กลิ่นเลือดที่คุ้นเคย

กลิ่นฟอร์มาลีนผสมกับคอลีนเจือจางในห้องผ่าศพยามวิกาลไม่ใช่กลิ่นที่ชวนรื่นรมย์นัก แต่มันคือกลิ่นแห่งความจริง ความจริงที่ไม่เคยโกหกใคร ต่างจากมนุษย์เป็นร้อยเป็นพันคนที่เดินอยู่ข้างนอกนั่น เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ดร.น่านฟ้าบรรจงวางคีมสแตนเลสลงบนถาดเครื่องมือ สายตาภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบจับจ้องไปยังรอยกรีดรูปตัววาย (Y-incision) บนร่างไร้วิญญาณตรงหน้า รอยแผลนี้คมกริบ ไร้ร่องรอยของความลังเล ราวกับถูกบรรจงสร้างขึ้นโดยช่างฝีมือผู้ช่ำชอง แต่นั่นแหละคือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว "รอยตัดกระดูกซี่โครงที่มุมองศานี้..." น่านฟ้าพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก "มันไม่ได้เกิดจากความโกรธแค้น แต่มันเกิดจากความคุ้นเคย... ความคุ้นเคยระดับที่ต้องผ่านการผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วน" "คุณกำลังบอกว่าฆาตกรคนนี้ เป็นหมอ... หรือไม่ก็คนที่เคยนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับเราสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร คณินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉยแต่แววตากลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก ในมือของอัยการหนุ่มถือแฟ้มเอกสารคดีเก่าที่ถูกปิดตายไปเมื่อห้าปีก่อน แฟ้มที่น่านฟ้าไม่อยากแม้แต่จะชายตามอง น่านฟ้าไม่เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ปลายมีดในมือยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างแม่นยำ "คุณเข้ามาในห้องจำกัดสิทธิ์โดยไม่ได้รับอนุญาตอีกแล้วนะ คณิน" "ผมแค่มาตรวจดูว่า 'ผลงานศิลปะ' ชิ้นใหม่ของผม... อภัยด้วยครับ หมายถึงของฆาตกร มีความคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว" คณินเดินเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าตัดอย่างไร้ความเกรงกลัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของห้องดับจิตได้อย่างประหลาด "คุณก็น่าจะเห็นรอยแผลนั่นแล้วนี่ครับ น่านฟ้า มันเหมือนกับสำเนาภาพวาดโบราณ... ฆาตกรรมเลียนแบบคดีเมื่อห้าปีก่อน คดีที่ตำรวจปิดไม่ลง และคุณ... เป็นคนเก็บหลักฐานชิ้นสุดท้ายไว้เองกับมือ" มือที่ถือมีดของน่านฟ้าชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที—เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่คนฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีเท่านั้นจะสังเกตเห็น บรรยากาศในห้องอุณหภูมิต่ำลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำเก่าๆ ที่ปิดไม่สนิท "คุณกำลังพยายามจะสื่ออะไรกันแน่ คณิน" น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาอัยการหนุ่ม แววตาคู่คมเยือกเย็นจนแทบจะแช่แข็งคนตรง The ดูดกลืนทุกความรู้สึก เหลือไว้เพียงรังสีความกดดันที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "คดีนั้นถูกปิดไปแล้วในฐานะอุบัติเหตุ" "อุบัติเหตุที่ไม่มีแม้แต่รอยเบรก และเหยื่อถูกผ่าตัดช่องท้องด้วยมีดผ่าตัดเบอร์สิบ... เหมือนกับศพนี้ไม่มีผิดเพี้ยน" คณินโน้มตัวลงกระซิบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวดาบอาบยาพิษ "คุณรู้ดีกว่าใครน่านฟ้า ว่านั่นไม่ใช่ฆาตกรรมธรรมดา และตอนนี้... มันกำลังกลับมาทวงถามความยุติธรรมที่คุณเคยละเลยไป" "ผมไม่เคยละเลยความจริง" น่านฟ้ากดเสียงต่ำลง บ่งบอกถึงความไม่พอใจที่เริ่มก่อตัว "ความจริงในทางนิติวิทยาศาสตร์คือสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยหลักฐาน ไม่ใช่ข้อสันนิษฐานที่เต็มไปด้วยอคติและการแก้แค้นแบบที่คุณชอบทำ" "งั้นเหรอครับ?" คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะข้างศพ เปิดหน้าสุดท้ายให้เห็นภาพถ่ายโพลิลารอยด์เก่าๆ ใบหนึ่ง "ถ้าคุณมั่นใจนักว่ายึดมั่นในหลักฐาน ทำไมรอยนิ้วมือบนด้ามมีดของศพเมื่อห้าปีก่อน ถึงเป็นรอยนิ้วมือของ... คนที่คุณรักที่สุดล่ะครับ?" ร่างของน่านฟ้าแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ภาพความทรงจำที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารทางราชการนับพันหน้าถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างโหดร้าย ความเจ็บปวดที่เขาพยายามปิดตายด้วยตรรกะและมีดผ่าตัดถูกกระชากออกอย่างไร้ความปรานี นี่ไม่ใช่แค่การฆาตกรรมเลียนแบบธรรมดา... แต่มันคือจดหมายท้าทายที่ส่งตรงถึงอดีตอันดำมืดของเขา น่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสั่นเทาของมือตนเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคณิน รอยยิ้มเยาะหยันบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของแพทย์นิติเวชผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใด "คุณคิดว่าการเอาอดีตมาขู่ผม จะทำให้ผมยอมทำตามเกมของคุณงั้นเหรอ คณิน" น่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "ระวังให้ดีเถอะ... บางทีคนที่คุณพยายามจะขุดคุ้ยขึ้นมา อาจจะไม่ใช่คนที่คุณอยากเจอที่สุดหรอกนะ" คณินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของอัยการหนุ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความระแวงที่ฉายชัดขึ้นในแววตาเป็นครั้งแรก ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบของทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่เวรเปล หรือเสียงรองเท้าหนังของตำรวจร้อยเวร แต่มันเป็นเสียงลากเท้าที่เชื่องช้า หนักหน่วง และคุ้นเคยอย่างประหลาด... ราวกับใครบางคนจากอดีตกำลังเดินตรงมาที่ห้องผ่าตัดห้องนี้ พร้อมกับมีดผ่าตัดในมือที่ยังคงหยดเลือดสดๆ บนพื้นทางเดิน แล้วประตูกระจกฝ้าของห้องชันสูตรก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ... หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลืมว่าความจริงนั้นเปราะบางเพียงใด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ดร.นิติเวช