ลมหายใจสุดท้าย

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บเอกสารใต้ดิน คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนที่สาดซัดเข้ามาตามรอยแตกของบานเกล็ดหน้าต่าง "คุณกำลังเดินเข้าสู่เขตพื้นที่อันตราย, รินลดา" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยของดร.อคินดังขึ้นในความมืด เขาไม่ได้หันกลับมามอง ขณะที่นิ้วมือสวมถุงมือยางกำลังคีบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่เปียกชื้นขึ้นจากพื้น แสงไฟฉายคาดหัวของแพทย์นิติเวชสาดส่องตัดความมืด สร้างเงาทอดยาวที่บิดเบี้ยวบนกำแพงปูนเปลือย ทนายรินลดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความเย้ยหยันแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียด เธอขยับกายเข้าใกล้ร่างของเขาในระยะประชิด พื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นวางแฟ้มคดีเก่ากับผนังคอนกรีตทำให้ไหล่ของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด นอกจากเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน "อันตรายสำหรับความจริง หรืออันตรายสำหรับความลับที่คุณกำลังพยายามกลบฝังกันแน่คะ... อคิน" รินลดาจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเขา ดวงตาคู่คมจ้องมองแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวที่เปื้อนคราบเขม่า เธอขยับเข้าไปอีกก้าว จนปลายรองเท้าส้นสูงเกือบแตะกับรองเท้าบู๊ทของเขา "คุณรู้ดีว่าถ้าฉันได้แฟ้มคดีนั้นไป ทุกอย่างที่คุณสร้างมาตลอดสัปดาห์จะพังทลาย" อคินหยุดมือชั่วขณะ เขายืดตัวขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเผชิญหน้ากับเธอในพื้นที่จำกัด ระยะห่างระหว่างกันมีไม่ถึงคืบ ดวงตาสีเข้มของแพทย์นิติเวชไร้อารมณ์ ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำเอาคนใจแข็งอย่างเธอต้องแอบกลืนน้ำลาย "กฎหมายมีไว้เพื่อปกป้องขั้นตอน, รินลดา... แต่นิติเวชมีไว้เพื่อพูดความจริงที่ศพไม่มีวันโกหก" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคมดั่งใบมีด "คุณกำลังใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาบิดเบือนตรรกะของคดีนี้ ซึ่งมันอันตรายยิ่งกว่ากระสุนปืนในมือฆาตกรเสียอีก" "ตรรกะเหรอ?" รินลดาแค่น ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความท้าทาย เธอยื่นมือออกไปแตะที่ปกเสื้อกาวน์ของเขาอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านเนื้อผ้าอย่างช้าๆ ราวกับจะทดสอบขีดจำกัดความอดทนของชายหนุ่ม "บางครั้งตรรกะของคุณก็เย็นชาเกินกว่าจะเป็นมนุษย์... คุณไม่เคยสงสัยเลยหรือว่า ทำไมเหยื่อถึงเลือกที่จะตายในห้องปิดตายแห่งนี้ แทนที่จะวิ่งหนีออกไป?" อคินไม่ถอยหนี เขากลับก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว บีบให้ร่างเพรียวของทนายสาวต้องแนบชิดติดกับชั้นวางแฟ้มด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นฝนจางๆ จากตัวเธอปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของเขา สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีอันตรายระหว่างความถูกต้องและผลประโยชน์พุ่งพล่านจนแทบจะจุดประกายไฟในความมืด "เพราะเขาไม่มีทางเลือก... เช่นเดียวกับที่คุณกำลังไม่มีทางเลือกในตอนนี้" อคินกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ถอยไป, รินลดา ก่อนที่ผมจะต้องใช้มาตรการทางกฎหมายขั้นเด็ดขาดกับทนายความผู้ละเมิดสถานที่เกิดเหตุ" "ลองดูสิคะ..." รินลดาไม่สะทกสะท้าน เธอยกมืออีกข้างขึ้นล็อกปกเสื้อของเขาไว้แน่นไม่ให้ถอยห่าง ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความดื้อรั้น "ถ้าคุณคิดว่าคุณฉลาดพอที่จะหยุดฉันได้... ทำไมแฟ้มหลักฐานในกระเป๋าเสื้อคุณถึงสั่นล่ะคะ ดكتور?" ประโยคคำถามนั้นทำให้ดร.อคินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของรินลดาบอกให้รู้ว่าเธอกุมแต้มต่อสำคัญไว้แล้ว และก่อนที่แพทย์หนุ่มจะได้ทันขยับตัวเพื่อตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางบันไดด้านนอก ฝีเท้าที่ไม่ได้มาคนเดียว... และไม่ได้มาด้วยเจตนาที่ดี บรรยากาศในห้องใต้ดินเปลี่ยนจากความตึงเครียดส่วนตัว กลายเป็นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว อคินตวัดสายตากลับไปมองประตูทางเข้าที่ถูกล็อกตายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองหญิงสาวตรงหน้าซึ่งสีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด ในความมืดสลัว แสงไฟฉายจากภายนอกสาดส่องผ่านช่องกระจกเหนือประตูเข้ามา กวาดผ่านร่างของทั้งคู่ และหยุดนิ่งอยู่ที่เงาดำร่างหนึ่งซึ่งกำลังยืนประชิดอยู่หน้าบานประตู พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันดังแกรก... เสียงไขกุญแจที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!