แผนซ้อนแผน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและน้ำยาฆ่าเชื้อฟอร์มาลีนเจือจางในห้องผ่าศพยามวิกาล ไม่เคยเป็นมิตรกับใคร แต่มันคือกลิ่นแห่งความจริงที่ซื่อตรงที่สุดในโลกใบนี้ สำหรับ ดร. อคิน ไม่มีสถานที่ใดยุติธรรมเท่ากับโต๊ะสเตนเลสเย็นเฉียบตัวนี้ ที่ซึ่งมนุษย์ไม่สามารถโกหกหรือบิดเบือนคำให้การได้อีกต่อไป "คุณกำลังเล่นกับไฟ, อคิน" เสียงทุ้มกังวานแต่เจือด้วยกระแสความกังวลดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ทนายรินลดา ในชุดสูทสีชาเข้มที่ยับย่นเล็กน้อยจากการเดินทางอย่างเร่งรีบ ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังแนวเส้นแบ่งเขตพื้นที่ปฏิบัติการ ดวงตาคู่คมจ้องมองแพทย์นิติเวชหน้านิ่งที่กำลังใช้คีมสเตนเลสคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางเฉียบคราบเลือดลงสู่หลอดแก้วทดลองอย่างใจเย็น อคินยังคงไม่เงยหน้าขึ้นจากกล้องจุลทรรศน์ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมให้ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "ไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ตอนนี้ ไม่ใช่ไฟของผม แต่เป็นไฟที่ฆาตกรจุดขึ้นมาต่างหาก... ทนายรินลดา และผมแค่กำลังเติมเชื้อเพลิงให้มันเผาไหม้ตัวเขาเองเร็วขึ้นเท่านั้น" รินลดาถอนหายใจเบาๆ เธอยกมือขึ้นกอดอก ขยับเข้าไปใกล้โต๊ะชันสูตรอีกนิดเพื่อลดช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง "คุณคิดว่าแผนล่อซื้อหลักฐานชิ้นสุดท้ายในคืนนี้ จะทำให้มันจนมุมจริงๆ งั้นเหรอ? อย่าลืมว่าเขาไม่ใช่ฆาตกรบ้านๆ ที่คุณมักเจอในคดีดาษดื่น เขาคือคนที่ฉลาดพอจะสร้างห้องปิดตายไร้ร่องรอย และมีเงินมากพอจะซื้อความเงียบของพยานครึ่งค่อนเมืองได้" อคินละสายตาจากเลนส์ขยาย เขาหันมาเผชิญหน้ากับทนายสาวผู้ไม่เคยแพ้คดี แววตาภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายแห่งตรรกะที่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราถึงต้องใช้ 'เหยื่อล่อ' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด... และเหยื่อล่อตัวนั้น ก็กำลังเดินเข้าสู่กับดักในอีกสิบนาทีข้างหน้านี้แล้ว" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงทันตาเห็น ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาชั่วขณะ ราวกับเข็มนาฬิกากำลังเดินทวนเข็มเพื่อรอเวลาปะทุ ย้อนกลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน แผนซ้อนแผนนี้ถูกร่างขึ้นบนกระดานไวท์บอร์ดในห้องทำงานส่วนตัวของอคิน มันคือเกมจิตวิทยาขั้นสูงที่เล่นกับความโลภและความมั่นใจที่มากเกินไปของฆาตกร พวกเขาจงใจปล่อยข่าวลือผ่านสายสืบในกรมตำรวจว่า "รายงานผลชันสูตรฉบับจริง" ซึ่งระบุสารพิษชนิดหายากที่ใช้สังหารเหยื่อในห้องปิดตาย ถูกเก็บรักษาไว้ที่ห้องปฏิบัติการนิติเวชชั้นสาม โดยไม่มีการอัปโหลดเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ส่วนกลาง และในยามวิกาลเช่นนี้... ที่ซึ่งเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่กลับบ้านหมดแล้ว เหลือเพียงแพทย์นิติเวชหน้านิ่งผู้หยิ่งทะนงในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ โอกาสเดียวที่จะทำลายหลักฐานชิ้นนั้นทิ้งไปตลอดกาล จึงอยู่ตรงหน้านี้แล้ว ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นสามครั้งตามนัดหมาย จังหวะสม่ำเสมอแต่แฝงไว้ด้วยความลังเลของผู้มาเยือน รินลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปสบตากับอคิน ทนายสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ขณะที่แพทย์หน้านิ่งเพียงแต่พยักหน้าช้าๆ ส่งสัญญาณให้เธอหลบไปอยู่หลังฉากกั้นทึบสีขาว "เข้ามาสครับ ประตไม่ได้ล็อก" อคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ ราวกับกำลังรอคอยแขกผู้มีเกียรติมาร่วมรับประทานอาหารค่ำ ลูกบิดประตูค่อยๆ หมุนช้าๆ บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิท สวมหมวกแก๊ปปีกกางลงมาบังใบหน้าครึ่งซีกเพื่อหลบมุมกล้องวงจรปิด แต่แสงไฟนีออนสีขาวโพลนในห้องนิติเวชก็สว่างเพียงพอที่จะเปิดเผยอัตลักษณ์ของแขกยามวิกาลผู้นี้ได้อย่างชัดเจน สารวัตรใหญ่สมชาย... นายตำรวจผู้รับผิดชอบสำนวนคดีนี้ตั้งแต่เริ่มต้น และเป็นคนที่ยืนยันหนักแน่นมาตลอดว่าคดีนี้คือ "การฆ่าตัวตาย" สมชายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอคินไม่ได้อยู่คนเดียวตามลำพัง แต่ดวงตาคมกริบของนายตำรวจใหญ่ไม่ได้ฉายแววตกใจ กลับมีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากแทน "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ หมอยังขยันทำงานอยู่เหรอครับเนี่ย?" สมชายทักทายด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้เป็นปกติ พร้อมกับเอามิเตอร์ไฟฟ้าในมือซ่อนไว้ข้างลำตัวอย่างแนบเนียน อคินยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะชันสูตร ท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด "ผมกำลังรอใครบางคนที่จะมาช่วยไขปริศนาข้อสุดท้ายให้กระจ่างพอดีครับ สารวัตรสมชาย... หรือผมควรจะเรียกว่า 'ฆาตกรผู้สร้างห้องปิดตาย' ดีล่ะ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของสมชายเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาของนายตำรวจใหญ่หรี่ลง จิตสังหารแผ่ออกมาจากร่างท้วมของเขาอย่างไม่ปิดบัง "ปากกล้าดีนี่ครับหมอ... คิดจริงๆ เหรอว่าลำพังคำพูดเลื่อนลอยของคุณ จะเอาผิดผมได้? หลักฐานในห้องนี้... หรือแม้แต่ตัวคุณเอง ก็ไม่มีค่าอะไรเลยถ้ามันถูกลบหายไปพร้อมกับความมืด" สมชายชักมือข้างที่ซ่อนอยู่ออกมา เผยให้เห็นอุปกรณ์ตัดกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงในมือ พร้อมกับก้าวประชิดตัวอคินอย่างรวดเร็ว "คุณประเมินความฉลาดของกฎหมายต่ำเกินไป สารวัตร" เสียงหวานทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลังฉากกั้น ทนายรินลดาเดินก้าวออกมาพร้อมกับสมาร์ตโฟนในมือ หน้าจอแสดงผลการบันทึกภาพและเสียงแบบเรียลไทม์ และสตรีมมิ่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์สำนักงานทนายความของเธอ รวมถึงห้องทำงานของผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ สมชายหน้าถอดสีทันที เขามีท่าทีลนลาน หันซ้ายแลขวาเพื่อหาทางหนีทีไล่ "พวกคุณ... วางแผนตลบหลังผมงั้นเหรอ!" "เราไม่ได้ตลบหลังคุณครับสารวัตร... เราแค่เปิดทางให้คุณเดินเข้ามาในแสงสว่าง เพื่อที่คุณจะได้เห็นความจริงด้วยตาตัวเอง" อคินก้าวเข้าไปประชิดสมชายในระยะประชิด แววตาคู่นั้นเยียบเย็นจนน่ากลัว "รอยนิ้วมือบนกลอนประตูห้องพักของเหยื่อ สารเคมีเรืองแสงที่เราจงใจป้ายไว้บนหลอดทดลองปลอมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน และตอนนี้... รอยเปื้อนของหมึกพิมพ์พิเศษบนข้อมือขวาของคุณ ที่ใช้เซ็นชื่ออนุมัติสำนวนคดีปลอม" อคินก้มลงชี้ที่ข้อมือของสมชาย ซึ่งมีคราบเรืองแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนภายใต้แสงยูวีที่เขาเปิดเตรียมไว้ตั้งแต่แรก สมชายผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ขาของเขาชนเข้ากับรถเข็นเครื่องมือแพทย์จนส่งเสียงดังลั่นห้อง แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้ด้วยความรอบคอบพังทลายลงในพริบตาด้วยกับดักทางจิตวิทยาที่แยบยล "คุณแพ้แล้วครับ สารวัตร... เกมจบแล้ว" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด เธอเตรียมพร้อมที่จะอ่านสิทธิของผู้ต้องหาและบันทึกคำให้การในฐานะทนายความฝ่ายโจทก์ร่วม แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดควรจะคลี่คลายลง และความยุติธรรมกำลังจะได้รับการชำระ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันจากทางเดินมืดสนิทด้านนอกห้องชันสูตร ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของตำรวจเสริมกำลังที่พวกเขาคาดหวังไว้... แต่มันคือเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่มีอำนาจมากกว่านั้น และกำลังเดินตรงมายังห้องนี้ด้วยเป้าหมายที่น่าสะพรึงกลัว สมชายที่กำลังจะจนมุม กลับหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาที่เคยตื่นตระหนกกลับมาฉายแววเย่อหยิ่งอีกครั้งอย่างน่าประหลาด "พวกคุณต่างหาก... ที่คิดน้อยเกินไป" สมชายกระซิบเสียงลอดไรฟัน "คนที่คุณควรกลัว ไม่ใช่ผม... แต่คือคนที่กำลังจะเปิดประตูเข้ามาต่างหากล่ะ" ปัง! ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รอให้ใครอนุญาต ร่างของบุคคลในเงาสลัวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของอคินและรินลดาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "เกมยังไม่จบ... จนกว่าฉันจะบอกว่าพอครับ, ดร.อคิน" ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและขบคมคิดไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!