พยานคนสุดท้าย

กลิ่นไออับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องและกลิ่นสนิมเหล็กตีเข้าจมูกทันทีที่ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูโกดังร้างหมายเลข 7 ย่านท่าเรือคลองเตย พื้นคอนกรีตหยาบกร้านสะท้อนเสียงฝีเท้าของเราให้ก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ความมืดมิดเบื้องหน้าถูกเจาะทะลุด้วยลำแสงจากไฟฉายแรงสูง ทว่ามันกลับขับเน้นให้เงาตะคุ่มของตู้คอนเทนเนอร์นับร้อยที่เรียงรายสลับซับซ้อนดูคล้ายเขาวงกตแห่งความตาย “คุณเดินระวังหน่อยนะครับ ดร.น่านฟ้า... รอยเท้าบนพื้นปูนเปียกชื้นตรงนี้ บ่งบอกว่ามีคนเพิ่งเดินผ่านไปไม่ถึงสิบนาที” เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบ คณินก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังในระยะที่ใกล้เกินกว่าความสัมพันธ์ของเพื่อนร่วมงานทั่วไป มือขวาของอัยการหนุ่มไม่ได้ถือร่มหรือแฟ้มเอกสารเหมือนยามปกติ หากแต่กุมด้ามปืนพกสั้น Glock 19 ใต้สูทเนื้อดีอย่างมั่น ผมไม่ได้หันกลับไปมอง ปลายนิ้วสวมถุงมือยางสีขาวยังคงกระชับโครงเหล็กของไฟฉายในมือ ขณะที่สายตาสแกนกวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความแม่นยำดุจเครื่องจักร “ถ้าพยานคนสุดท้ายของคดีนี้ยังหายใจอยู่จริง เขาก็คงไม่ได้เลือกซ่อนตัวอยู่ในที่อภิสิทธิ์ชนหรอกครับคุณคณิน... สัญชาตญาณของเหยื่อที่กำลังหนีตาย มักจะเลือกมุมอับที่มืดที่สุดเสมอ” เรากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ ระหว่างความถูกต้องตามกระบวนการยุติธรรมที่ผมยึดถือ กับความเด็ดขาดนอกตำราที่คณินพร้อมจะงัดมาใช้เสมอ อุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้วนี้เปรียบเสมือนใบมีดสองด้านที่กรีดแทะความสัมพันธ์ของเราให้กลายเป็นสีเทาเข้ม แต่ในสถานการณ์ที่อิทธิพลมืดของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลแผ่ขยายรากFลึกจนถึงระดับโครงสร้างอำนาจรัฐ การพึ่งพาตำรวจกลายเป็นเรื่องโง่เขลา มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่ยืนหยัดอยู่ตรงนี้—เพื่อกระชากหน้ากากฆาตกรที่ลอยนวล “ความยุติธรรมบางครั้งก็ต้องรอไม่ได้นะครับหมอ” คณินเอ่ยขึ้นเบาๆ ระหว่างที่เราหยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ที่มีโซ่ล่ามหนาเตอะและแม่กุญแจขึ้นสนิม “ถ้ากฎหมายมันเชื่องช้าเกินกว่าจะปกป้องพยาน เราก็แค่ต้องเป็นคนถอดสลักระเบิดเสียเอง” “ผมเป็นแพทย์นิติเวชครับคุณคณิน หน้าที่ของผมคือการค้นหาความจริงจากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่การสร้างศพเพิ่มเพื่อแลกกับความสะใจ” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา ไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาสะท้อนความเจ็บปวดจากอดีตที่ฝังรากลึก—อดีตวันที่สูญเสียครอบครัวไปจากความอยุติธรรมแบบที่คณินกำลังเชิดชู ผมยกไฟฉายขึ้นส่องสำรวจแม่กุญแจ รอยขูดขีดบนโลหะและการสึกหรอของเหล็กบอกเล่าเรื่องราวได้อย่างแม่นยำ “แต่ดูเหมือนว่าเราจะไม่ต้องถอดสลักอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะครับ” “หมายความว่ายังไง?” คณินขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางไปกับกลิ่นอับของโกดัง “กุญแจไม่ได้ถูกล็อกตายครับ มันแค่คล้องหลอกไว้” ผมใช้ปลายด้ามไฟฉายเคาะเบาๆ ที่แม่กุญแจ มันแกว่งไกวตามแรงปะทะอย่างไร้ชีวิตชีวา “มีคนเปิดทางให้เราเข้ามา... หรือไม่ก็... จงใจต้อนเราเข้ามาในกรงตั้งแต่แรกแล้ว” บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นกระหน่ำในอก โกดังร้างแห่งนี้ไม่ได้ไร้ผู้คนอย่างที่คิด ทว่ามันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างประณีต ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดจากด้านบนชั้นลอยของโกดังก็ดังขึ้น—ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เป็นจังหวะที่หนักแน่นและจงใจให้ได้ยิน ผมหันกระบอกไฟฉายพุ่งขึ้นไปเบื้องบนทันที แสงสีขาวสว่างจ้าสาดส่องทะลุกรอบระเบียงเหล็กขึ้นไป และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องบนก็ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดกาวน์แพทย์เปื้อนอนเลือดแห้งกรัง ถูกมึงไพล่หลังและห้อยโตงเตงอยู่กับคานเหล็ก ดวงเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลิ้นจุกปาก และที่หน้าอกเสื้อมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กถูกเสียบไว้ด้วยเข็มฉีดยา “นั่น... หมอวิรัช พยานปากเอกที่เราตามหา!” คณินอุทานเสียงดัง พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งไปที่ร่างนั้นทันที “เดี๋ยวก่อนครับ อย่าเพิ่งยิง!” ผมร้องห้ามเสียงหลง เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างผ่านเลนส์สติปัญญาของนิติเวช “นั่นไม่ใช่การผูกคอตาย... และเขายังไม่ตาย!” ศพ... หรือพูดให้ถูกคือเหยื่อที่ยังไม่สิ้นลม กำลังพยายามขยับริมฝีปากอย่างยากลำบาก ท่ามกลางความเงียบงันของโกดังร้าง ร่างที่ห้อยอยู่เปล่งเสียงแหบแห้งราocเสียงกระซิบจากขุมนรกออกมาได้สามคำ คำพูดที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงถึงขั้วกระดูก “มัน... อยู่... ข้างหลัง...” ยังไม่ทันที่ผมจะหันกลับไปตามคำเตือน ความมืดมิดเบื้องหลังก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดุจเงาพราย ปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบถูกกดเข้าที่ท้ายทอยของผมอย่างแม่นยำ พร้อมกับเสียงกระซิบกระชากประสาทที่ดังชิดใบหู “ยินดีต้อนรับสู่การผ่าพิสูจน์รอบสุดท้ายครับ... ดร.น่านฟ้า” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ