เงาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากระดาษ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่หมักหมมมานับร้อยปีไม่ได้ทำให้เซเรนรู้สึกระคายเคืองจมูกเท่ากับเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากระเบียงทางเดินด้านนอก เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนเวทมนตร์ปีหนึ่งกดร่างแนบสนิทไปกับชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ความมืดมิดของหอสมุดเขตหวงห้ามชั้นเจ็ดถูกขับเน้นให้ดูน่ากลัวยิ่งขึ้นด้วยแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกระจกสีลายรูปมังกรไร้ปีก ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในการเอาตัวรอด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวไม่ได้ทำให้เขาตกใจอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั้นอยู่นอกเหนือขอบเขตสามัญสำนึกของนักเรียนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง [ตรวจพบความสนใจระดับสูงสุดจากบุคคลสำคัญ: อาจารย์เซร่า] [เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: เริ่มต้นภารกิจระดับ SSS 'เงาแห่งหอคอยพยากรณ์'] [คำเตือนจากระบบ: ทางเลือกของท่านในวินาทีนี้ จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของอาณาจักรเวทมนตร์ไปตลอดกาล...] เซเรนผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ อย่างระมัดระวัง เขาจำได้แม่นยำถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หลังจากที่หน้าจอสีฟ้าลึกลับนี่ปรากฏขึ้นหลังจากการสนทนากับอาจารย์เซร่า—อาจารย์สาวผู้กุมความลับแห่งหอคอย ผู้มีแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึกแต่กลับซ่อนประกายความคาดหวังบางอย่างเอาไว้—เขาก็พบว่ากุญแจเวทมนตร์รูนโบราณได้ปรากฏขึ้นในกระเป๋าเสื้อของตนเองอย่างอัศจรรย์ มันไม่ใช่ความบังเอิญ ไม่มีทางที่เด็กหนุ่มไร้พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ที่สอบได้คะแนนรั้งท้ายในทุกวิชาจะสามารถไขประตูเหล็กกล้าที่สลักเวทมนตร์ป้องกันถึงเจ็ดชั้นได้ด้วยตัวเอง หากไม่มี "ใครบางคน" เปิดช่องว่างให้ และคนๆ นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากอาจารย์เซร่า "เจ้าเด็กโง่..." เสียงพึมพำแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องล่างทำให้หัวใจของเซเรนกระตุกวาบ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และคุ้นเคยจนน่าตกใจ มันคือเสียงของอาจารย์เซร่าอย่างไม่ต้องสงสัย แต่สิ่งที่ทำให้เซเรนต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยคือ น้ำเสียงนั้นไม่ได้เจือด้วยความโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย กลับมีร่องรอยของความระอาและ... ความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เซเรนชะโงกหน้าผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือปกหนังสีดำเล่มหนา เขาเห็นเงาร่างระหงของอาจารย์สาวในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องโถงกว้างของหอสมุดเขตหวงห้าม แสงจันทร์สาด กระทบเรือนผมสีเงินยวดยวงที่ถูกรวบไว้หลวมๆ และใบเพรียวที่มักจะประดับด้วยความเคร่งขรึมเสมอ ในมือของเธอมียันต์เวทมนตร์เรืองแสงสีฟ้าอ่อนที่กำลังลอยหมุนวนอย่างเชื่องช้า "ออกมาได้แล้วเซเรน ฉันรู้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น" อาจารย์เซร่ากล่าวโดยไม่แม้แต่จะหันมามองทางที่เขาซ่อนตัวอยู่ น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถงอันเงียบสงบ เซเรนเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินออกมาจากเงาสลัวอย่างเปิดเผย เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือลนลาน รอยยิ้มบางเบาที่มักจะปรากฏบนใบหน้ายามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ยากลำบากถูกยกขึ้นมาประดับริมฝีปาก "สวัสดีครับอาจารย์ ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ อาจารย์เองก็มาหาหนังสืออ่านคลายเครียดเหมือนกันหรือครับ?" เซเรนกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบและสุภาพตามแบบฉบับของสุภาพบุรุษ แม้สถานการณ์รอบตัวจะกดดันจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม อาจารย์เซร่าหันกลับมามองเขา ดวงตาสีอัมพันคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเด็กหนุ่มราวกับต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้น ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของอาจารย์สาวโดยไม่ตั้งใจ แรงกดดันระดับที่ทำให้เด็กปีหนึ่งทั่วไปเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นได้สบายๆ แต่เซเรนยังคงยืนหยัดตรงหน้าเธอได้อย่างมั่นคง แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดขึ้นตามไรผมและแผ่นหลังจะชุ่มไปด้วยความเย็นเฉียบก็ตาม "เธอมีความกล้ามากนะเซเรน หรือควรจะพูดว่าเธอรนหาที่ตายกันแน่?" อาจารย์เซร่าก้าวเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มทีละน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตปะปนกับกลิ่นอายของกระดาษเก่าลอยแตะจมูก "หอสมุดเขตหวงห้ามชั้นเจ็ดแห่งนี้ เป็นสถานที่เก็บรักษาบันทึกต้องห้ามเกี่ยวกับ 'สงครามมหาเวทครั้งแรก' และผนึกของบรรพกาล... นักเรียนที่ไม่มีแม้แต่พลังมานาในกระแสเลือดอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรที่จะก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่?" เซเรนไม่หลบสายตา เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวตรงๆ ไหล่ทั้งสองข้างผ่อนคลายอย่างจงใจเพื่อแสดงออกถึงความบริสุทธิ์ใจ แม้ในหัวจะประมวลผลคำตอบนับร้อยข้อเพื่อเอาตัวรอด "ผมไม่มีมานาครับอาจารย์... นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในสถาบันแห่งนี้บอกผมตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามา" เซเรนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง แววตาฉายประกายความเฉลียวฉลาดที่ยากจะพบเจอในเด็กวัยเดียวกัน "แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็มีสิ่งที่เรียกว่า 'การสังเกต' และ 'เหตุผล' ครับ" อาจารย์เซร่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณเดียวที่แสดงถึงความประหลาดใจ "เธอกำลังจะบอกอะไร?" "ผมสังเกตเห็นว่า ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นในหอคอยแห่งนี้ ร่องรอยพลังเวทที่หลงเหลืออยู่จะมีคลื่นความถี่เดียวกันกับพลังเวทธาตุลมบริสุทธิ์ที่อาจารย์ใช้สอนในห้องเรียนภาคปฏิบัติเสมอ..." เซเรนก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนแทบจะกระซิบข้างใบหูของอาจารย์สาว "และกุญแจรูนโบราณดอกนี้ ก็ไม่ได้ปรากฏขึ้นเองในกระเป๋าของผมหรอกครับ... แต่มันถูกส่งมาโดยใครบางคนที่ต้องการให้ผมได้เห็น 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากระดาษแผ่นนั้น" เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบหนังสือปกหนังสีดำเล่มหนาที่วางอยู่บนแท่นบูชาหินอ่อนเบื้องหลังอาจารย์เซร่าขึ้นมา หนังสือเล่มที่ไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีรหัสประจำหอสมุด และถูกผนึกไว้ด้วยโซ่เวทมนตร์หนาเตอะ อาจารย์เซร่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มบางเบาที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์สาวเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ที่เซเรนได้รู้จักกับเธอมา "เธอฉลาดเกินไปแล้วนะเซเรน... เด็กน้อย" อาจารย์เซร่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ความกดดันรอบตัวสลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลายขึ้น "รู้ไหมว่าการรู้มากเกินไปในสถานที่แห่งนี้ มันอันตรายถึงชีวิตยิ่งกว่าการไม่มีพลังเวทเสียอีก" "ผมทราบดีครับอาจารย์" เซเรนตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะพลิกหน้ากระดาษเล่มนั้นออกตามสัญชาตญาณ *แกร็ก!* เสียงโซ่เวทมนตร์ที่ถูกปลดล็อกดังขึ้นก้องห้าม แสงสว่างสีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจำลองผ่านหลังคากระจกของหอสมุด พร้อมๆ กับที่หน้าจอระบบสีฟ้าตรงหน้าของเซเรนกะพริบรัวด้วยตัวหนังสือสีแดงฉาน [คำเตือน! ปลดล็อกบันทึกหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกลบเลือน: 'ต้นกำเนิดแห่งศาสตราเวทไร้บท'] [ท่านได้รับทักษะพิเศษระดับตำนาน: 'วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์โบราณ' (Passive Skill)] [ในขณะเดียวกัน... เบื้องล่างของหอคอยพยากรณ์ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลกำลังพุ่งตรงขึ้นมายังชั้นเจ็ด...] เซเรนยังไม่ทันได้อ่านข้อความทั้งหมดให้จบดี พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและกลิ่นอายอันชั่วร้ายพุ่งทะลวงขึ้นมาจากใต้ดิน ผ่านรอยแตกของพื้นห้องสมุด อาจารย์เซร่าหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก เธอคว้าแขนของเซเรนไว้แน่นด้วยความตกใจ แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "แย่แล้ว... ผนึกชั้นใต้ดินแตกออกแล้ว!" อาจารย์เซร่าตะโกนแข่งกับเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหว "มันตื่นขึ้นมาเร็วกว่ากำหนดเพราะการปลดล็อกบันทึกนี้..." ก่อนที่เซเรนจะทันได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม แสงสีดำสนิทก็พวยพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นห้องสมุด เบื้องหน้าของเขาทั้งสองคน ปรากฏร่างเงาขนาดมหึมาของอสูรเวทมนตร์โบราณที่มีดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยจิตสังหารอันรุนแรง และที่น่าตกใจที่สุดคือ บนหน้าผากของอสูรตัวนั้น มีสัญลักษณ์รูนเวทมนตร์รูปเดียวกับที่อยู่บนแหวนประจำตัวของผู้อำนวยการหอคอย! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ