ความเชื่อใจที่ถูกทดสอบ

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำหมึกราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่ปิดทึบแสง ม่านมู่ลี่ถูกปรับลดระดับลงจนเหลือเพียงริ้วแสงสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนดวงเล็กบนโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่บรรยากาศของการสืบสวนสอบสวนอย่างเป็นทางการในห้องสืบสวนของกรมตำรวจ แต่มันคือพื้นที่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยความระแวงระวัง "คุณแน่ใจแล้วหรือครับ คุณอัยการคณิน" เสียงของผม—ดร.น่านฟ้า—ดังขึ้นทำลายความเงียบ นิ่งเรียบและเยือกเย็นราวกับอุณหภูมิในห้องผ่าศพ แต่ในแววตาหลังกรอบแว่นโลหะกลับสะท้อนความไหววูบเพียงเสี้ยววินาที เมื่อมองไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คณินไม่ได้ตอบในทันที นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนสันปกสมุดบันทึกหนังสีดำสนิท เล่มที่ผ่านกาลเวลามานานจนมุมปกเริ่มลอกร่อน มันคือวัตถุพยานที่ไม่มีเลขคดีกำกับ ไม่มีรายชื่ออยู่ในสารบบของกรมตำรวจ และที่สำคัญที่สุด... มันคือหลักฐานที่สามารถทำลายล้างคนครึ่งค่อนประเทศได้ในคราวเดียว หากตกไปอยู่ในมือของคนผิด "ความเชื่อใจเป็นสินค้าหายากในวงการของเราไม่ใช่หรือครับ คุณหมอ" คณินเงยหน้าขึ้นสบตาผม รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ได้ไปถึงดวงตา แววตาคู่นั้นฉายชัดถึงความลังเลและความเด็ดเดี่ยวที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือดภายใน "โดยเฉพาะกับคนอย่างผม... อัยการผู้เลือกเดินบนเส้นทางสีเทาเพื่อผดุงความยุติธรรมในแบบที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง" "แต่คุณกำลังยื่นดาบสองคมให้ผม" ผมโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แสงไฟสลัวตกกระทบสันจมูกและโครงหน้าคมสัน "บันทึกเล่มนั้น... มันคือรายชื่อของผู้มีอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังคดีฆาตกรรมครอบครัวผมด้วยใช่ไหมครับ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับความกดดันทางจิตวิทยาที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเราสองคน คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาดึงสมุดบันทึกเล่มนั้นเลื่อนเข้ามาใกล้ผมทีละนิด ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับกำลังตัดสินใจปล่อยมือจากห่วงยางสุดท้ายกลางมหาสมุทรอันมืดมิด "ผมไม่ได้ยื่นดาบให้คุณครับ หมอน่านฟ้า" คณินกระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าขนลุก "แต่ผมกำลังมอบ 'คำตอบ' ที่คุณตามหามาตลอดห้าปี... แลกกับการเดิมพันครั้งสุดท้ายในชีวิตของผมเอง เปิดอ่านดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าความจริงที่บริสุทธิ์ มันโสโครกกว่าความเท็จแค่ไหน" นิ้วของผมสัมผัสกับผิวหนังที่หุ้มปกสมุดเล่มนั้น เย็นเฉียบ... แต่น่าประหลาดที่ปลายนิ้วของผมกลับสั่นเทาเล็กน้อย—อาการที่ผมพยายามควบคุมมาตลอดอาชีพแพทย์นิติเวช คดีฆาตกรรมครอบครัวผมไม่ใช่แค่แฟ้มคดีเก่าๆ ในตู้เก็บเอกสาร แต่มันคือแผลเป็นที่ยังคงมีเลือดสดๆ ไหลเวียนอยู่ข้างใน ผมค่อยๆ เปิดหน้าแรกของสมุดบันทึกออก กลิ่นอับของกระดาษเก่าพวยพุ่งขึ้นมาปะทะจมูก ลายมือหวัดแต่ทรงพลังปรากฏแก่สายตา บันทึกวันที่ รายชื่อ รหัสลับ และตัวเลขทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงกันอย่างเป็นระบบ มันคือบัญชีหนังบากของเครือข่ายผู้มีอำนาจที่ใช้ศาลเตี้ยและกฎหมายเป็นเครื่องมือ สายตาสกิมผ่านบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า จนกระทั่งสะดุดเข้ากับชื่อหนึ่ง... ชื่อที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน *พลตำรวจเอก...* "เห็นไหมครับ" เสียงของคณินดังขึ้นคล้ายเสียงกระซิบจากซาตานที่อยู่ข้างหู "คนที่คุณเคารพรัก คนที่เซ็นอนุมัติปิดคดีครอบครัวคุณในอดีต... คือคนเดียวกับที่ลงนามสั่งเก็บพยานปากเอกเมื่อสัปดาห์ก่อน" ผมเงยหน้าขึ้นมองคณิน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกโกรธแค้น ความเจ็บปวด และความจริงที่กระจ่างชัดถาโถมเข้ามาในอกราวกับคลื่นใต้น้ำ แต่มันยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากพูดอะไรซักคำ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างไร้สัญญาณเตือน ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกัน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ โดยที่พวกเราไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว ร่างของบุคคลในเงาสลัวก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แสงไฟจากภายนอกสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้น... คนที่เราไม่มีวันคาดคิดว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ ในเวลานี้ "คุยอะไรกันอยู่หรือครับ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจัง..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดของจิตใจมนุษย์ไปพร้อมกับผมนะครับ