พายุแห่งความแค้น

กลิ่นอายของฟอร์มาลีนในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยและปลอดภัยเหมือนเช่นเคย สำหรับผมแล้ว มันเริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นกลิ่นอายของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเคาะประตูบ้าน "คุณกำลังลังเล, น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เขายืนพิงกรอบประตูห้องผ่าศพด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินกว่าจะอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยซากศพและความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ผม ราวกับกำลังใช้มีดผ่าศพกรีดลึกลงไปในจิตสำนึกของผมทีละชั้น บนโต๊ะสแตนเลสตรงหน้าผมเวลานี้ คือร่างไร้ลมหายใจของ 'ภาคิน' สั่งสมชนวนเหตุแห่งความพินาศทั้งหมด ภาคินคือชายผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายแท้ๆ ของผมเอง สายเลือดที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ และในขณะเดียวกัน... เขาก็คือฆาตกรต่อเนื่องที่คณินตามล่ามาตลอดครึ่งปี ผลการตรวจทางนิติวิทยาศาสตร์ชี้ชัดอย่างไร้ข้อกังขา รอยนิ้วมือแฝง คราบDNA ใต้เล็บเหยื่อ และร่องรอยคราบเลือดบนเสื้อผ้า ล้วนเป็นของภาคินทั้งสิ้น ตามหน้าที่และจรรยาบรรณของแพทย์นิติเวช เอกสารฉบับนี้จะต้องถูกส่งต่อไปยังโต๊ะทำงานของอัยการ เพื่อออกหมายจับและนำตัวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมที่ไม่มีวันปรานี แต่นั่นหมายถึงการส่งพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองไปสู่แดนประหาร "ความยุติธรรมไม่ได้มีไว้เพื่อเลือกปฏิบัติ, คุณหมอนิติเวช" คณินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของห้อง ดึงสติของผมให้กลับมาสู่ความเป็นจริงอันโหดร้าย "หรือว่าอุดมการณ์ที่คุณพร่ำบอกผมเสมอมา เป็นเพียงแค่คำพูดสวยหรูที่พังทลายลงได้ทันที เมื่อมันตกลงบนตราชั่งที่มีสายเลือดของคุณเองเป็นเดิมพัน" ผมก้มลงมองใบมีดผ่าศพในมือ รัศมีสีเงินสะท้อนกับแสงไฟนีออนสว่างจ้า นิ้วมือของผมกำด้ามมีดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความทรงจำในวัยเด็กผุด  วาบขึ้นมาในหัว รอยยิ้มของภาคินในวันที่เราสูญเสียพ่อแม่ไปจากเหตุฆาตกรรมอำพราง เสียงกระซิบของพี่ชายที่เคยบอกว่า 'พี่จะปกป้องน้องเอง' ใครจะคาดคิดว่า วันหนึ่ง มือที่เคยปกป้องผม จะเปื้อนเลือดของผู้บริสุทธิ์นับสิบชีวิต "คุณอยากให้ผมทำลายหลักฐานชุดนี้ใช่ไหม, คณิน" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาอัยการหนุ่ม นัยน์ตาของผมว่างเปล่าและเย็นชา ทว่าหัวใจข้างในกลับกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด คณินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจัง "ผมไม่เคยคิดจะขอให้คุณทำลายความถูกต้อง... แต่ผมอยากรู้ว่า ระหว่าง 'กฎหมาย' ที่คุณศรัทธา กับ 'ความผูกพัน' ที่หล่อเลี้ยงชีวิตคุณมาตลอด คุณจะเลือกหยิบสิ่งไหนขึ้นมาตัดสินชีวิตของคนๆ นี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตรอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้งราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า ผมหันกลับไปมองร่างไร้ชีวิตของภาคิน ดวงตาของเขาเบิกโพลงค้างราวกับยังมีความแค้นฝัง  แน่นแม้ในความตาย พายุแห่งความแค้นและความผิดบาปกำลังโหมกระหน่ำอยู่ในอก ผมต้องเลือกระหว่างการรักษาความถูกต้องเพื่อล้างมลทินให้เหยื่อผู้บริสุทธิ์ หรือการปกป้องสายเลือดครั้งสุดท้าย แม้ว่ามันจะหมายถึงการทำลายวิญญาณของตัวเองก็ตาม มือของผมสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุด ซึ่งหากผมทำลายมันลงในวินาทีนี้ ความผิดทั้งหมดของภาคินจะถูกฝังกลบไปตลอดกาล ไม่มีใครล่วงรู้ความจริงนอกจากเราสองคน "ถ้าผมเลือกที่จะส่งเอกสารนี้..." ผมเอ่ยเสียงเรียบ ลมหายใจสะดุดกึก "คุณคิดว่าความยุติธรรมจะเยียวยาทุกอย่างได้จริงหรือ, คณิน?" คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวผม ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาคมคายคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของผมอย่างไร้ความปรานี มืออุ่นของเขาเอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของผมที่กำลังถือแฟ้มเอกสาร ปลายนิ้วของเขาออกแรงกดเบาๆ เพื่อหยุดยั้งความลังเล "ความยุติธรรมอาจไม่ได้เยียวยาทุกอย่าง, น่านฟ้า" คณินกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่น่าสะพรึงกลัว "แต่มันคือสิ่งเดียวที่จะทำให้เรายังเป็นมนุษย์อยู่ได้... เลือกเอาครับ ว่าคุณจะยอมให้ปีศาจตัวนี้กลืนกินคุณไปพร้อมกับเขา" ผมหลับตาลงชั่ว  พริบตา ตัดสินใจรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อเตรียมสะบัดปากกาลงนามในเอกสารส่งฟ้อง *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบามาจากมุมมืดของห้องเก็บอุปกรณ์ชันสูตร ซึ่งควรจะว่างเปล่าและไม่มีใครอื่นนอกจากเราสองคน ทั้งผมและคณินชะงักกึกทันที สัญชาตญาณดิบของคนทำงานด้านอาชญากรรมสั่งให้เราหันขวับไปมองยังต้นเสียงพร้อมกัน ร่างของใครบางคนกำลังก้าวออกมาจากเงาสลัวของตู้เก็บศพ ร่างนั้นสวมเสื้อกาวน์แพทย์เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และในมือข้างหนึ่งกำลังถือหลอดบรรจุสารเคมีอันตรายที่พร้อมจะทำลายพยานหลักฐานทั้งหมดในพริบตา "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ..." เสียงแหบพร่าเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ฉีกกว้างถึงใบหู "พวกคุณคงลืมไปแล้วว่า... คดีนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนที่รู้ความลับ" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ