ห้องพักใจในวันร้ายๆ

กลิ่นไออุ่นของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของฝนที่เพิ่งซาเม็ดไปเมื่อครู่ บนโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องพักส่วนตัวของสถาบันนิติเวช กองเอกสารสำนวนคดี คราบสารเคมีเรืองแสง และรอยนิ้วมือจำลองถูกผลักไปกองรวมกันไว้มุมหนึ่ง เพื่อหลีกทางให้กับถ้วยเซรามิกสีขาวสองใบที่ยังคงส่งไอร้อนระอุขึ้นมา น่านฟ้านั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ตัวเขายังคงสวมเสื้อกาวน์สีขาวที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการทำงานข้ามคืน ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองของเหลวสีดำสนิทในถ้วยราวกับมันคือกราฟผลตรวจสารพิษที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ—ความเงียบงันภายในห้องกว้างทำหน้าที่เป็นเครื่องขยายเสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณ "คุณไม่ได้นอนมาสามสิบหั่วโมงแล้วนะ น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คณินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน อัยการหนุ่มถอดเสื้อสูทเนื้อดีพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนลงสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและรอยยับย่นเล็กน้อยของความเหนื่อยล้าที่ไม่ต่างกัน ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายจดจ้องตรงมาที่เขา—สายตาที่มักจะซ่อนคมมีดแห่งตรรกะไว้เบื้องหลังความนุ่ม "คดีฆาตกรรมตระกูลศิริวัฒน์ไม่เคยรอให้ใครหลับพักผ่อนครับ, คุณคณิน" น่านฟ้าตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาไม่ไหวติง "และรอยแผลเป็นที่กะโหลกศีรษะของผู้ตายคนที่สี่ ก็เพิ่งจะบอกผมเมื่อเช้านהว่า... ฆาตกรไม่ได้ใช้แค่มีดผ่าตัดธรรมดา" คณินถอนหายใจยาว แววตาที่มักจะเฉียบคมดุจอัยการผู้ไม่เคยปรานีใคร แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้าที่หาดูได้ยาก เขายื่นมือออกไป เลื่อนถ้วยกาแฟอีกใบข้าม W-space บนโต๊ะมาตรงหน้าแพทย์นิติเวช "บางครั้ง... การพยายามมองหาความจริงผ่านซากเนื้อเยื่อและกระดูกที่แตกละเอียด ก็ทำให้เราหลงลืมไปว่า ตัวเราเองก็เป็นแค่มนุษย์เนื้อหนังที่เลือดไหลออกได้เหมือนกัน" คณินพูดพลوسหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้มฝั่งตรงข้าม สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าด้านข้างที่ดูซีดเซียวของอีกฝ่าย "ดื่มเสียหน่อย เดี๋ยวกาแฟจะจืดเสียก่อน" น่านฟ้ารับถ้วยกาแฟมาถือไว้ ปลายเรียวของนิ้วสัมผัสกับไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเซรามิก รสชาติขมปร่าและกลิ่นหอมกรุ่นช่วยดึงสติสัมปชัญญะที่ล่องลอยไปไกลให้กลับคืนสู่ปัจจุบัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอัยการหนุ่ม บรรยากาศรอบตัวไม่ได้ตึงเครียดเหมือนสนามประลองในห้องพิจารณาคดี แต่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—แรงดึงดูดระหว่างสองคนที่ยืนอยู่บนขอบเหวแห่งความมืด และมีเพียงกันและกันที่เข้าใจน้ำหนักของความมืดนั้น "คุณเป็นห่วงผมหรือครับ?" น่านฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเจือแววเย้าแหย่เล็กน้อย แต่แฝงความจริงจัง "แปลกดีนะ ทั้งที่เรามักจะยืนอยู่คนละฝั่งของตาชั่งยุติธรรมเสมอ" "ความยุติธรรมไม่มีความหมายหรอก ถ้าคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ตายเสียก่อนที่จะได้พิสูจน์ความจริง" คณินตอบกลับทันควัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มจางๆ แบบที่ใช้เวลาเจรจาต่อรองคดีสำคัญ "อีกอย่าง... ผมยังไม่อยากเสีย 'พยานปากเอก' ที่ฉลาดที่สุดในประเทศนี้ไปให้โรคเครียดเรื้อรังหรอกนะ" บทสนทนาหยุดลงแค่นั้น แต่มันกลับทิ้งพื้นที่ว่างให้ความเงียบทำหน้าที่โอบอุ้มความตึงเครียดที่สะสมมาแรมเดือน น่านฟ้าผิงหลังพิงพนักเก้าอี้ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความอุ่นของกาแฟแผ่ซ่านลงสู่กระเพาะอาหาร ขณะที่คณินยังคงนั่งมองเขาด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความหมายซับซ้อน ท่ามกลางห้องพักที่เงียบสงบและกลิ่นอายของคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลาย เส้น0แบ่งระหว่าง 'ศัตรู' และ 'ที่พักใจ' ค่อยๆ พร่าเลือนลงทีละน้อย... ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสงบอันเปราะบางนี้กลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ไม่ดัง แต่หนักแน่นและเร่งรีบจนน่าสงสัย ก่อนที่น่านฟ้าจะทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างของสารวัตรธนา ผู้รับผิดชอบคดีหลักก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยใบซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องเก่าที่หน้าจอกำลังกะพริบเตือนสัญญาณสีแดงฉาน "หมอน่าน! คุณคณิน! แย่แล้วครับ..." เสียงหอบหายใจของสารวัตรธนาดึงสติของทั้งคู่ให้ดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้ทันที "ผลตรวจดีเอ็นเอจากวัตถุพยานชิ้นใหม่ที่เพิ่งส่งมาจากที่เกิดเหตุ... มันตรงกับฐานข้อมูลลับของกระทรวงยุติธรรม และ... และเจ้าของรอยนิ้วมือนี้ไม่ใช่ใครอื่น..." สารวัตรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอัยการคณินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนตกตะลึง "...แต่เป็นคนในห้องนี้เองครับ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมผ่าความมืดไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ