จูบในสายฝน

กลิ่นอายความตายไม่ได้มีแค่กลิ่นซากเน่าสลายหรือฟอร์มาลีนครับ แต่มันมีกลิ่นของความโล่งใจปนเปอยู่ด้วย... กลิ่นที่จางเสียจนถ้าน과의 (ตอนที่) คุณไม่เคยยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความตายจริงๆ คุณไม่มีทางแยกมันออกจากกลิ่นของฝนที่กำลังซัดสาดลงมากระทบคอนกรีตด้านนอกห้องสืบสวนร้างแห่งนี้ได้เลย "ยินดีต้อนรับสู่การผ่าพิสูจน์รอบสุดท้ายครับ... ดร.น่านฟ้า" เสียงของคณินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าคมกระสุนจากปืนของมือสังหารปริศนาจะเพิ่งเฉียดผ่านไหล่ซ้ายของเขาไปเมื่อไม่ถึงสี่นาทีที่แล้ว กระจกนิรภัยด้านหลังแตกกระจายละเอียดดجประกายราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ถูกโปรยลงบนพื้นเปียกชื้น หยดน้ำฝนสาดซัดเข้ามาตามแรงลมพายุที่โหมกระหน่ำยามวิกาล ความเย็นยะเยือกของอุณหภูมิภายนอกปะทะเข้ากับไอความร้อนจากร่างกายที่เพิ่งผ่านพ้นเฉียดตายมาหมาดๆ สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดที่กึ่งกลางระหว่างความเป็นและความตาย ดร.น่านฟ้ายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากองเลือดที่เจิ่งนองบนพื้น ไหล่ของเขาไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นถี่เล็กน้อย แว่นตากรอบทองคู่คมมีละอองไอน้ำเกาะบางเบา แต่แววตาหลังเลนส์คู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือแววตาของนักนิติเวชผู้มองทะลุปรอทความบ้าคลั่งของมนุษย์ เขาก้าวเท้าช้าๆ ผ่านเศษกระจกที่ส่งเสียงกรอบแกรบใต้รองเท้าหนังคัทชู จนกระทั่งหยุดยืนประจันหน้ากับคณิน อัยการหนุ่มผู้มีอุดมการณ์อันบิดเบี้ยว ทว่าในยามนี้ เนคไทสีเข้มของคณินหลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตสีขาวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อปนหยดน้ำฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาจากหน้าต่างที่ไร้กระจก "คุณเล่นเกมเกินขอบเขตความปลอดภัยไปหน่อยแล้วนะครับ... คุณอัยการ" น่านฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่ากลับมีแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหشผากและเต็มไปด้วยอะดรีนาลีนที่ยังคงสูบฉีดพล่าน เขายกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่มน้ำฝนลู่ไปกับกรอบหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวน่านฟ้าอย่างไร้รอยต่อ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นอายเฉพาะตัวของคณิน—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายของดินปืนและหยดฝน—โชยปะทะนาสิกของน่านฟ้า "ความปลอดภัยเหรอครับ น่านฟ้า..." คณินกระซิบ เสียงของเขาต่ำพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยจากความตื่นเต้นที่ยังค้างคา "คุณก็รู้ว่าตั้งแต่คืนที่ครอบครัวของคุณถูกฆาตกรรม... โลกใบนี้มันไม่มีความปลอดภัยหลงเหลืออยู่สำหรับเราอีกแล้ว มีแค่คนที่ถือมีดผ่าตัดกับคนเหนี่ยวไกเท่านั้น" คำพูดนั้นพุ่งเป้าไปที่แผลเป็นในใจของน่านฟ้าอย่างแม่นยำ ราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อเยื่อที่ตายด้าน แต่น่านฟ้าไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแบบที่เหยื่อทั่วไปควรจะเป็น เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของอีกฝ่าย ดวงตาที่ฉายแววท้าทาย ดุดัน และกระหายใคร่รู้ไม่ต่างจากเขา "คุณกำลังใช้ความตายของคนอื่นมาเป็นข้ออ้างในการสนองความกระหายในอำนาจศาลเตี้ยของคุณต่างหาก คณิน" น่านฟ้าตอบโต้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกไม่แพ้กัน "คุณแยกไม่ออกระหว่างความยุติธรรมกับการแก้แค้น... และนั่นคือพยาธิสภาพในจิตใจที่คุณพยายามปกปิดมันมาตลอด" "ถ้ามันคือพยาธิสภาพ... คุณก็คือหมอผ่าตัดคนเดียวในโลกที่ปฏิเสธการรักษาผม" คณินยื่นมือข้างหนึ่งออกไปอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่กรอบหน้าของน่านฟ้า ปัดไล้ผ่านสันจอกแก้มคมสันที่เปื้อนฝุ่นควันจากดินปืน ปลายนิ้วของอัยการหนุ่มเย็นเฉียบ ทว่าสัมผัสนั้นกลับแผดเผาผิวเนื้อของน่านฟ้าให้ร้อนรุ่มขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด น่านฟ้าไม่ถอยหลังหนี เขายังคงยืนหยัดรับสัมผัสคุกคามนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรำอยู่บนปลายมีด สายฝนด้านนอกเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงคำรามของฟ้าผ่าสะท้อนก้องตึกร้างราวกับเสียงกลองศึกที่เร่งเร้าจังหวะชีวิตให้เต้นเร้าและพุ่งพล่าน อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาจากการเผชิญหน้ากับความตายเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็นและกฎระเบียบทางจริยธรรมของวิชาชีพ น่านฟ้ายื่นมือขึ้นจับข้อมือของคณินที่ทาบอยู่บนแก้มของตน แรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและหนักแน่น—ไม่ใช่เพื่อผลักไส แต่เป็นการหยุดยั้งการเคลื่อนไหวเพื่อให้อีกฝ่ายได้สบตากับเขาอย่างชัดเจนที่สุด "คุณมั่นใจแค่ไหน... คณิน... ว่าผมคือคนที่จะรักษาคุณ ไม่ใช่คนที่จะหยิบยาพิษให้คุณดื่ม?" น่านฟ้าเอ่ยถาม ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคณิน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและอันตรายถึงชีวิต "ถ้าพิษนั้นมาจากมือของคุณ... ดร.น่านฟ้า...ต่อให้มันทำให้ผมตายคามือ ผมก็ยินดีกลืนมันลงไปโดยไม่ลังเล" สิ้นคำพูดนั้น ความอดกลั้นทั้งหมดที่ถูกกดทับไว้ภายใต้กรอบของกฎหมาย จริยธรรม และความเป็นมืออาชีพก็พังทลายลงในชั่วพริบตา คณินไม่รอช้าที่จะลดระยะห่างที่เหลืออยู่ออกไป ริมฝีปากของอัยการหนุ่มทาบทับลงบนริมฝีปากของแพทย์นิติเวชผู้เยือกเย็นอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือการปะทะกันของวิญญาณสองดวงที่แตกสลาย จูบที่รสชาติคล้ายคาวเลือดและหยดน้ำฝน จูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความโหยหา และความลับอันดำมืดที่พวกเขามีร่วมกัน น่านฟ้าชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่สัญชาตญาณดิบภายในตัวจะตอบสนอง มือที่เคยจับข้อมือเลื่อนขึ้นไปโอบประคองท้ายทอยของคณิน ดึงรั้งให้อีกฝ่ายเข้าหาอย่างไร้ความลังเล ลิ้นร้อนกวาดต้อนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดให้จมดิ่งลงไปในความมืดมิดของค่ำคืนนี้ เสียงสายฝนรอบตัวราวกับถูกกลบด้วยเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก ทั้งสองผูกพันกันและกันไว้ด้วยหลักฐานชิ้นเดียวที่ไม่มีใครลบล้างได้—ความลับที่แลกมาด้วยเลือดและความตาย ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศอันเร่าร้อนและบีบคั้นหัวใจนั้นเอง... *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมมืดของห้องโถงที่ควรจะว่างเปล่า ดังแทรกผ่านเสียงสายฝนเข้ามาในโสตประสาทของน่านฟ้าทันที สัญชาตญาณของแพทย์นิติเวชผู้ผ่านศพมานับร้อยทำงานเร็วกว่าความคิด น่านฟ้าผละริมฝีปากออกจากคณินอย่างเฉียบขาด สายตาดุจเหยี่ยวเบนไปมองยังความมืดมิดบริเวณเสาคอนกรีตมุมห้องทันที คณินเองก็ชักมือออกจากเอวของน่านฟ้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงพร้อมกับมือที่เอื้อมแตะด้ามปืนพกใต้สูทโดยอัตโนมัติ "ใคร..." คณินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความวาบหวามเป็นความตึงเครียดระดับสูงสุดในเสี้ยววินาที ไม่มีเสียงตอบรับจากความมืด มีเพียงเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากหลังเสาปูน เงาร่างที่คุ้นเคยจนน่าตกใจ รองเท้าหนังราคาแพงก้าวเหยียบลงบนเศษกระจกแตก ส่งเสียงดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แสงไฟฉุกเฉินกะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มเยnเยียบที่มุมปากและแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้ทันทำให้เลือดในกายของน่านฟ้าเย็นเฉียบลงในทันที "ผมไม่คิดเลยนะครับว่า... การมาชันสูตรศพในที่เกิดเหตุ จะแถมบริการพิเศษดูฉากรักกลางสายฝนแบบนี้ด้วย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลชุ่มน้ำลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เอกสารที่ควรจะอยู่ตู้เซฟนิรภัยของสำนักงานอัยการสูงสุด... เอกสารคดีลับที่เปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของฆาตกรต่อเนื่อง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงมาในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ