รอยเลือดในเงามืด

เสียงโลหะกระทบพื้นกระเบื้องดังขึ้นเพียงครั้งเดียว... แต่ในความเงียบสงบของห้องดับจิตยามวิกาล มันกลับดังก้องกังวานราいたเสียงฟ้าผ่า ดร.น่านฟ้า ชะงักมือที่กำลังถือคีมสเตนเลสคีบชิ้นเนื้อเยื่อส่งตรวจ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนจากเพดานส่องกระทบสันแว่นกรอบบาง สะท้อนประกายความเย็นชาที่มักจะซ่อนอยู่หลังมาตรarการทางวิชาแพทย์เสมอ ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดมองไปยังมุมมืดอับสายตาของห้องชันสูตรทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ มีเพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปมากับกลิ่นเฉพาะตัวของคราบโลหิตเก่าๆ บนเสื้อกราวด์ "คุณควรจะเคาะประตูก่อนเข้ามา... คณิน" น่านฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา ราวกับกำลังคาดโทษนักศึกษาแพทย์ฝึกหัด มากกว่าจะพูดกับอัยการหนุ่มผู้มีอำนาจล้นมือ ร่างสูงของคณินก้าวออกมาจากเงาสลัวของตู้แช่ศพสแตนเลส แสงไฟสลัวด้านหลังช่วยขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูราวกับภาพวาดของปีศาจผู้สง่างาม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความกดดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่ง "ประตูห้องไม่ได้ล็อก... หมอคงลืมสนิทว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องทดลองส่วนตัวที่คุณจะขังตัวเองไว้กับความลับได้ตลอดไป" คณินก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าศพ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายอันตรายจากตัวของอัยการหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ความลับในทางนิติเวชไม่มีวันตาย... มันแค่รอเวลาเน่าเปื่อยจนเหลือแต่กระดูก แล้วส่งเสียงฟ้องร้องความจริงออกมาด้วยตัวของมันเอง" น่านฟ้าตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากการตรวจสอบหลักฐานชิ้นเล็กๆ ในถาด เขาจงใจใช้ปลายนิ้วเขี่ยคราบเลือดแห้งกรองหนึ่งให้คณินเห็นชัดเจน คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ความจริงเหรอครับ? คุณหมอ... บางทีความจริงที่คุณพยายามขุดคุ้ยขึ้นมาจากศพพวกนี้ อาจจะกำลังฝังกลบอนาคตของเราทั้งคู่ลงไปพร้อมกันด้วยนะ" บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นๆ ได้ ความสัมพันธ์อันซับซ้อนที่เหยียดยาวอยู่บนเส้นด้ายแห่งผลประโยชน์และอุดมการณ์ที่ขัดแย้ง ทำให้ทุกคำพูดเต็มไปด้วยการหยั่งเชิงและทิ่มแทง ทันใดนั้นเอง ไฟนีออนบนเพดานก็กระพริบไหวสองครั้งติดๆ กัน ก่อนที่ความมืดสนิทจะกลืนกินห้องชันสูตรทั้งห้องในเสี้ยววินาที *พรึบ!* ระบบสำรองไฟฉุกเฉินทำงานทันที แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลงมาจากมุมห้อง ฉายให้เห็นเงาทะมึนของร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามาจากประตูหลังอย่างรวดเร็วดุจพายุ "ระวัง!" คณินคำรามเสียงต่ำ พร้อมกับพุ่งตัวเข้าประชิดร่างของน่านฟ้าแล้วกระชากให้หลบพ้นจากวิถีของวัตถุปลายแหลมที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง *ฉึก!* มีดสั้นเล่มหนาปักลึกinเข้ากับขอบโต๊ะสแตนเลสตรงจุดที่น่านฟ้าเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ แรงกระแทกทำให้ถาดเครื่องมือแพทย์กระจายเกลื่อนพื้น เสียงโลหะดังสนั่นลั่นห้อง น่านฟ้าไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สัญชาตญาณดิบของแพทย์ผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วนทำงานแทนความกลัว เขาใช้ศอกกระแทกเข้าที่ชายโครงของเงาดำที่พุ่งเข้ามาซ้ำอย่างแม่นยำ จนได้ยินเสียงลมหายใจสะดุดและเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวด "แกเป็นใคร!" คณินไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปตะครุบแขนของคนร้ายที่พยายามจะดึงมีดเล่มใหม่ออกจากเสื้อแจ็คเก็ต การต่อสู้ในพื้นที่แคบๆ เต็มไปด้วยความดุเดือดและเสียงหอบหายใจหนักหน่วง โต๊ะและเก้าอี้ล้มระเนระนาด กลิ่นคาวเลือดจากศพที่เตรียมผ่าในวันรุ่งขึ้นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คนร้ายมีทักษะการต่อสู้ระดับมืออาชีพ แรงเหวี่ยงของมันทำให้คณินเสียหลักกระแทกเข้ากับชั้นวางขวดสารเคมี แก้วแตกกระจายเกลื่อนพื้น แต่น่านฟ้าอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นพุ่งเข้าไปคว้าท่อเหล็กชุบโครเมียมที่หลุดจากรถเข็น แล้วฟาดเข้าที่ข้อพับขาของคนร้ายเต็มแรง *ตุบ!* ร่างของคนร้ายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น น่านฟ้าไม่รอช้า เขากดทับร่างนั้นไว้ด้วยน้ำหนักตัว พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งบิดข้อมือที่ถืออาวุธจนมีดหลุดร่วงลงพื้น "หยุดดิ้น... ถ้าไม่อยากให้กระดูกแขนหักไปมากกว่านี้" น่านฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดัน แตกต่างจากภาพลักษณ์หมอผู้เงียบขรึมอย่างสิ้นเชิง คณินยันตัวลุกขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งกุมหัวไหล่ที่กระแทกกับชั้นวางของ มีรอยฟกช้ำปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่น่ากลัว เขาก้าวเข้าไปใกล้คนร้ายที่ถูกกดอยู่กับพื้น ใช้เท้าเหยียบลงบนมือของมันที่พยายามจะควานหาเศษแก้ว "ใครส่งแกมา?" คณินถามด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน แรงกดที่รองเท้าหนังราคาแพงขยี้ลงบนหลังมือจนคนร้ายส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด น่านฟ้าเอื้อมมือไปกระชากฮู้ดสีดำที่คลุมศีรษะของคนร้ายออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดั้งจมูก ดวงตาของคนร้ายเบิกโพงด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน มุมปากของมันกลับยกยิ้มขึ้นอย่างน่าประหลาด "แก... คิดว่ากำจัดฉันคนเดียว... แล้วความจริงจะจบลงแค่นี้เหรอ?" คนร้ายแค่นAยิ้ม เลือดสดๆ ไหลย้อยลงมาตามมุมปาก "นายท่าน... รอพวกแกอยู่ที่ปลายทางแล้ว" สิ้นเสียงนั้น คนร้ายก็กัดฟันกรอด ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง น่านฟ้าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ รีบพลิกร่างของมันขึ้นมาแล้วอ้าปากเพื่อตรวจสอบช่องปากทันที "มันกินยาพิษ! คณิน คว้าเครื่องมือช่วยหายใจเร็วเข้า!" น่านฟ้าตะโกนสั่ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเร่งร้อนเป็นครั้งแรก แต่ทุกอย่างสายเกินไป ดวงตาของคนร้ายเหลือกลาน ร่างกายอ่อนปวกเปียก และลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ขาดห้วงไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฉุนแปลกประหลาดที่ระเหยออกมาจากริมฝาค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ห้องชันสูตรกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ท่ามกลางกองเลือดและเศษซากของการต่อสู้ คณินยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ น่านฟ้า ดวงตาสองคู่ประสานกันในความมืดสลัวของแสงไฟฉุกเฉิน น่านฟ้าค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน จัดเสื้อกราวด์ที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ สายตาคมกริบก้มลงมองศพของมือลอบสังหารที่เพิ่งหมดลมหายใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นรอยสักรูปสัญลักษณ์ประหลาดที่โผล่พ้นชายเสื้อยืดของคนร้ายออกมา สัญลักษณ์รูป "กางเขนกลับหัวที่ถูกล้อมรอบด้วยวงกลมแห่งความตาย" — สัญลักษณ์เดียวกับคดีฆาตกรรมครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน คณินสังเกตเห็นสายตาของน่านฟ้า เขาขมวดคิ้วแน่น "หมอ... รอยสักนั้น..." ก่อนที่น่านฟ้าจะได้ตอบอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคนร้ายที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นก็ดังขึ้น *Riiiiiing... Riiiiiing...* หน้าจอเรืองแสงขึ้นท่ามกลางความมืด แสดงเบอร์โทรเข้าที่ไม่มีชื่อ แต่มีข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อกอินที่ทำให้ลมหายใจของน่านฟ้าสะดุดกึก *[ศพต่อไป... อาจจะเป็นคนที่คุณกำลังยืนอยู่ด้วย]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ไปพร้อมกับผมนะครับ *— ดร.นิติเวช*