รอยนิ้วมือที่ว่างเปล่า

กลิ่นอับชื้นของน้ำยาฟอร์มาลีนและโลหะสเตนเลสเย็นเฉียบในห้องเก็บวัตถุพยาน ไม่เคยเป็นมิตรกับใคร... โดยเฉพาะในยามที่ความจริงกำลังถูกบิดเบือนอย่างแนบเนียน "คุณกำลังบอกผมว่า หลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดที่ยืนยันว่าฆาตกรยืนอยู่ตรงจุดนั้น... มันระเหยกลายเป็นอากาศไปแล้วอย่างนั้นหรือครับ หมออคิน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของทนายรินลดาดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องลงบนโต๊ะโลหะว่างเปล่า เธอไม่ได้มองหน้าคู่สนทนา แต่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังกวาดมองถาดวางวัตถุพยานที่ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า ร่องรอยคราบไนнิโตรเจนและลายนิ้วมือแฝงที่ควรจะปรากฏชัดเจนด้วยผงคาร์บอนเรืองแสง กลับไม่มีหลงเหลือให้เห็นแม้แต่เงา ดร.อคินยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะชันสูตร ร่างสูงโปรดในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาหลังเลนส์แว่นกรอบทองคู่นั้นยังคงนิ่งสงบราวกับพื้นผิวน้ำในบึงลึก ไร้ระลอกคลื่นแห่งความกังวล เขายกมือขึ้นประสanกันไว้ที่หน้าอก ช้าๆ และมั่นคง "ความจริงเชิงประจักษ์ไม่เคยโกหกใครครับ ทนายรินลดา... แต่ 'มนุษย์' ต่างหากที่มักจะหาวิธีลบเลือนมัน" เสียงของอคินเรียบสนิท ไร้ซึ่งอารมณ์เจือปน รากำลังพูดถึงสภาพอากาศภายนอก มากกว่าคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญในห้องปิดตายที่กำลังสั่นคลอนกระบวนการยุติธรรม รินลดาหันขวับมามองเขา มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ฉาบไว้ด้วยความระแวง เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะโลหะทีละก้าว เสียงส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน "ลบเลือน? หรือคุณกำลังพยายามปกปิดอะไรบางอย่างกันแน่ ดร.อคิน" เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกบีบให้แคบลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "คดีนี้ศาลสั่งให้ส่งมอบสำนวนและวัตถุพยานทั้งหมดภายในเที่ยงวันนี้ แต่คุณกลับเรียกผมมาที่นี่เพื่อบอกว่า... นิ้วมือของฆาตกรที่ควรจะมัดตัวลูกความผมแน่นหนา มันกลับกลายเป็น 'ความว่างเปล่า' ช่างเป็นความบังเอิญที่สะดวก ฆาตกรรมในห้องปิดตายที่ไม่มีแม้แต่รอยนิ้วมือ และตอนนี้หลักฐานชิ้นเดียวก็ดันมาหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย... คุณคิดว่าผมจะเชื่อความบังเอิญโลกสวยนี่จริงๆ หรือครับ" อคินไม่ถอยหลังหนี เขาก้มมองเธอนิ่งๆ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่ท้าทายสติสัมปชัญญะของหญิงสาว "กฎหมายมักพึ่งพาหลักฐานเพื่อตัดสินถูกผิด... แต่ในฐานะแพทย์นิติเวช หน้าที่ของผมคือการฟังเสียงของคนตายครับ และศพในห้องเย็นนั่นกำลังบอกผมว่า ฆาตกรไม่ได้ทิ้งแค่ร่องรอยไว้บนวัตถุพยาน แต่กำลังทิ้ง 'คำท้าทาย' ไว้ให้เราสองคนต่างหาก" อคินผายมือไปยังตู้กระจกนิรภัยด้านหลัง ซึ่งควรจะเป็นที่เก็บถาดวัตถุพยานชิ้นนั้น ทว่าประตูกระจกกลับไม่ได้ถูกงัดแงะ ระบบรักษาความปลอดภัยแบบไบโอเมตริกซ์ยังคงบันทึกข้อมูลการเข้า-ออกล่าสุดไว้เพียงสองคน... คือตัวเขาเอง และเจ้าหน้าที่เวรดึกที่ตอนนี้กำลังนอนหมดสติอยู่ในห้องพักแพทย์ด้วยปริมาณยานอนหลับเกินขนาดในกระแสเลือด รินลดาหันตามมือของเขาไป ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยตึงเครียดขึ้นในทันที เธอกวาดสายตาสำรวจร่องรอยรอบห้องอย่างละเอียด มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำแตะลงบนขอบตู้กระจกเบาๆ "ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ... รหัสผ่านเปิดตู้มีเพียงคุณและผู้อำนวยการสถาบัน..." รินลดาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ถ้าลูกความของผมไม่ได้ทำ และคุณก็ยืนยันว่าไม่ได้เป็นคนทำ... แล้วใครกันที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย?" "นั่นคือคำถามที่ถูกต้องครับ ทนายรินลดา" อคินก้าวเดินเลี่ยงผ่านเธอไปหยิบแฟ้มเอกสารบนเคาน์เตอร์ เปิดหน้ากระดาษที่บันทึกผลการตรวจก่อนหน้าให้เธอดูลวกๆ "แต่สิ่งที่คุณควรกังวลตอนนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องหลักฐานที่หายไป... แต่เป็นสิ่งที่ถูก 'ทิ้งไว้' แทนที่รอยนิ้วมือเหล่านั้นต่างหาก" รินลดาขมวดคิ้วแน่น ก้มลงมองภาพถ่ายทางนิติเวชที่อคินเพิ่งวางลงบนโต๊ะ ภาพโคลสอัพบริเวณผิวหนังของผู้ตายตรงจุดที่เคยมีรอยนิ้วมือประทับอยู่ ทว่าภายใต้กล้องจุลทรรศน์กำลังขยายสูง กลับปรากฏร่องรอยการกัดกร่อนของสารเคมีบางชนิดที่จงใจทำลายล้างดีเอ็นเออย่างแม่นยำ และตรงกลางรอยแหว่งนั้น... มีการขูดขีดเป็นสัญลักษณ์ประหลาด คล้ายกับรูปนาฬิกาทรายที่ไม่มีเม็ดทรายไหลผ่าน "รอยสลักนี่... มันคืออะไร" รินลดาถามเสียงเครียด ความมั่นใจในฐานะทนายไร้พ่ายเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก "มันคือสาส์นเตือนครับ... และดูเหมือนว่า ฆาตกรไม่ได้ต้องการแค่รอดพ้นจากคดีนี้ แต่มันกำลังเล่นเกม 'ไล่ล่า' กับเราตั้งแต่แรกแล้ว" ก่อนที่รินลดาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งเพดานห้อง พร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติของประตูเหล็กหนาหนักที่กระแทกปิดลงอย่างแรงดัง *ปัง!* ไฟในห้องดับสนิทลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่สาดส่องใบหน้าของทั้งคู่ให้ดูราวกับปีศาจ ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วง... กำลังดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอก และมันกำลังมุ่งตรงมาที่ห้องเก็บวัตถุพยานแห่งนี้อย่างไม่รีบร้อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามการไขปริศนาในบทนี้นะครับ พยานปากเอกครับ