ข้อเสนอจากอาจารย์ผู้เย็นชา

ปลายเหล็กแหลมของมีดสั้นอาคมถูกกดแนบสนิทลงบนชีพจรบริเวณลำคอของผม ความเย็นเฉียบของมันตัดผ่านความร้อนระอุจากเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมได้อย่างชัดเจน ลมหายใจของผมสะดุดไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจนเสียสติ แต่เป็นเพราะความแม่นยำไร้ที่ติของคนลงมือ—รวดเร็ว เงียบงัน และไร้ซึ่งช่องโหว่โดยสิ้นเชิง "ย่องเบาเข้ามาในเขตหวงห้ามยามวิกาล... แถมยังเลือกจุดอับสายตาของกล้องวงจรเวทมนตร์ได้ราวกับอ่านผังอาคารได้ปรุโปร่ง" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังจนกดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งดังมาจากเบื้องหลัง อาจารย์เซร่าในชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนกับเงาสลัวของห้องสมุดต้องห้ามชั้นเจ็ด ดวงตาสองสี—ข้างหนึ่งสีฟ้ากระจ่างดั่งท้องนภา อีกข้างสีอำพันลึกลับราวกับสัตว์นักล่า—จ้องมองทะลุแผ่นหลังของผมผ่านความมืด ผมค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับหัวไหล่ แสดงความบริสุทธิ์ใจอย่างเต็มที่ตามตำราการเอาตัวรอดที่ผมขัดเกลามานับครั้งไม่ถ้วน "อาจารย์เซร่า... เป็นเกียรติเหลือเกินนะครับที่ได้พบกันในบรรยากาศส่วนตัวเช่นนี้" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะคำนวณอัตราส่วนความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตออกไปจากห้องนี้ไว้แล้วไม่ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ แรงกดที่ลำคอผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่มีดสั้นเล่มนั้นยังคงไม่ห่างไปไหน อาจารย์สาวก้าวเท้าเข้ามาประชิดด้านข้าง ร่างเพรียวระหงในชุดอาจารย์ระคนกลิ่นอายสมุนไพรเวทมนตร์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก เธอมองสำรวจเครื่องมือช่างและแผ่นศิลาถอดรหัสเวทมนตร์ในกระเป๋าเสื้อคลุมของผมด้วยหางตา "ฉลาดแกเลียนแบบนี้... สมกับที่เป็นเด็กหนุ่มผู้ไม่มีมานาแม้แต่หยดเดียว แต่กลับสอบผ่านเข้ามาในโรงเรียนเวทมนตร์เซนtทอร์ได้ด้วยคะแนนภาคปฏิบัติอันตรายที่สุดในรอบทศวรรษ" เซร่าลดมีดลง เก็บมันเข้าฝักอย่างไร้เสียง "ตามฉันมา" เธอไม่รอให้ผมตอบรับ หันหลังเดินนำลึกเข้าไปในโซนหนังสือโบราณที่ถูกปิดตายด้วยผนึกเวทมนตร์ระดับสูง ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยอมก้าวเท้าเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ในโลกแฟนตาซีที่ผู้มีพลังเวทคือผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ การดื้อรั้นกับอาจารย์สาวผู้กุมความลับดำมืดของหอคอยมีแต่จะทำให้ผมกลายเป็นปุ๋ยใต้ต้นไม้ยาในสวนพฤกษศาสตร์เสียเปล่าๆ ห้องทำงานส่วนตัวของเซร่าหลังชั้นหนังสือลับไม่ได้หรูหรา หากแต่เต็มไปด้วยกองตำราโบราณ แผนที่ดาราศาสตร์ และกลไกเวทมนตร์แปลกตาที่กำลังทำงานส่งเสียงติ๊กๆ เบาๆ เธอนั่งลงบนเก้าอี้หนังพนักพิงสูง ไขว่ห้างอย่างสง่างาม ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานเป็นจังหวะ "นายกำลังตามหา 'ศัสตราเวทไร้บท' สินะ เซเรน" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มที่มักจะประดับบนใบหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเลือนหายไปในพริบตา นี่ไม่ใช่การถูกจับได้โดยบังเอิญ... เธอรู้ตัวอยู่แล้วตั้งแต่แรก และจงใจปล่อยให้ผมเดินเข้ามาในกรงของเธอ "อาจารย์หมายถึงอะไรหรือครับ ผมแค่มารisหาตำราอ้างอิงสำหรับวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์..." "เลิกเสแสร้งเถอะ" เซร่าตัดบท น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้นจนผมต้องเงียบฟัง "ไม่มีนักเรียนคนไหนรนหาที่ตายปีนขึ้นมาถึงหอคอยร้างนี่เพื่อหาตำราประวัติศาสตร์ธรรมดาหรอก นายกำลังสนใจเศษเสี้ยวตำราที่สูญหายของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งโรงเรียน ซึ่งมันเชื่อมโยงกับความผิดปกติของโครงข่ายมานาทั่วทั้งสถาบันในตอนนี้" ผมหรี่ตาลง วิเคราะห์ท่าทีของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้โกรธ และไม่มีทีท่าว่าจะส่งตัวผมให้ฝ่ายวินัย สิ่งนี้แปลว่าเธอกำลังต้องการอะไรบางอย่าง... หรืออาจจะกำลังหา 'เครื่องมือ' สักชิ้นที่เธอไม่สามารถลงมือทำเองได้ในฐานะอาจารย์ "ถ้าอาจารย์รู้ดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่จัดการมันด้วยตัวเองล่ะครับ?" ผมถามกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความเป็นสุภาพบุรุษไม่ได้แปลว่าต้องโง่ให้คนอื่นจูงจมูก "ในฐานะอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ การแก้ปัญหาในหอคอยแห่งนี้คงไม่ใช่เรื่องเกินกำลัง" เซร่าแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ระยะห่างระหว่างเราใกล้เสียจนผมได้กลิ่นวานิลลาจางๆ ผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันเข้มข้น "เพราะถ้าฉันลงมือเอง... สภาสูงจะรู้ตัวทันทีว่าผนึกกำลังเสื่อมสลายลงแล้ว" เธอนัยน์ตาคู่สวยจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม "และนั่นคือเหตุผลที่ฉันจะไม่ออกจากโทษฐานบุกรุก... แต่ฉันจะ 'จ้าง' นาย" ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ "จ้างนักเรียนไร้มานาเนี่ยนะ ค่าจ้างคืออะไรล่ะครับ? หน่วยกิตพิเศษ หรือว่าคำใบ้ข้อสอบปลายภาค?" "ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง" เซร่าหยิบแผ่นกระดาษหนังแกะสีเหลืองเก่าคร่ำครึขึ้นมาจากลิ้นชักลับ มันคือแผนผังส่วนลึกที่สุดของหอคอยที่ถูกตัดทอนออกไปจากสารบบของโรงเรียน "ค่าจ้างของนายคือ 'กุญแจ' ที่จะทำให้นายสามารถดึงศักยภาพที่แท้จริงของดาบในมือออกมาได้... ดาบเล่มที่ไม่มีใครมองเห็นคุณค่า นอกจากนายคนเดียว" ผมมองแผ่นกระดาษในมือเธอ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ข้อมูลในอดีตชาติและทักษะการวิเคราะห์ประมวลผลสิ่งต่างๆ ในหัวทำงานด้วยความเร็วสูง เธอรู้เรื่องดาบไร้คมที่ผมพกติดตัวตลอดเวลาได้อย่างไร? ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือตกลง เสียงเตือนเด่นชัดก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของผม เป็นระบบสนับสนุนปริศนาที่มักจะปรากฏขึ้นในยามที่การตัดสินใจครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้น— *[ระบบตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ยอมรับข้อเสนอจากอาจารย์เซร่า]* *[ระดับความเสี่ยง: SSS]* *[รางวัลภารกิจ: ปลดล็อกผังโครงสร้าง "ศัสตราเวทไร้บท" ขั้นที่ 1 และเพิ่มค่าสถานะการตีโต้ทางกายภาพ 50%]* นิ้วมือของผมกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าลอยเด่นขึ้นมากลางอากาศตรงหน้า ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาวผู้ซ่อนเร้นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ใต้ความเย็นชา "ตกลงครับอาจารย์... ผมรับงานนี้" ผมตอบรับพร้อมรอยยิ้มโค้งที่มุมปาก "แต่หวังว่าค่าจ้างของผม จะคุ้มค่ากับความเสี่ยงที่จะต้องไปเดินเล่นในนรกขุมนั้นนะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด