ทฤษฎีสมคบคิด

กลิ่นของฟอร์มาลีนและไขมันสลายตัวไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการคิดวิเคราะห์ของผมแม้แต่น้อย ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนของห้องผ่าศพ ร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสเบื้องหน้าไม่ได้เป็นเพียงแค่วัตถุพยานทางคดีอีกต่อไป แต่มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่กำลังบอกเล่าเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งเชื่อมโยงไปถึงองค์กรอาชญากรรมข้ามชาติขนาดใหญ่ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ผมใช้ปลายมีดผ่าตัดกรีดลงบนผิวหนังส่วนหน้าอกของศพอย่างแม่นยำและนุ่มนวล เสียงของโลหะกระทบกับกระดูกอ่อนดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าตัดไม่ได้ทำให้ผมละสายตาจากแผลผ่าแม้แต่น้อย เพราะผมรู้ดีว่าใครคือผู้มาเยือน "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่าจะใช้มือเปล่าดับมันนะครับ ดร.น่านฟ้า" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคณินดังขึ้นที่ด้านหลัง เขาไม่ได้สวมชุดป้องกันเชื้อโรคเหมือนเช่นเคย มีเพียงสูทเข้ารูปสีเข้มที่ดูขัดแย้งกับบรรยากาศคาวเลือดในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง อัยการหนุ่มยืนกอดอก มองดูอวัยวะภายในที่ถูกเปิดเผยออกมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ผมหยุดมือชั่วขณะ ใช้ผ้าก๊อซเช็ดคราบเลือดบริเวณขอบแผล ก่อนจะหันไปสบตากับเขาผ่านหน้ากากอนามัย "ถ้าผมกลัวไฟ ผมคงไม่เลือกเดินเข้ามาในเส้นทางนิติเวชตั้งแต่แรกหรอกครับ คุณคณิน... และผมคิดว่าคุณเองก็คงไม่ได้มาที่นี่เพียงแค่เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของผมกระมัง" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าตัดอีกนิด ก้มลงมองช่องอกของศพที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นรอยเย็บประหลาดบริเวณช่องท้องที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีตโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรโรคจิตข้างถนนอย่างที่ตำรวจชุดสืบสวนเข้าใจ "คุณเจอสิ่งที่พวกมันซ่อนไว้แล้วสินะครับ" คณินเอ่ยเสียงเบา แต่ดวงตาคมกริบกลับเป็นประกายราวกับสัตว์ล่าเนื้อที่เจอเหยื่อ ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่ใช้คีมสแตนเลสคีบวัตถุสีดำสนิทชิ้นหนึ่งออกมาจากช่องท้องที่ถูกควักอวัยวะออกจนหมด แล้วแทนที่ด้วยห่อพลาสติกกันน้ำซับซ้อนหลายชั้น ผมวางมันลงบนถาดสแตนเลส เสียงกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบ "เฮโรอีนบริสุทธิ์เกรด A น้ำหนักเกือบสองกิโลกรัม" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาคมกริบมองลอดผ่านเลนส์แว่น "ถูกซ่อนไว้ในช่องอกของศพไร้ญาติที่เตรียมส่งออกนอกประเทศ... นี่ไม่ใช่แค่การลักลอบขนยาเสพติดธรรมดา แต่มันคือระบบโลจิสติกส์ของความตายที่ใช้ศพมนุษย์เป็นพาหนะในการหลีกเลี่ยงการเอกซเรย์ที่ด่านศุลกากร" คณินโน้มตัวลงมาใกล้ผม กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องดับจิต ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากผมเพียงไม่กี่คืบ แววตาของอัยการหนุ่มฉายแวววาวโรจน์ด้วยความตื่นเต้นที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม "คุณฉลาดมาก ดร.น่านฟ้า... ฉลาดจนบางครั้งผมก็อดคิดไม่ได้ว่า เราควรจะร่วมมือกันกำจัดพวกมันให้สิ้นซากด้วยวิธีนอกกฎหมายเสียตั้งแต่ตอนนี้" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ปลายมีดในมือยังคงสะท้อนแสงไฟสีขาว "ความยุติธรรมที่ต้องแลกมาด้วยการทำลายหลักการทางกฎหมาย ก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นฆาตกรเสียเองหรอกครับ คุณคณิน... ผมทำหน้าที่หาความจริงให้คนตายพูดได้ ส่วนการลงโทษปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกระบวนการยุติธรรมเถอะครับ" คณินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดูแคลนอุดมการณ์อันสวยงามของผม "กระบวนการยุติธรรมงั้นหรือครับ? คุณก็รู้ดีว่าเครือข่ายนี้มันไม่ได้มีแค่แก๊งค้ายาธรรมดา แต่มันรากลึกไปถึงนักการเมืองระดับสูงและอธิบดีกรมอุบัติเหตุ... ถ้าคุณส่งรายงานฉบับนี้ออกไป พรุ่งนี้เช้าคุณอาจจะไม่ตื่นขึ้นมามองแสงอาทิตย์อีกเลยก็ได้" "ผมไม่กลัวความตายหรอกครับ... เพราะสำหรับผม คนที่ตายไปแล้วไม่ใช่ศพบนเตียงนี้ แต่คือคนที่ยอมจำนนต่อความชั่วร้ายต่างหาก" คำพูดของผมทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคณินค่อย ๆ เลือนหายไป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและซับซ้อน เขายื่นมือเข้ามาใกล้ถาดเครื่องมือแพทย์ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนขอบถาดเบา ๆ "ถ้าเช่นนั้น... คุณจะทำอย่างไรกับหลักฐานชิ้นนี้ล่ะครับ ในเมื่อหน่วยงานที่คุณสังกัดอยู่ตอนนี้ ก็มีเกลือเป็นหนอนที่พร้อมจะส่งข้อมูลให้พวกมันทันทีที่คุณกะพริบตา" บรรยากาศในห้องผ่าศพเย็นเยียบลงถนัดตา เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงครางหึ่ง ๆ ขัดจังหวะความเงียบ ผมกำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ แต่ก่อนที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่เวรเปล หรือตำรวจร้อยเวรเจ้าاحุมคดี มันเป็นเสียงรองเท้าหนังที่ย่างก้าวอย่างเป็นจังหวะ มั่นคง และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด คณินชะงัก สีหน้าของอัยการหนุ่มที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขามองไปที่ประตูห้องผ่าศพที่ปิดสนิท ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน "ดูเหมือนว่า... เราจะคุยกันเรื่องนี้ยาวกว่าที่คิดนะครับ" คณินกระซิบเสียงต่ำ ประตูกระจกฝ้าของห้องผ่าศพถูกผลักเปิดออกอย่างช้า ๆ เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนพื้นห้อง พร้อมกับเอกสารในแฟ้มสีน้ำตาลที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานใกล้ตัวผม โดยที่เจ้าของร่างนั้นยังไม่ทันเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว... แววตาของบุคคลปริศนากวาดมองศพบนเตียง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ตัวผมด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่าพิสูจน์ความมืดมนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ