เกมจิตวิทยาซ้อนแผน

กลิ่นของฟอร์มาลีนและโลหะปลอดเชื้อในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่ได้ทำให้ประสาทสัมผัสของผมชาด้านลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ในค่ำคืนนี้ อุณหภูมิที่ลดต่ำลงจนเยียบเย็นราวน้ำแข็งกลับทำให้ทุกอณูความคิดของผมคมกริบยิ่งกว่าปลายมีดผ่าตัดสเตนเลสในมือ "คุณกำลังเล่นกับไฟที่พร้อมจะเผาเราทั้งคู่ให้มอดไหม้ไปพร้อมกันนะ น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังขึ้นทำลายความเงียบ เขายืนพิงกรอบประตูกระจกฝ้าของห้องผ่าศพ ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มยับย่นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าจากการทำงานข้ามคืน แต่นัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตากลับเปล่งประกายความดุดันและเยือกเย็นอย่างที่ผมคุ้นเคยดี อุดมการณ์ที่บิดเบี้ยวเพื่อความยุติธรรมแบบตาต่อตาฟันต่อฟันของเขา กำลังผลักดันให้เราก้าวเดินไปบนเส้นด้ายที่ขึงข้ามเหวแห่งความตาย ผมไม่ได้หันไปมองทันที ผมยังคงใช้คีมหนีบชิ้นเนื้อเยื่อบางเฉียบจากใต้เล็บของศพปริศนาบนเตียงสเตนเลส วางมันลงบนแผ่นสไลด์แก้วภายใต้ลำแสงสีขาวโพลนของกล้องจุลทรรศน์ ความเงียบงันระหว่างเราไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันคือการหยั่งเชิงทางจิตวิทยาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "ไฟถ้าควบคุมให้ดี มันก็ให้ความอบอุ่นและแสงสว่างได้นะครับท่านอพยพ... เอ้ย ท่านอัยการ" ผมเอ่ยแก้ไขคำเรียกขานด้วยรอยยิ้มจางที่มุมปาก ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา "แต่ถ้าคุณควบคุมมันไม่ได้ คุณต่างหากที่จะเป็นฝ่ายแหลقสลาย" คณินก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟนีออนสะท้อนบนสันแว่นของเขาจนบังประกิตตาคู่นั้นไว้ครึ่งหนึ่ง "เกมซ้อนแผนที่เราวางไว้กับเหยื่อล่อในคืนนี้... มันมีความเสี่ยงเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการออก ฆาตกรตัวจริงไม่ใช่คนโง่ที่จะเดินเข้ามาติดกับดักตื้นๆ ของตำรวจนครบาลหรอก น่านฟ้า" "ถูกต้องครับ" ผมก้าวเข้าไปประชิดเขาโดยไม่เกรงกลัวความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "ตำรวจมองโลกตามตัวบทกฎหมาย แต่เราสองคนกำลังมองโลกผ่านรอยแผลที่ลึกถึงระดับเซลล์... ฆาตกรรายนี้มีความรู้เรื่องนิติวิทยาศาสตร์ เขารู้ว่าสารเคมีตัวไหนจะทำลายดีเอ็นเอได้หมดจด แต่เขาลืมไปอย่างหนึ่ง..." ผมเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบสร้างแรงกดดัน ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัยการหนุ่ม "...ว่าความลับไม่มีวันซ่อนอยู่ใต้ร่มเงาของความสมบูรณ์แบบได้ตลอดไป รอยข่วนใต้เล็บศพเมื่อครู่นี้ มีคราบโปรตีนของสารหล่อลื่นชนิดพิเศษที่ใช้เฉพาะในห้องนิรภัยของสำนักงานอัยการสูงสุด... ใช่ไหมครับ คุณคณิน?" บรรยากาศในห้องชันสูตรพลินดิ่งวูบลงราวกับอากาศถูกสูบออกจนหมดสิ้น คณินไม่สะดุ้งสะเทือน รอยยิ้มเยдяเยือกปรากฏขึ้นบนเรียวปากของเขา เขายื่นมือเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนปลายนิ้วของเราแทบจะสัมผัสกันท่ามกลางความเย็นยะเยือกของห้อง "คุณฉลาดเกินไปแล้ว น่านฟ้า... นี่คือเหตุผลที่ผมละสายตาจากคุณไม่ได้เลย" เสียงกระซิบของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "แต่คุณแน่ใจหรือว่า สิ่งที่คุณกำลังถืออยู่... คือหลักฐานที่จะมัดตัวผม หรือมันคือบ่วงที่ผมจงใจโยกย้ายมาให้คุณคล้องคอมpเองตั้งแต่แรก?" หัวใจของผมกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที เคมีอันตรายระหว่างความถูกต้องกับความแค้นส่วนตัวปะทะกันอย่างรุนแรงในห้วงความคิด นี่ไม่ใช่แค่การตามล่าหาฆาตกรต่อเนื่องอีกต่อไป แต่มันคือเกมจิตวิทยาซ้อนแผนที่เขากandผมกำลังเดิมพันด้วยลมหายใจและอิสรภาพ ก่อนที่ผมจะได้สวนคำพูดใดกลับไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรวดเร็วกว่าปกติก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก ประตูห้องผ่าศพถูกผลักเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่สืบสวนที่หน้าซีดเผือก "ท่านอัยการครับ! ดร.น่านฟ้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... รถขนย้ายพยานปากเอกที่เราส่งไปคุ้มครองเมื่อครู่นี้... ถูกระเบิดกลางสะพานข้ามแม่น้ำ และในที่เกิดเหตุ... มีการทิ้งสัญลักษณ์บางอย่างไว้!" คณินหันขวับไปมองหน้าผมทันที แววตาของเขาไม่ได้มีความตกใจแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความระทึกใจของนักล่าที่พบว่า เหยื่อตัวจริงไม่ได้อยู่ในกรงอย่างที่คิด ผมก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะชันสูตรที่กำลังแสดงภาพถ่ายสดจากที่เกิดเหตุระเบิด ร่างของพยานถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว แต่สิ่งที่เด่นชัดอยู่บนพื้นถนนข้างซากรถที่กำลังลุกไหม้ คือ "เข็มฉีดยาแพทย์นิติเวช" ที่สลักชื่อย่อของผมเอาไว้เด่นหร่า! ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ