คนทรยศคือใคร

กลิ่นฟอร์มาลีนในห้องชันสูตรยามวิกาลไม่เคยเป็นมิตรกับใคร แต่มันคือออกซิเจนเดียวที่ซื่อสัตย์ที่สุดสำหรับผม ดร.น่านฟ้า วางมีดผ่าตัดสเตนเลสลงบนถาด เสียงโลหะกระทบกันกังวานก้องในความเงียบงัดของห้องสี่เหลี่ยมสีขาวปลอด บนเตียงสแตนเลสไม่ใช่ศพมนุษย์ แต่เป็นเศษชิ้นส่วนฮาร์ดดิสก์ที่ถูกทำลายด้วยกรดเข้มข้นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ทว่าในฐานะแพทย์นิติเวช สิ่งที่ตายไปแล้วไม่ได้มีแค่เนื้อหนัง ร่องรอยระดับไมครอนบนแผ่นซิลิคอนเหล่านี้ต่างหากที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวการฆาตกรรมความจริง "คุณกำลังใช้เวลาส่วนเกินในสถานที่อับชื้นเกินไปแล้วนะฃ คุณหมอ" เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบไม่ได้ทำให้ผมแปลกใจ คณิน ยืนกอดอกพิงกรอบประตู แสงไฟนีออนสาดกระทบสันกรามคมคายและเงาใต้ตาที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน อัยการหนุ่มผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมแบบตาต่อตาฟันต่อฟันกำลังจ้องมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ความจริงมักซ่อนอยู่ในที่อับชื้นเสมอครับคุณคณิน เหมือนกับความลับที่คุณพยายามซุกซ่อนไว้ใต้พรมสำนักงานอัยการ" ผมตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแว่นขยาย คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและไร้ความขบขัน เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตร กลิ่นกาแฟดำเจือจางปะปนกับกลิ่นเคมี "ผมไม่มีเวลามาเล่นสำนวนกับคุณหรอกน่านฟ้า... คนของเราหายไปอีกคนแล้ว" มือที่กำลังคีบชิ้นส่วนฮาร์ดดิสก์ชะงักไปชั่วขณะ ความเย็นเฉียบไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศ แต่มาจากคำพูดนั้น "ใคร?" ผมถาม น้ำเสียงยังคงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก แต่สัญชาตญาณดิบภายในกลับตื่นตัวเต็มพิกัด "สารวัตรธนา... เขาขาดการติดต่อตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ หลังจากโทรศัพท์มารายงานว่าเจาะฐานข้อมูลลับของกลุ่มทุนพลังงานได้แล้ว และเมื่อผมส่งคนไปเช็คที่คอนโด... ประตูไม่ได้ล็อก ห้องว่างเปล่า ไร้ร่องรอยการต่อสู้ มีเพียงรอยนิ้วมือที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนเกลี้ยง" คณินเว้นจังหวะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "เหมือนกับหมวดสาริศาเมื่อสามวันก่อน... และสารวัตรใหญ่วีระเมื่อสัปดาห์ก่อน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตรชั่วขณะ มันไม่ใช่การหายตัวไปโดยบังเอิญ แต่เป็นการ "เก็บกวาด" อย่างเป็นระบบ คนใกล้ตัวเริ่มหายไปทีละคน... วงล้อมที่เคยคิดว่าปลอดภัย บัดนี้กำลังแคบลงทุกที ราวกับงูพิษที่กำลังรัดเหยื่อให้แน่นขึ้นเรื่อยๆ จนแทบหายใจไม่ออก ใครคือหนอนกระเทือนที่คอยส่งข่าวให้ฝ่ายตรงข้าม? หรือว่าพวกเราทุกคนกำลังเดินอยู่บนกระดานหมากรุกที่ถูกควบคุมโดยใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่ากฎหมาย? "คุณสงสัยใคร" ผมถามกลับ พลางวางแว่นขยายลงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับอัยการหนุ่ม ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่กี่ก้าว เคมีอันตรายที่ดึงดูดและผลักไสเราออกจากกันตลอดเวลาพุ่งพล่านขึ้นในอากาศ "ผมสงสัยทุกคน... แม้กระทั่งคุณ น่านฟ้า" คณินตอบอย่างไร้เยื่อใย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบ "ลองคิดดูสิ ใครกันล่ะที่เข้าออกห้องชันสูตรและห้องเก็บหลักฐานได้โดยไม่มีใครสงสัย? ใครกันที่มีความรู้ทางนิติวิทยาศาสตร์มากพอที่จะลบร่องรอยการฆาตกรรมให้กลายเป็นอุบัติเหตุได้?" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ไม่มีแววตาหวาดกลัว มีเพียงความท้าทายและความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ถ้าผมเป็นคนทรยศที่คุณว่า คุณคงไม่ได้มายืนพูดคุยด้วยความสบายใจแบบนี้หรอกครับคุณคณิน... เพราะศพต่อไปบนเตียงนี้ อาจจะเป็นคุณ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบ คณินไม่ถอยหนี เขาก้าวเข้ามาประชิดจนผมได้กลิ่นโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา มือหนายื่นมาแตะที่ขอบโต๊ะสแตนเลสใกล้กับมือผม ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับหมอ... ว่าคุณไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับมัน" คณินกระซิบชิดริมหีบปาก เสียงนั้นต่ำพร่าและเต็มไปด้วยนัยยะซับซ้อน "เพราะตอนนี้... ผมเหลือคุณเป็นคนสุดท้ายที่ผมยังอยากจะเชื่อใจ" ก่อนที่ผมจะได้ตอบโต้อะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบคอมพิวเตอร์แม่ข่ายในห้องแล็บด้านนอกก็ดังขึ้น "ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!" แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องวาบไปทั่วห้อง ทำลายบรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ หน้าจอแสดงผลหลักปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน พร้อมกับไฟล์ข้อมูลลับที่ถูกดาวน์โหลดออกไปยัง IP Address ปริศนาภายนอกโรงพยาบาล ไม่ใช่การเจาะระบบจากภายนอก... แต่เป็นการเสียบแฟลชไดรฟ์จาก "คอมพิวเตอร์ส่วนตัว" ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของผมเองภายในห้องนี้! คณินหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าผม ชั่วพริบตานั้น แววตาของอัยการหนุ่มก็เปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความระแวงสุดขีด มือของเขาเอื้อมไปแตะที่ด้ามปืนพกใต้สูทโดยสัญชาตญาณ "อธิบายมาซิ น่านฟ้า..." คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไฟล์ข้อมูลคดีทั้งหมดกำลังถูกส่งไปให้ฆาตกร... และต้นทางมาจากเครื่องของคุณ!" ผมก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดคำสั่งสุดท้ายเสร็จสิ้นพอดี ก่อนที่หน้าจอจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงหัวเราะสังเคราะห์เบาๆ ที่ดังมาจากลำโพงขนาดเล็กใต้โต๊ะทำงาน เป็นเสียงบันทึกที่ถูกตั้งเวลาไว้ล่วงหน้า... *"ยินดีด้วยครับคุณอัยการ... คุณหากลุ่มคนทรยศเจอแล้ว แต่อาจจะมองหาผิดคนไปนิด"* ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง ไฟทั่วทั้งตึกชันสูตรก็ดับสนิทลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบเป็นจังหวะกระชั้นชิด และเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูกระจกนิรภัยของห้องชันสูตร ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ไปพร้อมกับผมนะครับ