ชีวิตแลกชีวิต

เสียงคำรามต่ำของฟ้าร้องไม่ได้น่ากลัวเท่ากับรอยยิ้มบนริมฝีปากของคณินในวินาทีนั้น สายฝนยามค่ำคืนกระหน่ำซัดลงมาราวกับฟ้าเปิด ทางเดินแคบๆ หน้าห้องชันสูตรชั้นใต้ดินของสถาบันนิติเวชถูกโอบล้อมด้วยความมืดมัว น่านฟ้าหยุดชะงัก ลลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ลำคอชั่วขณะ สมองที่ถูกฝึกฝนมาให้คิด วิเคราะห์ และแยกแยะตามหลักวิทยาศาสตร์อย่างเคร่งครัด กำลังประมวลผลภาพตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง—อัยการหนุ่มผู้ควรจะอยู่ห่างจากคดีนี้หลายร้อยกิโลเมตร กลับมายืนเปียกปอนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับแววตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "คุณมาทำอะไรที่นี่... คณิน" น่านฟ้าเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด มือภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว "ผมมารับคุณกลับบ้านครับ... น่านฟ้า" คณินตอบ น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความนุ่มนวลที่แปลกประหลาด มันเป็นความนุ่มนวลแบบเดียวกับที่ฆาตกรใช้พูดกับเหยื่อก่อนลงมือ "ที่นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ... และหลักฐานที่คุณกำลังหา มันไม่มีอยู่จริงตั้งแต่แรกหรอก" "คุณหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... ความยุติธรรมที่คุณศรัทธา มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมคนอ่อนแอ" คณินก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ หยดน้ำฝนเกาะพราวตามเส้นผมและสันจมูกคมสัน แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววเป็นมิตร แต่มันคือแววตาของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "ในเมื่อกระบวนการยุติธรรมมันเชื่องช้าและเต็มไปด้วยช่องโหว่ ทำไมเราถึงไม่จัดการมันด้วยมือของเราเองล่ะครับ?" "เพราะนั่นมันคือการฆาตกรรม ไม่ใช่ความยุติธรรม" น่านฟ้าสวนกลับทันควัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "คุณทำมันจริงๆ สินะ... คดีฆาตกรรมต่อเนื่องทั้งหมด คุณเป็นคนจัดฉากมันขึ้นมา เพื่อล้างบางคนที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง" คณินหยุดฝีเท้า รอยยิ้มค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบของห้องเก็บศพ แม้สายฝนจะยังคงโปรยปรายอย่างบ้าคลั่ง "บางครั้ง... การจะรักษาเนื้อร้ายทิ้ง เราก็ต้องยอมเปื้อนเลือดไม่ใช่หรือครับหมอ" คณินกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ **เปรี้ยง!** เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมๆ กับประกายแสงสีขาววาบสว่างขึ้นทั่วท้องฟ้า ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประสาทสัมผัสของน่านฟ้าไม่ได้สนใจเสียงฟ้าผ่าเลยแม้แต่น้อย แต่เป็นเงาดำมืดที่ไหววับอยู่ตรงหน้าต่างกระจกฝ้าปลายทางเดิน พร้อมกับเสียงแหวกอากาศที่เฉียบคมจนน่าขนลุก *กระสุนปืน!* สมองของน่านฟ้าสั่งการเร็วกว่าความคิด ร่างกายเตรียมจะพุ่งหลบตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่า เร็วกว่าที่เขาจะได้ขยับตัว ร่างสูงโปรดในชุดสูทเปียกชุ่มของคณินก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างแรง แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างทั้งสองล้มกลิ้งไปบนพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ *ปัง!* เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นทะลุความเงียบ ตามมาด้วยเสียงกระจกแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วคมกริบร่วงกราวลงมากระทบพื้นราวกับหิมะสีดำ น่านฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างของคณินทับอยู่บนตัวเขา แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบกอดแผ่นหลังของเขาไว้แน่นเพื่อปกป้องจากเศษกระสุนและแรงกระแทก กลิ่นคาวเลือดจางๆ เริ่มลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝน "คณิน!" น่านฟ้าอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นหยดเลือดสีแดงสดไหลรินลงมาจากหัวไหล่ด้านขวาของอัยการหนุ่ม ซึมผ่านเนื้อผ้าสีเข้มจนกลายเป็นวงกว้าง คณินไม่ได้ร้องโอดครวญออกมาแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายนั้นบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตากลับยังคงจ้องมองตรงมาที่น่านฟ้าด้วยความหมายลึกซึ้งที่แพทย์นิติเวชอย่างเขาไม่อาจคาดเดาได้ "คุณ... บ้าหรือเปล่า" น่านฟ้ากัดฟันกรอด มือเรียวรีบเอื้อมไปสัมผัสบาดแผลเพื่อประเมินความเสียหายตามสัญชาตญาณแพทย์ "ทำไมต้องเอาตัวมาบัง... ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วย!" "เพราะผม... ยอมให้ใครฆ่าคุณไม่ได้..." คณินหายใจหอบกระชั้น เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูของน่านฟ้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ต่อให้คนๆ นั้นจะเป็นผมเอง... ก็ไม่มีสิทธิ์พรากคุณไปจากโลกนี้" คำพูดนั้นทำให้น่านฟ้านิ่งงัน หัวใจที่ด้านชามานานนับปีจากการสูญเสียครอบครัว กลับกระตุกวาบอย่างรุนแรง ความโกรธ ความสับสน และความห่วงใยตีรันรวนกันอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดคือความจริง สิ่งใดคือภาพลวงตา "อย่าเพิ่งพูดอะไรไร้สาระ แผลตรงนี้โดนเส้นเลือดใหญ่หรือเปล่าก็ไม่รู้" น่านฟ้าพยายามดันตัวคณินให้ออกห่างเพื่อจะทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้น แต่คณินกลับยิ่งกอดกระชับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วน่านฟ้าจะหายลับไปกับสายฝน ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและตำรวจสน.ท้องถิ่น "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น! ยืนมือขึ้น!" แสงไฟฉายหลายดวงสาดส่องเข้ามาที่ร่างของทั้งสองคนจนแสบตา เงาร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายพร้อมอาวุธครบมือวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ก่อนที่ใครจะได้เข้าไปถึงตัวพวกเขา คณินก็ฝืนความเจ็บปวด ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้หูของน่านฟ้าอย่างรวดเร็ว ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกลิ่นเลือดกระซิบคำพูดประโยคสุดท้ายที่ทำให้น่านฟ้าต้องช็อกค้างกลางอากาศ *"ระวัง... คนใกล้ตัวที่สุดของคุณ... เพราะเขาคือคนเดียวกับที่ฆ่าครอบครัวคุณเมื่อสิบปีก่อน..."* สิ้นเสียงกระซิบนั้น คณินก็ผละออกช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากที่เปื้อนคราบเลือด ก่อนที่สติของอัยการหนุ่มจะดับวูบลง และร่างของเขาก็ล้มพับลงซบกับอกของน่านฟ้าท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคนที่วิ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและผ่าความมืดไปพร้อมกับผมนะครับ