ความจริงใต้เงารัฐ

“ถ้าคุณหมอคิดจะเปิดแฟ้มนี้เพื่อแลกกับความสะใจ ผมแนะนำให้วางมันลงเสียดีกว่าครับ” เสียงของคณินราบเรียบ ทว่าทรงพลังดั่งเสียงลั่นไกปืนในห้องสอบสวนที่เงียบสงัด เขาไม่ได้หันมามองผม ดวงตาคมกริบของอัยการหนุ่มจดจ้องเพียงเปลวไฟสีส้มที่เต้นระบำอยู่ในแก้ววิสกี้ราคาแพง แสงสลัวในห้องทำงานส่วนตัวของเขาขับเน้นใบหน้าที่เรียบเฉยจนดูไร้ความรู้สึก แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด... ความนิ่งสงบที่ซ่อนพายุไว้ข้างใต้ ผมวางแฟ้มเอกสารปกสีน้ำตาลทึบลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมัน เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบ “อดีตอัยการสูงสุดไม่ได้หายไปไหนใช่ไหมครับคุณคณิน เพียงแต่ท่านเปลี่ยนที่อยู่ไปอยู่ในรอยแยกของกฎหมายที่คุณเป็นคนขีดเขียนขึ้นมาเอง” คณินเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววโกรธเคือง มีเพียงความขบขันจางๆ ที่มุมปาก “คุณหมอน่านฟ้า... คุณเป็นหมอผ่าศพ คุณน่าจะรู้ดีว่าบางครั้งการเปิดแผลลึกเกินไปโดยไม่มีการเตรียมการที่ดีพอ คนที่ตายไม่ใช่ศพบนเตียงหรอกครับ แต่เป็นคนที่ถือมีดผ่าตัดเสียเอง” ผมก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายที่เชื่อมั่นในอำนาจล้นเหลือลอยมาเตะจมูก ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามมองหาความหวั่นไหวในนั้น แต่กลับพบเพียงกระจกเงาที่สะท้อนความเย็นชาของตัวผมเองกลับมา “ผมไม่ได้มาเพื่อเปิดแผลให้ใครตาย ผมมาเพื่อดูว่าเนื้อร้ายที่มันกัดกินกระบวนการยุติธรรมอยู่ตอนนี้... มันเชื่อมต่อถึงหัวใจคุณด้วยหรือเปล่า” ผมเว้นจังหวะ เลื่อนแฟ้มไปข้างหน้าอีกนิด “ลายนิ้วมือบนสร้อยคอของเหยื่อรายล่าสุด ไม่ใช่ของฆาตกรที่คุณตามล่าครับ แต่มันเป็นของคนที่มีตราประทับระดับอัยการอาวุโส” บรรยากาศในห้องดูจะบีบคั้นขึ้นทันตา คณินวางแก้วลงช้าๆ เสียงแก้วกระทบโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ แต่มันดังก้องในความรู้สึกของผม ความเย็นชาในแววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงชั่ววูบ กลายเป็นความมืดมิดที่ลึกซึ้งและอันตรายกว่าเดิม “คุณล้ำเส้นแล้ว น่านฟ้า” เขาขยับตัวเข้าใกล้ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาพาดผ่านใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่ง ทำให้เขาดูเหมือนคนสองคนในร่างเดียว “คุณคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่ถือความจริงหรือไง? โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้อง แต่มันขับเคลื่อนด้วยความสมดุล... ถ้าผมดึงรากแก้วต้นนั้นขึ้นมา ทั้งกระทรวงอาจจะพังทลายลงมาทับคุณก่อนที่ความยุติธรรมจะมาถึงเสียอีก” “ผมไม่สนว่าใครจะพังทลาย” ผมตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำหนักเสียงให้มั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่อันตราย “สิ่งที่ผมสนคือคำตอบ ว่าทำไมคดีของครอบครัวผมถึงมีตราประทับเดียวกันนี้อยู่ในบันทึกที่ถูกทำลายทิ้ง” คณินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากของเขาหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่ดูเปราะบาง เขาหยิบซองจดหมายสีขาวอีกซองขึ้นมาจากลิ้นชัก แล้วโยนมันลงบนโต๊ะต่อหน้าผม “ถ้าคุณอยากเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงารัฐ... ก็ลองอ่านดูเสียให้เต็มตา แต่น่านฟ้า... เมื่อคุณรู้แล้ว คุณจะไม่มีทางกลับไปเป็นหมอนิติเวชคนเดิมได้อีก” ผมหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา นิ้วมือสั่นเล็กน้อยอย่างที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน กระดาษด้านในมีเพียงภาพถ่ายใบหนึ่ง ภาพในนั้นไม่ใช่คนตาย แต่เป็นภาพถ่ายแอบถ่ายของคนสองคนกำลังแลกเปลี่ยนแฟ้มคดีในที่จอดรถใต้ดิน... หนึ่งในนั้นคืออัยการชั้นผู้ใหญ่ที่ผมเคยเคารพ และอีกคน... คือคนที่ผมไม่เคยคิดว่าจะปรากฏตัวอยู่ในวงจรนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของคณิน ประตูปรากฏเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมกับปืนที่ลดต่ำลงในมือ เขามองมาที่ผมด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับต้องการจะบอกว่า ผมได้เดินเข้ามาในกับดักที่ไม่มีทางออกเสียแล้ว “หมอน่านฟ้า... ดูเหมือนว่าความจริงที่คุณตามหา จะนำพาคุณมาสู่จุดจบในคดีที่ไม่มีใครบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์นะครับ” คณินพูดเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วห้อง ผมมองภาพถ่ายในมือสลับกับเงาของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา ลมหายใจของผมสะดุดลงเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้า... ทุกอย่างพังทลายลงในชั่วพริบตา เมื่อผมพบว่าเบาะแสชิ้นสุดท้ายที่ผมถืออยู่ ไม่ใช่ทางออก แต่มันคือบัตรเชิญไปสู่ความตายของตัวผมเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ไปพร้อมกับผมนะครับ