ทนายผู้หิวโหยชัยชนะ

"หยุดมือเดี๋ยวนี้ ดร. อคิน!" เสียงตวาดกร้าวตัดผ่านความเงียบงันภายในห้องชันสูตรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นคาวเลือดจางๆ อคินไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ นิ้วมือที่สวมถุงมือยางสีน้ำเงินยังคงกดลงบนข้อมือศพที่เมื่อครู่เพิ่งเกิดอาการกระตุกอย่างผิดธรรมชาติ เขามองผ่านแว่นสายตากรอบเงินไปยังบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาขัดจังหวะ รินลดาในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ เธอไม่ได้ดูเหมือนทนายความที่เพิ่งก้าวเข้ามาในที่เกิดเหตุ แต่ดูเหมือนผู้คุมกฎที่กำลังจะทำลายระเบียบของโลกใบนี้ให้ราบคาบ "กฎหมายไม่ได้บัญญัติไว้ว่าแพทย์นิติเวชมีสิทธิ์กระทำการทารุณต่อร่างกายของผู้เสียชีวิตเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัวนะครับ คุณรินลดา" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชา เขาถอนนิ้วออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นแววตาที่เต้นระริกด้วยความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดมั่น "ทารุณหรือครับ?" รินลดาเลิกคิ้ว ปลายส้นสูงของเธอกระทบพื้นกระเบื้องเสียงดังสนั่นขณะที่เธอก้าวเข้ามาหยุดห่างจากโต๊ะผ่าเพียงสองช่วงตัว "สิ่งที่ฉันเห็นคือการละเมิดความเป็นส่วนตัวของลูกความฉัน และการพยายามสร้างสถานการณ์ที่พิสูจน์ไม่ได้ด้วยวิทยาศาสตร์แบบที่คุณชอบอ้าง" "ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก ศพตรงหน้าก็คงไม่กระตุกขึ้นมาทักทายคุณแบบนั้น" อคินผายมือไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงสแตนเลส ราวกับว่าปรากฏการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงกลไกทางสรีรวิทยาที่เขาเข้าใจทะลุปรุโปร่ง "คุณกำลังปกป้องใครครับ? ลูกความที่ตายไปแล้ว หรือความจริงที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง?" รินลดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอหยักโค้งเป็นเส้นตรงที่ดูอันตราย "ฉันปกป้องความยุติธรรมในแบบที่ศาลยอมรับ ดร. อคิน ความจริงของคุณมันเป็นเพียงสสารที่เน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา แต่ความจริงของฉันคือสิ่งที่สร้างโลกให้หมุนไปได้... แม้จะต้องใช้เศษเสี้ยวของคำลวงมาอุดช่องโหว่ก็ตาม" เธอเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียงศพ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองรอยนิ้วมือที่อคินเพิ่งแตะต้องไปเมื่อครู่ รินลดาเป็นทนายที่ไม่ได้มองแค่ตัวอักษรในประมวลกฎหมาย แต่มองเห็น 'กลยุทธ์' ในการบิดเบือนทุกอย่างให้เข้าทาง "คดีนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับความเห็นอกเห็นใจครับ" อคินพูดพลางปลดถุงมือยางออกด้วยท่าทีเฉยเมย "ผู้ตายเสียชีวิตในห้องปิดตาย ระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ไม่มีร่องรอยการบุกรุก ไม่มีอาวุธ ไม่มีผู้ต้องสงสัย แต่เขากลับกระตุกขึ้นมาได้หลังจากตายไปสามชั่วโมง... คุณจะแก้ต่างเรื่องนี้ในชั้นศาลว่าอย่างไรครับ? ปาฏิหาริย์หรือ?" "ถ้าต้องใช้ปาฏิหาริย์เพื่อชนะคดี ฉันก็พร้อมจะจ้างนักมายากลมาขึ้นให้การครับ" รินลดาตอบกลับทันควัน แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ถอยไปเสียดร. อคิน ผลชันสูตรของคุณในวันนี้จะถูกโต้แย้งโดยผู้เชี่ยวชาญอิสระที่ฉันเตรียมไว้ และถ้าฉันพบว่าคุณพยายามแต่งเติมข้อมูลเพื่อผูกมัดคนของฉัน... คุณจะได้รู้ว่าการต่อสู้กับทนายที่ไม่มีวันแพ้อย่างฉัน มันน่าหวาดหวั่นกว่าการผ่าศพคนตายแค่ไหน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นลวดที่ถูกดึงจนสุดแรง อคินขยับเข้าไปใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงรัศมีของความกดดันที่มองไม่เห็น เขาสามารถได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ซ่อนกลิ่นอายความทะเยอทะยานเอาไว้ "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อขัดขวางการทำงาน" อคินเอ่ยเบาๆ ราวกับกระซิบ "คุณมาที่นี่เพื่อตรวจสอบว่าผม 'เห็น' อะไรกันแน่ เพราะคุณเองก็กลัว... กลัวว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในห้องปิดตานี้ จะไม่ใช่ฝีมือมนุษย์ หรือหากเป็นมนุษย์ ก็คงเป็นปีศาจที่คุณเองก็ควบคุมไม่ได้" รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอไร้ความรู้สึก แต่แววตาที่หลบวูบไปทางศพนั้นฟ้องชัดว่าอคินจี้ถูกจุด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือของอคินจะแผดเสียงขึ้นทำลายมนต์สะกดนั้น อคินรับสาย ฟังเพียงไม่กี่คำก่อนจะหันมามองรินลดาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเยือกเย็นแบบเดิม แต่เป็นความตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนิติเวช "ดูเหมือนว่าความจริงที่คุณพยายามปกปิด จะเริ่มกัดกินเจ้าของห้องปิดตานี้ไปอีกคนแล้วครับ" อคินขยับศพออกจากตำแหน่งเดิม เผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานกะโหลกศีรษะ รอยสักรูปเข็มทิศที่บิดเบี้ยวและมีเลือดสีดำคล้ำซึมออกมา รินลดาผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏชัดอยู่บนผิวหนังของศพ นั่นไม่ใช่รอยสักธรรมดา... แต่มันคือสัญลักษณ์ที่บ่งบอกว่าผู้ตายเพิ่งจะผ่านพิธีกรรมบางอย่างที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นในโลกของกฎหมาย และในวินาทีนั้นเอง เสียงล็อกประตูด้านนอกก็ดัง 'คลิก' พร้อมกับไฟในห้องชันสูตรที่ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากสัญญาณฉุกเฉินที่ส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสองให้ดูราวกับอยู่ในนรกบนดิน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ครับ หวังว่าปริศนาที่เพิ่งเปิดเผยจะทำให้ท่านวางไม่ลงนะครับ พยานปากเอกครับ