เผชิญหน้าปีศาจ

เสียงดีดนิ้วดัง "เป๊าะ" ในห้องทำงานที่มืดสลัว ไม่ได้สร้างความตกใจให้แก่ ดร.อคิน เท่ากับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง ประกายไฟจากปลายมวนซิการ์สطว่างขึ้นวูบหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นของผู้ชายที่กฎหมายไม่เคยแตะต้องได้... "คุณมาช้าไปสามนาทีนะครับ ดร.อคิน... หรือว่ามัวแต่ไปพิสูจน์รอยเลือดบนเสื้อผ้าของทนายสาวคนเก่งจนลืมเวลา" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ทว่าแฝงพิษร้ายราวกับงูพิษที่ขดตัวอยู่ใต้พรม ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที อคินไม่ได้ขยับตัว สีหน้าของแพทย์นิติเวชยังคงเรียบเฉยราดด้วยน้ำแข็งเช่นเคย ดวงตาสีเข้มจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้า ผู้ซึ่งกุมเส้น8ด้ายของคดีฆาตกรรมห้องปิดตายทั้งหมดไว้ในกำมือ "ความจริงเชิงประจักษ์ไม่เคยใส่ใจเรื่องเวลาครับ... มันสนใจแค่ว่า รอยนิ้วมือบนก้านเข็มฉีดยาไซยาไนด์ตรงที่วางอยู่บนโต๊ะของคุณตอนนี้ เป็นของใครกันแน่" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับปลายมีดผ่าตัดที่ค่อยๆ กรีดผ่านชั้นผิวหนัง ผู้บงการหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและน่ารำคาญใจ ร่างนั้นขยับตัวเล็กน้อย แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนด้านนอกสาดส่องกระทบแว่นตาไร้กรอบ ประกายปัญญาและความอำมหิตฉายชัดในแววตา "คุณนี่มัน... ช่างซื่อตรงเสียจนน่าสมเพชจริงๆ นิติเวชหน้าตายอย่างคุณคิดจริงๆ หรือครับว่า กฎหมายกับความยุติธรรมคือสิ่งเดียวกัน? ช่างน่าขัน ห้องปิดตายที่คุณพยายามไขปริศนาด้วยตรรกะทางวิทยาศาสตร์น่ะ... แท้จริงแล้วมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนฉลาดอย่างพวกเราเล่นเกมต่างหาก" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปของทนายรินลดาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครคือแขกยามวิกาล ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งสามอบอวลขึ้นในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ทันที "รินลดา... คุณไม่ควรมาที่นี่" อคินเอ่ยเตือนโดยไม่หันไปมอง แต่สายตาของเขากลับสะท้อนความกังวลวูบหนึ่ง ซึ่งรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะสังเกตทัน ทนายสาวก้าวเข้ามาในห้อง ฝีเท้าของเธอมั่นคงแม้ว่ามือที่กำแฟ้มเอกสารจะสั่นเทาเล็กน้อย เธอมองหน้าชายบนโซฟาก่อนจะแค่นยิ้มออกมา "ทำไมล่ะคะ... อ๋อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดครับสินะ... ทำไมล่ะคะ ดร.อคิน กลัวว่าความลับที่เราตกลงกันไว้จะแตกงั้นหรือ?" "ความลับเหรอครับ?" ชายบนโซฟาเอ่ยแทรกขึ้น รอยยิ้มบนมุมปากกว้างขึ้นกว่าเดิม "คุณทนายผู้ไม่เคยแพ้คดีอย่างคุณ คิดว่ากำลังหลอกใช้หมอนี่เพื่อโค่นผมอยู่สินะครับ? ช่างน่ารักเสียจริง... แต่คุณรู้ไหม ว่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่คุณพยายามซ่อนไว้ในศาลเมื่อวานนี้... ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?" รินลดาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที มือที่ถือแฟ้มเอกสารบีบเข้าหากันจนข้อต่อนิ้วขาวโพลน อคินหันขวับมามองรินลดา ดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นฉายแววตำหนิอย่างเงียบงัน "คุณซ่อนอะไรไว้ รินลดา" "ฉัน..." ทนายสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันแค่... ทำในสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้ลูกความของฉันรอด..." "แม้จะต้องแลกด้วยการทำลายหลักฐานนิติเวชศาสตร์ และยอมเป็นหมากในเกมของมันเนี่ยนะ!" อคินขึ้นเสียงเล็กน้อย ซึ่งเป็นปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่หาได้ยากยิ่งจากเขา เสียงปรบมือดังขึ้นแปะๆ ชายบนโซฟาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างของเขาแม้จะดูมีอายุแล้ว แต่แผ่รังสีคุกคามที่กดดันจนอากาศในห้องเบาบางลง "ยอดเยี่ยม... การแสดงของพวกคุณสองคนช่างเร้าใจเสียจริง เหมือนฉากไคลแม็กซ์ในภาพยนตร์สืบสวนไม่มีผิด แต่... น่าเสียดายครับที่หนังเรื่องนี้ มันใกล้จะจบลงแบบโศกนาฏกรรมแล้ว" เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าเสื้อสูท โยนมันลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ตุบ* "เปิดดูสิครับ ดร.อคิน... ดูว่าเพื่อนร่วมงานที่คุณไว้ใจที่สุดในสถาบันนิติเวช เซ็นชื่อรับรองผลชันสูตรปลอม เพื่อแลกกับอะไรบ้าง" อคินก้าวเข้าไปช้าๆ มือเรียหายยื่นออกไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา หัวใจของแพทย์นิติเวชเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด เขาดึงกระดาษแผ่นแรกออกมา กวาดสายตาอ่านตัวหนังสือพิมพ์ดีดทีละบรรทัดอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของอคินยังคงเรียบเฉย แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันบ่งบอกถึงคลื่นความโกรธที่กำลังซัดสาดอยู่ภายใน "ทีนี้... คุณยังจะกล้าพูดเรื่องความจริงเชิงประจักษ์อยู่อีกไหมครับ?" ผู้บงการยิ้มเหี้ยม ก้าวเข้าไปใกล้รินลดาที่ยืนแข็งทื่อ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของคนทั้งห้อง "และที่สำคัญกว่านั้น... ทนายรินลดาครับ คุณแน่ใจเหรอว่า... 'เหยื่อ' คนแรกในห้องปิดตายนั้น... ตายด้วยฝีมือของคนที่คุณกำลังปกป้องอยู่จริงๆ?" ประโยคนั้นทำให้รินลดาถึงกับเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ความจริงบางอย่างที่เธอพยายามปิดบังมาตลอดกำลังจะถูกฉีกกระชากออกในวินาทีนี้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอคินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ แพทย์นิติเวชมองหน้าจอโทรศัพท์ แสงไฟสว่างวาบสะท้อนในแววตาสีเข้ม ข้อความจากระบบฐานข้อมูลนิติเวชส่วนกลางส่งภาพถ่ายหลักฐานใหม่ล่าสุดเข้ามา เป็นรอยนิ้วมือแฝงที่เพิ่งถูกกู้คืนได้จากก้นแก้วกาแฟในที่เกิดเหตุ... ซึ่งไม่ใช่ของจำเลยในศาล และไม่ใช่ของใครก็ตามที่อยู่ในห้องนี้ อคินเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้บงการ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมา "คุณพูดถูก... เกมนี้ยังไม่จบหรอกครับ... เพราะศพที่สาม กำลังถูกส่งมาถึงห้องผ่าตัดของผมในอีกหนา้านาทีนี้แล้ว" ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!