ความเปราะบางที่เผยออก

"คุณกำลังสั่น น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องทำงานที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวน่านฟ้ามาจางๆ ปะทะกับกลิ่นซิการ์ราคาแพงจางๆ ของอัยการหนุ่ม น่านฟ้าไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารชันสูตรศพที่เขากำลังตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า นิ้วมือที่เรียวยาวของเขาขยับปากกาไปมา แต่จังหวะการเลื่อนกระดาษนั้นสั่นไหวอย่างที่เจ้าตัวไม่อาจซ่อนได้ คณินก้าวเข้ามาใกล้ ลบระยะห่างที่เคยมีระหว่างกันทิ้งไปอย่างถือวิสาสะ เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่ความกดดันจากตัวตนของเขานั้นมหาศาล เขาเอื้อมมือมาปิดแฟ้มเอกสารเบื้องหน้าแพทย์นิติเวชอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยเจตจำนง "การชันสูตรคดีนี้จบลงแล้ว รายงานส่งไปถึงมือตำรวจแล้วด้วย สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ไม่ใช่การทำงาน แต่มันคือการทรมานตัวเอง" คณินกล่าว สายตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของน่านฟ้าที่ชัดเจนขึ้นในยามที่เจ้าตัวอ่อนแรง น่านฟ้าถอนหายใจยาว ปล่อยตัวพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำ เขารู้สึกถึงความเปราะบางที่พยายามกลบฝังไว้ใต้ชุดกาวน์ขาวสะอาดมาตลอดทั้งวันกำลังจะพังทลายลง "ความยุติธรรมไม่ใช่สิ่งที่ถูกตัดสินด้วยรายงานเพียงฉบับเดียว คุณก็รู้ดีกว่าใคร คณิน" น่านฟ้าตอบ เสียงของเขาแหบพร่า "บางครั้งในเนื้อเยื่อที่ตายไปแล้ว มันยังทิ้ง 'ความจริง' ที่ไม่มีใครอยากเห็นเอาไว้ ผมแค่... พยายามอ่านมันให้แตก" คณินไม่ตอบในทันที เขาเดินอ้อมมาด้านหลังเก้าอี้ของน่านฟ้า ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ที่เกร็งแน่นของอีกฝ่ายอย่างเบามือ แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะนิยาม มันไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความเข้าใจในระดับที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนแปลกหน้าจะมอบให้กัน "คุณไม่ได้แบกความตายของคนทั้งโลกไว้บนบ่าคนเดียวนะ" คณินโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหู น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนน่าตกใจ "พักบ้างเถอะ ถ้าคุณพังลงไป ใครจะช่วยผมพิสูจน์ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของคดีพวกนี้ล่ะ" น่านฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายความอบอุ่นจากฝ่ามือของคณินกำลังทำลายเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปี เขาหลับตาลง สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้ แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขายอมรับกับตัวเองว่า 'ความเปราะบาง' ของเขามันมีไว้เพื่อใครคนหนึ่งคนนี้จริงๆ "ทำไมคุณต้องมาทำดีกับผมในเวลาแบบนี้ด้วย?" น่านฟ้าถามเบาๆ โดยไม่ลืมตา "เพราะผมเกลียดเวลาที่คุณทำตัวเป็นเครื่องจักรไร้หัวใจ" คณินตอบพร้อมกับขยับมือไปลูบกลุ่มผมของน่านฟ้าเบาๆ อย่างแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก "คุณเป็นมนุษย์ น่านฟ้า... และมนุษย์ก็มีสิทธิ์ที่จะเหนื่อย มีสิทธิ์ที่จะพังทลาย" คณินค่อยๆ พยุงน่านฟ้าให้ลุกขึ้น เขาประคองร่างที่ดูอ่อนแรงนั้นเดินตรงไปยังโซฟารับแขกมุมห้อง น่านฟ้าทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง คณินเดินไปที่ตู้เก็บของ หยิบแก้ววิสกี้ชั้นดีออกมาเทเพียงเล็กน้อย ก่อนจะส่งให้คนตรงหน้า "ดื่มเสียหน่อย จะได้หลับสบายขึ้น" น่านฟ้ามองแก้วเหล้าในมือสลับกับใบหน้าของอัยการหนุ่มที่ยามนี้ดูอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ ความขัดแย้งในอุดมการณ์ที่เคยฟาดฟันกันมาตลอดราวกับเลือนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความสัมพันธ์สีเทาที่บีบคั้นหัวใจคนทั้งคู่ "ถ้าพรุ่งนี้ผมตื่นมาแล้วพบว่าเราต้องกลับไปฟาดฟันกันเรื่องคดีอีกล่ะ" น่านฟ้าจิบเหล้าพลางเอ่ยถาม คณินยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายแต่ก็ชวนให้หลงใหลในเวลาเดียวกัน "นั่นก็เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ แต่คืนนี้... หน้าที่ของผมคือการดูแลคุณ ไม่ใช่ฐานะคู่คดี แต่ในฐานะของคนที่รู้ว่าหัวใจของคุณเปราะบางแค่ไหน" บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น ทั้งสองตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง ความเงียบระหว่างกันไม่ได้อึดอัดอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยความหมายที่ไม่ได้ถูกเอื้อนเอ่ย น่านฟ้ามองดูคณินที่กำลังหมุนแก้วเหล้าในมือ สายตาที่จ้องมองมานั้นลึกซึ้งดุจเหวที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะที่น่านฟ้ากำลังจะหลับใหลไปกับความเงียบและไออุ่นนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดความเงียบลงอย่างกะทันหัน น่านฟ้าขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือไปคว้ามันมาเปิดดู ทันทีที่ภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องเก็บของกลางของสถาบันนิติเวชปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันที บนจอภาพนั้น ปรากฏร่างของชายในชุดดำคนหนึ่งกำลังเปิดตู้ล็อคเกอร์ส่วนตัวของน่านฟ้า แล้วหยิบ 'แฟ้มหลักฐาน' ที่น่านฟ้าคิดว่าเขาเก็บมันไว้อย่างมิดชิดที่สุดออกมา ชายคนนั้นหันมามองกล้องอย่างจงใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของน่านฟ้าหยุดเต้นไปชั่วขณะ รอยยิ้มนั้น... คือรอยยิ้มของ 'ฆาตกร' ในคดีครอบครัวของเขาเมื่อหลายปีก่อนที่ควรจะตายไปแล้ว! หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลืมว่าความจริงนั้นเปราะบางเพียงใด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ดร.นิติเวช