่านไม่ออก "ยกเว้นเรื่องเดียว... คือฆาตกรตัวจริงเกลียดความจริงยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด และเมื่อมันลงมือจับผู้ช่วยของผม นั่นหมายความว่าเราเข้าใกล้ตัวมันมากจนมันเริ่มหวาดกลัวแล้ว" รถยนต์เบรกเอี๊ยดสนิทหน้าโกดังร้างที่ไร้ซึ่งแสงไฟ มีเพียงเงาสลัวของโครงเหล็กขึ้นสนิมตัดกับท้องฟ้ามืดครึ้ม ทั้งคู่ก้าวลงจากรถโดยปิดประตูอย่างเงียบเชียบที่สุด ความเย็นเยียบของสายฝนปะทะใบหน้า แต่นั่นเทียบไม่ได้กับความเยือกเย็นในจิตใจของแพทย์นิติเวชและทนายความผู้กุมชะตากรรมของคดีนี้ อคินส่งสัญญาณมือให้รินลดาแยกไปทางประตูด้านข้าง ส่วนเขาก้าวเดินอย่างระมัดระวังเข้าไปทางประตูหลักที่แง้มเปิดอยู่ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เขาชักไฟฉายขนาดเล็กออกมาพร้อมกับก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้เก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทันใดนั้น แสงไฟฉายก็สาดส่องไปกระทบกับร่างของกรณ์ที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้จริงดังคาด แต่ทว่า... ศีรษะของกรณ์ตกพับลงมา เลิอดสีแดงสดไหลรินลงตามคมกรรไกรที่ปักคาอยู่ตรงอกเสื้อ! หัวใจของอคินกระตุกวูบ ความนิ่งงันที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขารีบพุ่งเข้าไปหาร่างนั้นทันทีเพื่อประเมินสัญญาณชีพ ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกลอนประตูกระแทกปิดลงอย่างแรงจากภายนอก! "ระวัง!" เสียงตะโกนของรินลดาดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับเสียงปืนนัดหนึ่งที่แหวกอากาศเฉียดไหล่ของอคินไปปักเข้ากับลังไม้ด้านหลังอย่างเฉียดฉิว ในความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา อคินหันกลับไปมอง พบเงาร่างสูงใหญ่สวมฮู้ดสีดำยืนขวางทางออก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นภายใต้เงาหมวกนั้น ก่อนที่เสียงทุบกระจกและเสียงสัญญาณเตือนภัยบางอย่างจะดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง—และสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกรณ์ที่นอนไร้ลมหายใจอยู่ตรงหน้า กลับสั่นสะเทือนขึ้นมาพร้อมกับข้อความใหม่บนหน้าจอที่สว่างวาบในความมืด... *"ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... ดร.อคิน ผู้ช่วยของคุณไม่ได้ตายเพราะถูกฆ่า แต่เขาตายเพราะคุณเลือกที่จะมาช่วยเขาช้าไปสามนาที... และตอนนี้ ประตูก็ถูกเชื่อมต่อกับระเบิดเวลาเรียบร้อยแล้ว"* ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!