เสียงเรียกจากคนตาย

กลิ่นฟอร์มาลีนที่เจือจางในห้องผ่าศพปลอดเชื้อไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ความเย็นเยียบระดับสี่องศาเซลเซียสของห้องชันสูตรกำลังบีบเค้นออกซิเจนในปอดของผมให้หมดไปทีละนิด "รอยกรีดที่ขอบกระดูกสטרนัม (Sternum) ครั้งนี้ ประณีตกว่าเคย์ละเคสแรกถึงสามมิลลิเมตรครับคุณอัยการ" ผมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นจากร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสสตีล ปลายมีดผ่าศพเบอร์ 20 ในมือของผมเพิ่งเฉือนผ่านชั้นไขมันใต้ผิวหนังของเหยื่อรายที่สองได้อย่างแม่นยำดุจเครื่องจักรกล แต่นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นสายตากลับกำลังบันทึกรายละเอียดอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน คณินยืนกอดอกพิงผนังกระเบื้องสีขาวสะอาดตา แสงไฟนีออนสะท้อนเงาบนเลนส์แว่นของเขาจนยากจะอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะชันสูตรช้าๆ ฝ่ายสืบสวนรายงานว่าเหยื่อรายนี้คือนักธุรกิจหนุ่มอนาคตไกล แต่สำหรับผมบนโต๊ะนี้... เขาไม่ใช่คนอีกต่อไป เขาคือ "เอกสารชิ้นเอก" ที่ฆาตกรจงใจเขียนขึ้นด้วยความเกลียดชังอันลุ่มลึก "สามมิลลิเมตรที่คุณว่า... หมายถึงความลังเลที่ลดลง หรือความชำนาญที่เพิ่มขึ้นกันแน่ล่ะครับ ดร.น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำของคณินดังขึ้นเหนือศีรษะของผม เขาก้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างเราในห้องแคบๆ นี้ใกล้เสียจนผมได้กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงปะปนกับกลิ่นไอความตาย มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย... เหมือนการเต้นรำบนคมมีดที่พร้อมจะบาดลึกหากใครก้าวพลาดแม้แต่จังหวะเดียว "หมายถึง 'ความตั้งใจ' ที่ชัดเจนขึ้นต่างหากครับ" ผมตอบเสียงเรียบ นำใบมีดกรีดลงบนเยื่อหุ้มหัวใจอย่างระมัดระวัง "ฆาตกรไม่ได้ฆ่าด้วยอารมณ์ชั่ววูบ รอยแผลนี้บอกเราว่าเขากำลัง 'แก้ไขข้อผิดพลาด' จากเคสแรก เหมือนศิลปินที่กำลังแก้ลายเส้นบนผืนผ้าใบก่อนจะส่งมันเข้าสู่หอศิลป์" ดวงตาคมกริบของคณินหรี่ลงเล็กน้อย เขามองรอยแผลผ่าตัดบนร่างนั้นด้วยสายตาที่สะท้อนประกายความกระหายใคร่รู้บางอย่าง มันไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่มันคือความเข้าใจ... ความเข้าใจในระดับจิตวิญญาณที่ผมเกลียดชังนักว่าเขามีมันไม่ต่างจากฆาตกร "ถ้าเขาคือศิลปิน... เราก็คงเป็นแค่พวกนักวิจารณ์ศิลป์ที่มาชื่นชมผลงานตอนที่มันสายไปแล้วสินะครับ" คณินย่อตัวลงกระซิบข้างใบหูของผม น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงด้วยคมแฝก "แต่คุณก็น่าจะรู้ดีกว่าใครนี่ครับ น่านฟ้า... บางครั้ง กฎหมายก็ช้าเกินกว่าจะหยุดพู่กันของศิลปินวิปริตพวกนี้" ผมหยุดมือที่กำลังถือคีมหนีบเนื้อเยื่อ หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะคำพูดของเขา แต่เป็นเพราะความจริงที่ซ่อนอยู่ในนั้น อุดมการณ์ตาต่อตาฟันต่อฟันของคณินกำลังกัดเซาะหลักการทางนิติเวชศาสตร์ของผมทีละน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เราเริ่มมองหาความยุติธรรมในคราบของความแค้น? ผมสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนสู่ความเป็นมืออาชีพ ปลายมีดตวัดอีกครั้งเพื่อเปิดช่องอกของเหยื่อออกอย่างสมบูรณ์ และในวินาทีนั้นเอง... กลิ่นประหลาดบางอย่างก็โชยแตะจมูก ไม่ใช่กลิ่นเลือด ไม่ใช่กลิ่นเน่าเปื่อยของอินทรียวัตถุด้านชีววิทยา แต่เป็นกลิ่นหอมหวานของ "ขี้ผึ้งละลาย" และสารเคมีสังเคราะห์บางชนิด "เดี๋ยวก่อน..." ผมพึมพำกับตัวเอง ขยับโคมไฟผ่าตัดให้ส่องตรงไปยังลิ้นหัวใจของเหยื่อ นิ้วมือสวมถุงมือยางหยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูผนังหลอดเลือดแดงใหญ่ที่เชื่อมต่อจากหัวใจ ภาพที่ปรากฏผ่านเลนส์ขยายทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึก มันไม่ใช่รอยแผลจากคมมีดธรรมดา แต่มันคือการฝังวัตถุแปลกปลอมขนาดจิ๋วไว้ข้างในผนังกล้ามเนื้อหัวใจ คณินสังเกตเห็นความผิดปกติในท่าทางของผม เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม สายตาคมก้าวร้าวคู่นั้นจดจ้องที่ปลายนิ้วของผม "คุณเจออะไรครับ... น่านฟ้า?" ผมใช้คีมปลายแหลมคีบบางสิ่งออกมาจากห้องเครื่องยนต์แห่งชีวิตที่หยุดเต้นไปแล้ว มันคือกระดาษชำระขนาดจิ๋วที่ถูกพับอย่างประณีตจนมีขนาดเท่าเมล็ดข้าวสาร และเมื่อผมคลี่มันออกภายใต้แสงไฟสว่างจ้า... อักษรตัวพิมพ์เล็กที่เขียนด้วยหมึกกันน้ำสีดำก็ปรากฏชัดเจนต่อหน้าเราทั้งคู่ *“คุณหมอครับ... หัวใจดวงนี้เต้นช้าเกินไป ผมเลยช่วยตั้งเวลาให้ใหม่แล้วนะ”* ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องชันสูตรทันที อุณหภูมิรอบตัวราวกับดิ่งลงติดลบทันทีที่อ่านข้อความนั้นจบ คณินนิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกของเขาจะยกยิ้มขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมรู้ว่า... เกมนี้ไม่ได้มีแค่ผมกับฆาตกรอีกต่อไปแล้ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างกะทันหันจากทางเดินมืดทึบด้านนอกห้องชันสูตร เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าประตูบานกระจกฝ้า พร้อมกับที่ไฟฉุกเฉินสีแดงบนเพดานกะพริบวาบขึ้นพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นทะลุโสตประสาท ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ