จุดหักเหของโชคชะตา

"คุณกำลังบอกว่า บันทึกนิติเวชที่ผมถืออยู่ในมือนี้ คือเศษซากของความผิดพลาดที่ตั้งใจสร้างขึ้น... ใช่ไหมครับ รินลดา" อคินวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียง 'ปึก' ของมันก้องสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับห้องเก็บศพ ดวงตาคู่คมดุจใบมีดผ่าตัดของเขานิ่งสนิท ทว่าประกายในดวงตานั้นวาวโรจน์ด้วยคลื่นความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่หญิงสาวตรงหน้า รินลดากอดอกพิงพนักเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษ เธอไม่ได้หลบสายตา มือเรียวสวยหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น มุมปากประดับด้วยยิ้มที่ดูราวกับกำลังสมเพชโลกใบนี้ไปพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้สูทแบรนด์เนม "ความจริงมักมีสองด้านเสมอ อคิน แต่ความจริงในบันทึกฉบับนั้น... มันคือด้านที่ครอบครัวคุณเลือกที่จะ 'ตาย' ไปพร้อมกับมัน" เธอกล่าว น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึก "คุณเป็นนิติเวช คุณน่าจะรู้ดีกว่าใครว่าศพที่พูดไม่ได้น่ะ บางทีก็เพราะคนเป็น 'จงใจ' ปิดปากมันไว้ด้วยกฎหมายที่บิดเบี้ยว" อคินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟจากเมืองเบื้องล่างที่ดูพร่ามัวราวกับภาพวาดสีน้ำที่ถูกน้ำฝนชะจนเลอะเทอะ ภาพเหตุการณ์เมื่อยี่สิบปีก่อน—วันที่บ้านของเขาถูกเพลิงผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน และร่างของพ่อกับแม่ที่ถูกระบุว่าเป็น 'อุบัติเหตุไฟฟ้าลัดวงจร'—หวนกลับมาเป็นภาพซ้อนทับกับหลักฐานชิ้นใหม่ที่เขาเพิ่งค้นพบ "พ่อผมไม่ได้ตายเพราะไฟฟ้าลัดวงจร" อคินพูดขึ้นเบาๆ ราวกับพึมพำกับกระจกเงา "ในรายงานฉบับจริงที่ถูกลบไป... มีร่องรอยของสารพิษในกระแสเลือดก่อนที่ไฟจะเริ่มไหม้ นั่นหมายความว่าฆาตกรไม่ได้อยากให้พวกท่านแค่ตาย แต่มันอยากให้พวกท่านหายไปโดยไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของความแค้น" "แล้วคุณคิดว่าใครล่ะ?" รินลดาเดินเข้ามาประชิดแผ่นหลังกว้าง เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง "คนที่มีอำนาจมากพอจะสั่งแก้รายงานนิติเวชระดับชาติได้ คนที่ครอบครัวคุณเคยไว้ใจเหมือนพี่น้อง... คุณจะกล้าเอา 'ความยุติธรรม' ของคุณไปแลกกับ 'ชีวิต' ที่เหลืออยู่ของคุณจริงๆ หรือ อคิน" อคินหันขวับกลับมา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของรินลดาตีกับกลิ่นไอเย็นจางๆ ที่ติดตัวนิติเวชหน้านิ่งคนนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่านี่คือจุดที่ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว "คุณกำลังปกป้องใคร รินลดา" อคินถาม เสียงของเขาเย็นเยียบและจริงจัง "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอด... ตั้งแต่ที่เราเริ่มทำคดีนี้ด้วยกันครั้งแรก คุณพยายามเบี่ยงเบนความสนใจจากคดีฆาตกรรมไร้ร่องรอยในห้องปิดตายนี้มาโดยตลอด เพราะคุณกลัวว่าถ้าผมรู้ความจริงเรื่องครอบครัวผม คุณก็จะสูญเสีย 'ของเล่น' ที่แสนสนุกชิ้นนี้ไปใช่ไหมครับ" รินลดาแค่นหัวเราะ ดวงตาที่เคยเฉลียวฉลาดฉายแวววูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "ฉันไม่ได้ปกป้องฆาตกร ฉันแค่กำลังปกป้องคนที่ยังไม่พร้อมจะแตกสลาย... อคิน คดีที่คุณกำลังสืบอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนตายในห้องปิดตาย แต่มันคือเส้นสายที่โยงไปถึงตระกูลผู้มีอิทธิพลที่อุ้มชูชีวิตคุณมาจนถึงวันนี้ ถ้าคุณเปิดเผยความจริงนี้ คุณจะไม่มีที่ยืนในสังคมนี้อีกต่อไป ไม่ใช่ในฐานะนิติเวช แต่ในฐานะ 'คนบาป' ที่ทรยศต่อผู้มีพระคุณ" "ผมไม่สนเรื่องตำแหน่งหรือสังคม" อคินตอบทันควัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพหนึ่ง—มันคือภาพถ่ายจากที่เกิดเหตุเก่าแก่ที่เขาเพิ่งได้รับมาทางอีเมลนิรนาม เป็นภาพรอยนิ้วมือบนขอบหน้าต่างที่ถูกพยายามเช็ดออก แต่ในยุคสมัยนั้นเทคโนโลยีเทียบรอยนิ้วมือยังไม่สมบูรณ์เท่าปัจจุบัน ทว่า ทันทีที่เขาสไลด์หน้าจอให้รินลดาดู สีหน้าของทนายสาวผู้ไม่เคยแพ้คดีก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งรอยยิ้มเย่อหยิ่งเหลืออยู่แม้แต่น้อย "รูปนี้... คุณเอามาจากไหน" เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ อคินหรี่ตาลง "มันคือหลักฐานสำคัญที่ผมตามหามาตลอด แต่น่าแปลกนะครับ... รอยนิ้วมือนี่มันคุ้นตาผมเหลือเกิน เหมือนกับรอยนิ้วมือที่ติดอยู่บนแฟ้มคดีล่าสุดที่เรากำลังทำอยู่เลย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงานของเขา เสียงปลดล็อกกลอนประตูด้วยกุญแจสำรองดังขึ้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนเรียงรายราวกับเงาของความตาย ชายผู้หนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า เขาคือคนที่อคินคุ้นเคยดีที่สุด... คนที่จ่ายค่าเล่าเรียนแพทย์ให้เขามาตลอดสิบปีที่ผ่านมา "หมออคิน... ดูเหมือนว่าความอยากรู้อยากเห็นของคุณมันจะล้ำเส้นไปไกลกว่าที่ผมอนุญาตไว้มากเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!